.........................................ΜΕ ΚΑΛΗ ΠΡΟΘΕΣΗ

Δεν σας περωνιάζει μωρές που γυρίσαμαν στις σόμπες;

■  Πληρώνουμε ή δεν πληρώνουμε το χαράτσι; Ιδού η απορία!.. Φωνάζει ο Γλέζος, σκούζει ο Γλέζος για τα χρωστ’μέϊκα της μεγάλης μας εταίρας... για τον αφανισμό ανθρώπων, χωριών, περιουσιών... σαν να μπορούσαν να ξεπληρωθούν αυτά, με παράδες!.. Και σαν φωνάζεις Γλέζο μου, τόσα χρόνια... κι τι;
Αμ’... τα κοιτάσματα στις θάλασσές μας, λίγο τόχετε; Τι το θέλω όμως; Το 2025 θα κάνουν τα καλά τους να βγάλουμε κανά φράγκο (κι αν το δουν τα πατριωτάκια μ’... γιατί ιγώ, χωρίς παραξήγηση... και να ζιω... δε θα καταλαβαίνω τι θα μ’ λέτε...). Ζήσε Μάη μ’ τα κοιτάσματα, κι αυτά...
Είδαταν, μήπως, το κοινοβούλιο το Ουκρανικό; Τι διάολο... αρχίνσαν να μας αντιγράφουν;.. Εκείνο όμως που με συγκλόνισε είναι που έμαθα πως... όταν μια παρέα ατσίδων... κάνει Κόμμα!.. Όταν, δηλώνουν πως κάνουν κόμμα ...απλώνουν το χεράκι και τα τσακώνουν. Τι λέτε ρε παιδιά; Κι εμείς τα κορόϊδα δεν πιάκαμαν ακόμα ένα κοντόσκοπο; Γιατί μωρές; Αντί να βάλετε το χεράκι στις τζιεπούλες σας και να ξηλωθείτε... κάτι τις όλη η παρέα... ενόψει της κονόμας που θα ακολουθήσει... σαν βγήτε... σας πληρώνουμε κιόλις; Και δεν ξέρουμε τι κανάλι να βάλουμε για να μας σιάξει λίγο το κέφι... ή να γένουμε σοφότεροι... χωρίς να γλέπουμε τις τσιρίδες – που λένε ευγενικά... τα γκαρίσματα; Το πήραταν χαμπέρ, ω άντρες της πολιτικής... πώς είστε μαθητές του δημοτικού που τσακώνονται για το τόπι ή για τους βόλους (τις σφαίρες που λέγαμαν εμείς, στα μαθητικά μας χρόνια). Ένα δεν κάναταν ακόμα (κι ο Θεός να φ’λάξ...) ...να πείτε την ώρα της ...εξοργιστικής και ...διασκεδαστικής αντιπαράθεσής σας στο έρμο το γυαλί... να πείτε λέω, εκείνο που έλεγαν τα παιδάκια του δημοτικού στα χρόνια μας... και μήπως το λεν, ακόμα; «Πάμε όξου να δούμι ποιος τ’νέχ’ μιγαλύτηρ;!.. Αυτό δεν κάναταν ακόμα και φοβάμαι πως δεν θα μπορέσετε να μη το πείτε κι αυτό!..
Μωρές, τίποτα δε μας περωνιάζει; Αφήνω τα φρικιαστικά που μάθαμαν με τα παιδάκια στην Αμερική και τους πνιγμένους στις θάλασσές μας!.. Αυτά θα γένονται ες αεί... Δεν σας περωνιάζει μωρές, που γυρίσαμαν στις σόμπες; Κοντά εξήντα χρόνια είναι που καμαρώναμαν όσοι βάλαμαν σόμπες πετρελαίου!.. Οποία πολυτέλεια! Οποία άνεσις του κιαρατά!.. Ναι ωρές... Δεν σας μολόϊσαν οι γαϊδούρες οι βάβες σας και τα γομάρια οι πάπδις σας... πώς σκατά πρόνουμασταν εμείς της Γης οι κολασμένοι;
Πατούσαμαν, νομίζετε, κουμπιά; Η ψ’χούλα μας έβγαινε ν’ ανάψουμε μαγκάλι... με κάρνα!.. Να σιδερώσουμε τα πανταλόνια τ’ νκουκύρ’... με τσακς και να μη τα γκορίσουμε τα γαμημένα – και δε σας λέω να με σχωρέσετε, γιατί να σας το πω; Εγώ να σας σχωρέσω που μου τινάζεστε για την θέρμανση την αυτόνομη ή όποια άλλη ρουφιάνα!.. Δεν είμασταν άνθρωποι εμείς, που κάποτε ...προπολεμικά του ’40 και μεταπολεμικά του 22... γιατί άλλα δεν έζησα εγώ... αλλά, έζησαν μανούλες και κυραμανούλες και μας είπαν τι όμορφα κι άνετα... διάονταν την φαμίλια τους και το νοικοκυριό τους... Μαγειρέψαταν μαρές, σε φουρνέλες; Οι φουφούδες είναι, που μαγείρευε η προσφυγιά της Μ. Ασίας και της ρημάδας της Κατοχής...
Αϊ σιχτίρ, όλο κλάψα και σκούξα... κι εδώ μας έρχεται εκείνος ο ξεφτίλας ο πλανήτης – πώς τον λένε; Και να μην μπορούμε να πάμε σε κείνο το χωριό της Τουρκίας; Γεια σου σιαΐνι Τουρκία...
email: koula.xatzigianni@yahoo.gr