• Όλα δείχνουν ότι τους επόμενους μήνες θα υπάρξει μια περίοδος όπου για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια θα έχουμε θετικές εξελίξεις στην οικονομία, αλλά και μια σύμπνοια μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και του ευρωπαϊκού συστήματος.Οι δανειστές εκφράζονται θετικά για την Ελλάδα, όχι επειδή μας... αγάπησαν ξαφνικά, αλλά για να διαφημίσουν την υποτιθέμενη καλή διαχείριση της κρίσης από την πλευρά τους. Στην πραγματικότητα, επιχειρούν να συγκαλύψουν τις δικές τους ευθύνες και τα λάθη που έκαναν στη διάρκεια των μνημονίων.Η σκοπιμότητα αυτή, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός ότι για πρώτη φορά ύστερα από οκτώ χρόνια στη διεθνή κοινή γνώμη μεταδίδεται μια θετική εικόνα για τη χώρα μας. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι δημιουργείται μια μοναδική ευκαιρία για να ξανά τοποθετηθεί θετικά διεθνώς το brand name της Ελλάδας.Στη φάση που βρισκόμαστε, ένα σημαντικό ποσοστό της οικονομικής δραστηριότητας επηρεάζεται από το λεγόμενο «κλίμα». Εάν υπάρχει μια γενικευμένη αίσθηση βελτίωσης στο εσωτερικό και το εξωτερικό, οι όποιες θετικές εξελίξεις θα ανατροφοδοτηθούν.Το τέλος των μνημονίων μπορεί να μη σημαίνει πλήρη ελευθερία κινήσεων, αλλά σίγουρα σημαίνει ότι η ευθύνη για την ανάταξη της οικονομίας και την επούλωση των πληγών στην κοινωνία είναι στα χέρια μας.Μεγάλο όμως και διαχρονικό πρόβλημα υπήρξε για όλες τις κυβερνήσεις το Δημόσιο. Ιδίως η σημερινή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ γονάτισε τον ιδιωτικό τομέα και φορολόγησε χωρίς έλεος τους πάντες και τα πάντα προκειμένου να προστατεύσει το Δημόσιο. Όχι τους δημοσίους υπαλλήλους, αυτοί στην πλειοψηφία τους την πλήρωσαν με λελογισμένες μειώσεις μισθών και άγριες περικοπές στις συντάξεις. Οι κυβερνήσεις τα έδωσαν όλα για την προστασία της λειτουργίας του Δημοσίου γενικότερα.Αναρίθμητοι άχρηστοι οργανισμοί, γραφειοκρατικές διαδικασίες, αναποτελεσματικά συστήματα και διαδικασίες απορροφούν συνεχώς το «ζεστό» χρήμα των φορολογουμένων χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα για τον μέσο πολίτη. Όλοι στην ίδια πλάστιγγα χωρίς καμία αξιολόγηση των υπηρεσιών που προσφέρονται, της αποτελεσματικότητας και των δαπανών. Οριζόντιες μειώσεις μισθών που πλήττουν εξίσου τον γιατρό στο νοσοκομείο και τον υπάλληλο που κοιτά το ταβάνι, τον πιλότο του μαχητικού με τον αξιωματικό που πίνει καφέδες κοιτώντας να περάσει η ώρα για να γυρίσει σπίτι.Το Δημόσιο απασχολεί εκατοντάδες χιλιάδες υπαλλήλους αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν ελλείψεις σε όλους τους κρίσιμους τομείς: στα νοσοκομεία, στην αστυνομία, στην εφορία κλπ. Το υπερτροφικό λοιπόν Δημόσιο λειτουργεί σε βάρος των μεσαίων και κυρίως των φτωχών στρωμάτων. Αν αρρωστήσουν, η τύχη τους κρίνεται στα νοσοκομεία που λειτουργούν με τα γνωστά προβλήματα. Η μόρφωση των παιδιών τους εξαρτάται από τα χρήματα που μπορούν να διαθέσουν για φροντιστήρια κτλ. Οι μεταρρυθμίσεις που αφορούν τον ιδιωτικό τομέα, το συνταξιοδοτικό και ορισμένους άλλους τομείς στο μεγαλύτερο τους μέρος έχουν υιοθετηθεί και εφαρμοστεί. Όσο όμως το πολιτικό σύστημα δεν τολμά να αγγίξει τη λειτουργία του Δημοσίου δεν θα έχουμε μέλλον. Το βάρος της εξυπηρέτησης του χρέους και της συντήρησης του πλαδαρού και αναποτελεσματικού Δημοσίου θα μας πνίγει κι η χώρα θα γιορτάζει την έξοδο από το τρίτο μνημόνιο, αλλά όχι και την έξοδο από την κρίση.