Αυτό, ωστόσο, λειτουργεί διττά για τον άλλο πόλο, το ΠΑΣΟΚ: από τη μια πλευρά μπορεί να ανακόψει την προσέλκυση απογοητευμένων αριστερών ψηφοφόρων, από την άλλη όμως προσφέρει μια τεράστια ευκαιρία διαχωρισμού. Ο Τσίπρας εκπροσωπεί ένα παλιό, συγκρουσιακό μοντέλο πολιτικής. Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη όμως, πρέπει να καταφέρει να γίνει το νέο, θεσμικό και αξιόπιστο πρόσωπο της κεντροαριστεράς.

Η κεντροαριστερά όπως στην Ευρώπη έτσι και την Ελλάδα βρίσκεται σε αναζήτηση ταυτότητας. Το ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να χαράξει σαφή σοσιαλδημοκρατική γραμμή, ευρωπαϊκή και θεσμική, θέλοντας να αποδείξει ότι είναι κόμμα ευθύνης και όχι απλά αντίδρασης. Αντίθετα, ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να εκπροσωπεί μια πιο συναισθηματική και ξεκάθαρα «προσωποπαγή» εκδοχή της Αριστεράς στην κοινωνία μας.

Η αντιπαράθεση αυτή δεν είναι προσωπική, όμως είναι ιδεολογική και μπορεί να ευνοήσει το ΠΑΣΟΚ μακροπρόθεσμα, αν το κόμμα κατορθώσει να δείξει ότι: είναι σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική, όχι απλώς αντιπολίτευση κι ότι μπορεί να ενώσει τον προοδευτικό χώρο, όχι να τον διχάσει. Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας θα καθορίσει ποιος θα ηγηθεί της προοδευτικής παράταξης τα επόμενα χρόνια.

Ο Τσίπρας συνεχίζει να λειτουργεί με έναν ισχυρό “αντι-Μητσοτακικό” λόγο. Αυτό, ωστόσο, εγκλωβίζει μέρος των ψηφοφόρων της Αριστεράς σε αρνητική ψήφο και σε μια στάση “όχι στη Δεξιά”, χωρίς θετικό πολιτικό πρόσταγμα. Για το ΠΑΣΟΚ, αυτό είναι παγίδα. Αν προσπαθήσει να χτίσει ταυτότητα μόνο πάνω στην αντιπαλότητα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, θα χαθεί στη σημερινή μικρή σκιά του ΣΥΡΙΖΑ. Η πραγματική του δύναμη πρέπει να βρίσκεται αλλού: στο όραμα μιας σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, με σταθερότητα, κοινωνική ευαισθησία ευρωπαϊκή αξιοπιστία και ρεαλιστικές προτάσεις.

Εκείνο που θα πρέπει να προβληματίσει πολύ τα αριστερά κόμματα στην Ελλάδα και τους υποστηρικτές τους, σήμερα τουλάχιστον, είναι γιατί παρά τα υπαρκτά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός και τα οποία υπερτονίζουν, τα ποσοστά τους παραμένουν, δημοσκοπικά, χαμηλά. Δυστυχώς, διαχρονικά για την Ελλάδα, τα αριστερά κόμματα δεν πείθουν.

Η Αριστερά στην Ελλάδα παρέμενε ως το 2015 στο απυρόβλητο. Θεωρητικολογούσε, έλεγε πράγματα που ηχούσαν ευχάριστα στα αυτιά όλων, παρουσίαζε τις θέσεις της ως θέσφατα, που δεν επιδέχονται κριτική και δημιουργούσε την εντύπωση ότι, ως δια μαγείας, θα λύσει όλα τα προβλήματα.

Η πολιτική επιρροή του Αλέξη Τσίπρα παραμένει δεδομένη. Αλλά το μέλλον της κεντροαριστεράς ανήκει σε εκείνον που θα αφουγκραστεί πραγματικά την κοινωνία μακριά από θεωρίες και λύσεις από την βιβλιογραφία και που θα ενώσει κι όχι σε εκείνον που θα διχάσει.