ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

• Μετά το ξαφνικό «φευγιό» του Ανδρέα Κιλιγκαρίδη τα ναυτικά σπορ δέχθηκαν δεύτερο πλήγμα το περασμένο Σάββατο.
Ο 26χρονος Στρατής Αλεξίδης που είχε αποσυρθεί το 2009 απ’ την Κωπηλασία, δεν «άντεξε» στην καλπάζουσα λευχαιμία που θερίζει αυτή την εποχή, αφήνοντας την τελευταία του πνοή σε Νοσοκομείο της Νορβηγίας, τόπο καταγωγής της μητέρας του.
Ο χαμός του Αλεξίδη σκόρπισε έντονη θλίψη στον κόσμο του αθλητισμού προτού ακόμα συνέλθη απ’ το πένθος για τον Καλιγκαρίδη.
Σε παρόμοιες οδυνηρές περιπτώσεις το μυαλό όλων πηγαίνει στη σύγχρονη κατάρα του αθλητισμού. Το Ντόπινγκ.
Από το μακρόσυρτο γαϊτανάκι της ευθύνης δεν ξεφεύγουν και οι ίδιοι οι αθλητές που για συγκεκριμένους λόγους καταφεύγουν στο τεράστιο «ρίσκο» της χρήσης απαγορευμένων ουσιών.
Οι λόγοι που καταφεύγουν σ’ αυτές είναι συνήθως:
α) Δόξα, προβολή, ματαιοδοξία.
β) Ασυνειδησία.
γ) Άγνοια των κινδύνων.
δ) Οικονομικός παράγοντας.
Τι πιο φυσιολογικό όταν ένας νεαρός πρωταθλητής αμοίβεται με αρκετές χιλιάδες ευρώ (εκατοντάδες οι φτασμένοι) το χρόνο, να μπει στον πειρασμό, όταν μάλιστα δεν είναι ενημερωμένος, για τη ζημιά που προκαλούν μακροπρόθεσμα στον οργανισμό του.
Οι ίδιοι οι αθλητές έχουν την υποχρέωση και μπορούν να ενημερώσουν και να προστατέψουν αυτούς που εγκλωβισμένοι απ’ την πίεση του συστήματος, σκέπτονται να υποκύψουν και να ενδώσουν στο ντόπινγκ και τα κυκλώματά του.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η ζωή του αθλητή συνεχίζεται και μετά τη λήξη της αθλητικής του καριέρας.
Τεράστια ευθύνη έχουν και οι manager, οι χορηγοί και μερίδα των ΜΜΕ κυρίως για την πίεση που ασκούν στους αθλητές για ρεκόρ και νίκες, χωρίς σεβασμό στο πολυτιμότερο αγαθό, την υγεία.
Άλλωστε εξ’ αιτίας του ντόπινγκ δραστηριοποιούνται επικίνδυνα κυκλώματα, τα οποία αναλαμβάνουν έναντι σοβαρού ποσοστού επί των κερδών του αθλητή, να τον έχουν σε «ΑΡΙΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ» και τις περισσότερες φορές πέρα από τα επιτρεπόμενα όρια των βιοχημικών και ορμονολογικών του παραμέτρων.
Σε παρόμοια θλιβερά περιστατικά το μυαλό μου «γυρίζει» στους Ολυμπιακούς της Σεούλ (1988) όπου και οι οκτώ αθλητές που πήραν μέρος στην κούρσα των 100 μέτρων ήταν καραντοπαρισμένοι.
Η θριαμβεύτρια των σπριντ Φλόρενς Γκρίφιθ πέθανε λίγα χρόνια αργότερα όταν η παραφουσκωμένη καρδιά έπαψε να χωράει στο γυναικείο στέρνο της.
Το 1996 στην Ατλάντα είχαμε τους... «αγώνες της Κρεατίνης» ενώ στο Σίδνεϊ 2000 κυριάρχησε η ερυθροποιητίνη.
Απ’ το 2000 και ύστερα βιώσαμε και στη χώρα μας εφιαλτικές εμπειρίες σε θέματα ντόπινγκ.
Η απώλεια των Κιλιγκαρίδη - Αλεξίδη απ’ την εφιαλτική καλπάζουσα λευχαιμία πρέπει να βάλει (για μία ακόμα φορά) σε βαθύτατες σκέψεις ολόκληρο το φάσμα του εγχώριου αθλητισμού.