Η ψευδαίσθηση των λύσεων στα εθνικά μας θέματα...

• Η διαπραγμάτευση για το ονοματολογικό παρά τους τόσους μήνες συζητήσεων δυστυχώς τώρα μπαίνει στην πιο δύσκολη φάση της. Έως τώρα τα χαμόγελα περίσσευαν και από τις δύο πλευρές, μεταδίδοντας κλίμα αισιοδοξίας περί επικείμενης συμφωνίας με έντιμο συμβιβασμό.
Με το που μπήκε ο Ιούνιος όμως κι ο διεθνής παράγων εμφανίζεται αποφασισμένος να κλείσει το θέμα άμεσα, και προς την κατεύθυνση αυτή παρενέβησαν τόσο ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Πενς όσο και η καγκελάριος Μέρκελ, η κατήφεια και η ανασφάλεια σε όσους χειρίζονται την υπόθεση από Ελληνικής πλευράς έκαναν έντονα την εμφάνισή τους.
Η εξωτερική πολιτική ήταν αρκετές φορές, μετά τη Μεταπολίτευση, προσχηματικός λόγος επίκλησης «μείζονος εθνικού θέματος» για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Προσχηματικός, όχι γιατί δεν υπήρξαν στιγμές στη σύγχρονη ιστορία που το Κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά ή το Σκοπιανό είχαν φτάσει σε σημείο κορύφωσης ώστε να απαιτούνται για τη λήψη κρίσιμων αποφάσεων νωπή λαϊκή στήριξη και ευρείες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, αλλά επειδή ουδέποτε η προσφυγή στις κάλπες οδήγησε, τελικά, σε τέτοιες αποφάσεις.
Επί δεκαετίες τόσο στο Κυπριακό, όσο και στο Μακεδονικό ζήτημα, υπό τη σύγχρονή του εκδοχή οι συνθήκες δεν ήταν πρόσφορες. Μετά το Σκοπιανό η σειρά της Κύπρου θα έρθει, με τους υδρογονάνθρακες να χρησιμεύσουν ως καταλύτης λύσεως. Και τότε, επιτέλους, πρέπει να αποφασίσει η Λευκωσία τι θέλει να κάνει και μέχρι πού να το φτάσει.
Πιθανολογώ πως θα οδηγηθούμε σε συμφωνία με τα Σκόπια, και όσο και εάν αγωνισθεί η όποια κυβέρνηση –σήμερα ή και στο μέλλον– δεν θα εξασφαλισθούν ποτέ απόλυτες εγγυήσεις. Ο αλυτρωτισμός των Σλάβων της ΠΓΔΜ δεν πρόκειται να παύσει ακόμη και αν απαλειφθεί κατά τον πλέον σαφή τρόπο από το Σύνταγμα. Ούτε η ένταξη της ΠΓΔΜ ή και της Αλβανίας στην Ε.Ε. θα επιλύσει τα προβλήματα. Η ελεύθερη διακίνηση των κατοίκων αυτών των χωρών, το δικαίωμα εργασίας και εγκαταστάσεώς τους στην Ελλάδα θα αλλοιώσουν τη φυσιογνωμία της χώρας μας κυρίως στον Βορρά.
Αυτό που δεν εννοεί να αντιληφθεί το πολιτικό μας σύστημα είναι ότι η ενσωμάτωσή μας στην ενωμένη Ευρώπη συνεπάγεται πλέον δραματικές αλλαγές αντιλήψεως και διαχειρίσεως θεμάτων που θεωρούνταν λυμένα με βάση τα ισχύοντα επί της εποχής των κυριάρχων εθνικών κρατών.
Μετά τις οικονομικές αλλαγές που βιώσαμε υπάρχουν και οδυνηρότερες, που αφορούν την ιδιοσυστασία του έθνους αυτού καθ’ αυτού. Κάτι που, όμως, δεν έγινε αντιληπτό ούτε εγκαίρως ούτε και τώρα, φυσικά. Δυστυχώς, τόσες δεκαετίες ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι είμαστε «Ευρωπαίοι», ενώ επί της ουσίας είμαστε δέσμιοι της γεωγραφικής μας θέσης και σε διαρκή συνάφεια με τις φυλές των Βαλκάνιων και της Εγγύς Ανατολής.
Επιβιώσαμε στο παρελθόν ως έθνος, με ευελιξία και επινοητικότητα, σε περιβάλλον πολυεθνές. Και πάλι, θέλω να πιστεύω, πως θα συμβεί το ίδιο. Αρκεί οι πολιτικοί ηγέτες μας να μην επιχειρούν να ωραιοποιούν τα πράγματα. Δεν υπάρχουν αξεπέραστες δυσχέρειες για τους πολίτες αυτής της χώρας. Έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας υπάρχει!