.........................................ΜΕ ΚΑΛΗ ΠΡΟΘΕΣΗ

Δηλαδή, όσες κρατάμε ακόμα το βελονάκι είμαστε για λύπηση;

Κρατώ στα χέρια μου, ένα περιοδικό του Φλεβάρη του 1970! Περιοδικό εργοχείρων είναι… Με λαχτάρα το αγόραζα κάθε μήνα, αμέσως μετά την Κατοχή… Μπορεί νάναι περιοδικό εργοχείρων, αλλά η ύλη του είναι… ποικίλη -όπως λέγεται!.. Σε τούτο το σαραντάχρονο περιοδικό συναντάς στις σελίδες του Έλληνες ονομαστούς των γραμμάτων, της τέχνης, της μουσικής, της ποίησης… Είναι η εποχή του ΜΙΝΙ και του παντελονιού «καμπάνα». Η Λιλή Ιακωβίδου, μιλάει για την γνωριμία της με τον Κωστή Παλαμά… Θεέ μου, τι λέει! Επιμελείται ο Λουκάς Θανασάκος… και παρουσιάζει στο περιοδικό τις «100 Ελληνίδες του 20ου αιώνα…». Γυναίκες που έγραψαν ιστορία, στον τόπο μας… Η Χατζημιχάλη Αγγελική, η Κυβέλη, η Λίνα Τσαλδάρη, η Μαρίκα Κοτοπούλη, η Καζαντζάκη Γαλάτεια, η Πηνελόπη Δέλτα, η Καλλιρρόη Παρρέν, η Ιδρύτρια του Λυκείου Ελληνίδων είναι λίγες από τις εκατό!.. Ο Μίμης Τραϊφόρος, μιλάει για τη δουλειά του… Ο Ντέμης Ρούσος μιλάει για τα «παιδιά της Αφροδίτης» και τη δουλειά τους…
Σ’ άλλη σελίδα, ένα γλυκό κορίτσι μας χαμογελάει. Είναι τότε που πήρε το βραβείο στο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού, η Λίτσα Σακελλαρίου!.. Κι ο Διονύσης Σαββόπουλος (νιος και κατανιός) μιλάει: για τη ζωή… τη μαγειρική, το κέντημα… τη νεολαία… Η Αγκάθα Κρίστι εκεί κι εκείνη. Γράφει ο Δημοσθένης Βουτυράς, ο Κόντογλου. Για τα παιγνίδια της Πρωτοχρονιάς, γράφει ο Θέμος Ποταμιάνος… στο Πρωτοχρονιάτικο «εργόχειρο» της ίδιας χρονιάς…
Για τα πενήντα χρόνια της Μικρασιατικής Τραγωδίας… μολογάν, άνθρωποι που τα έζησαν, σε επόμενα περιοδικά εργοχείων, της ίδιας εποχής… 1970-73… που κοιτάζω κι απορώ πώς έγιναν έτσι τα περιοδικά εργοχείρων!!!
Ποιων εργοχείρων; Τι είναι αυτά; «Δεν ντρέπεστε;» Έτσι φαίνεται να μας λέει το 99,9% (να γράψω εγώ με ποσοστά…) των νέων γυναικών!.. (Γιατί… κάποιες νέες πιάνουν ακόμα βελόνι). Αλήθεια, θα μου πει κανένας γιατί κόπηκε το βελόνι από τα σχολεία; Δηλαδή όσες το κρατάμε και το βελόνι και το βελονάκι και τς κονταρίτσες… είμαστε για λύπηση; Συγνώμη, ξέφυγα πάλι…
Στα παλιά μου περιοδικά εργοχείρων, βλέπω: μανεκέν χαριτωμένα, σε κομψές στάσεις, να λανσάρουν κάποια μοντέλα πλεχτών… Δεν έχει καμιά τους το ύφος της αγριογκόμενας της σημερινής… με στραβά -επίτηδες- ποδάρια… σαν νάναι σακατεμένα κατσίκια… Ούτε μας φοβερίζουν σαν τα σημερινά μανεκέν, που είναι σαν να μας λένε… «πίσω γυναικούλες… και σας φάγαμαν…». Σκάνδαλα, πουθενά δεν βλέπω… δεν γίνονταν; Σκολασμό δεν έχει η ύλη τούτων των παλιών περιοδικών. Μια μέρα… θα σας γράψω κάτι -θα αντιγράψω δηλαδή- κάτι του Δημήτρη Λιμπερόπουλου από την Αμερική… να σας φύγει… το καφάσι -που λέμε… Πιάνω κι ένα περιοδικό εργοχείρων… Χριστουγεννιάτικο, του 2009! Σκέτη διαφήμιση… Εργόχειρα πολλά… αλλά, με διεύθυνση, πού θα τ’ αγοράσουμε για να στολίσουμε εορταστικά το σπίτι μας!.. Έχει και κάποιες σελίδες με πλεχτά… (τα πατουνάκια είναι όμορφα). Αν όμως σου έρθει μια νέα μαμά του σογιού σου ή του κύκλου σου… να της δείξεις -όπως δείχναμαν εμείς, η μια της άλλης- στα πέντε πρώτα λεπτά… θα σου τα πετάξει στα μούτρα… βελόνες και μαλλιά… «άε στο διάολο που θα κάτσω να κάνω τέτοια» θα σου πει, όλα είναι έτοιμα… και παίρνει την διεύθυνση του περιοδικού… εργοχείρων… Εργοχείρων έτοιμων… δηλαδή… (με χέρια από μηχανές)!.. Τα παλιά μου εργόχειρα έχουν και μαγειρική και πολλές φορές πήραμαν συνταγές από διάφορα μέρη της πατρίδας μας!.. Έχουν και τα σημερινά «εργόχειρα» συνταγές με τσιακλατίδια, σάλτσες με ότι βάζει ο νους σου… κι επιχειρούν οι τσιουπρουπούλες, οι φρέσκιες νοικοκυρούλες να ευχαριστήσουν τον φρέσκο νοικοκύρη τους… και βγαίνει κάτι εξωφρενικό… και το ρίχνουν στα σκούπρα… και… ή τηλεφωνούν σε μια πιτσαρία, για τα γνωστά… ή βγαίνουν ΟΞΩ… Εδώγια μ’ κάθεται αυτό το όξω