ΠΑΣ..ες

ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΗ ΛΕΚΚΟ

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 2004...

• Εννέα χρόνια συμπληρώθηκαν χθες από εκείνη την ανεπανάληπτη Κυριακή 4 Ιουλίου του 2004, όταν η Εθνική μας ομάδα κατέκτησε στην Πορτογαλία τον τίλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης.
Η Ελλάδα που συμμετείχε μόλις για δεύτερη φορά στην ιστορία της στο κορυφαίο τουρνουά της «Γηραιάς Ηπείρου» (μετά την Ιταλία το 1980), κατάφερε κάτι που μόνο στα... παραμύθια θα μπορούσε να συναντήσει.
Το συγκρότημα του Γερμανού Ότο Ρεχάγκελ μετά την «περιπετειώδη» πρόκρισή του στα τελικά της Πορτογαλίας, πήγε στην Ιβηρική χώρα με τον χαρακτηρισμό του απόλυτου «αουτσάιντερ» και χωρίς κανένας να το υπολογίζει ιδιαίτερα.
Η «πρεμιέρα» όμως κόντρα στους «οικοδεσπότες» Πορτογάλους και η νίκη με 2-1 (Καραγκούνης, Μπασινάς - Ρονάλντο τα γκολ) ανέτρεψε όλα τα δεδομένα, φέρνοντας την Εθνική μας πολύ κοντά στην «8άδα» της διοργάνωσης.
Η ισοπαλία με τη δυνατή Ισπανία (1-1) τη δεύτερη αγωνιστική (το γκολ ο Χαριστέας), επιβεβαίωσε όσους υποστήριζαν ότι οι Έλληνες δεν πήγαν για «τουρισμό» στην Πορτογαλία.
Παρά την ήττα (2-1) απ’ την αδιάφορη Ρωσία την τρίτη αγωνιστική, το «χρυσό» τέρμα του Ζήση Βρύσα στάθηκε αρκετό για να χαρίσει την πρόκριση, μέσω διπλής ισοβαθμίας με Ισπανία και Πορτογαλία, στην προημιτελική φάση.
Εκεί αντίπαλος «περίμενε» η κάτοχος του τροπαίου Γαλλία των Ζιντάν, Ανρί, Τρεζεγκέ, Μπαρτέζ, κλπ.
Το «μπλαζέ» ύφος των «τρικολόρ» και το φανερά υποτιμητικό «στυλ» που αντιμετώπιζαν την Ελλάδα, δίνει την ευκαιρία στους παίκτες του Ρεχάγκελ να «κοιμίσουν» τον αντίπαλό τους.
Στο 68’ ο Ζαγοράκης στέλνει «συστημένη» σέντρα στο κεφάλι του Χαριστέα, ο οποίος «ξετινάζει» τα δίχτυα των Γάλλων.
Το τελικό 1-0 «θαμπώνει» ολόκληρη την ποδοσφαιρική Ευρώπη που βλέπει τον «Γολιάθ» να κατατροπώνεται απ’ τον «Δαυίδ».
Στον μεγάλο ημιτελικό κόντρα στην Τσεχία (ίσως την καλύτερη ομάδα εκείνης της διοργάνωσης), ο Έλληνας «Θεός» στέκεται σύμμαχος της Εθνικής μας.
Οι Τσέχοι χάνουν ευκαιρίες με το «τσουβάλι», όμως ο τραυματισμός του Νέντβεντ διαφοροποιεί την κατάσταση, αφού χωρίς το μεγάλο «αστέρι» τους, είναι «άλλη» ομάδα.
Οι Έλληνες ισορροπούν σταδιακά, το παιχνίδι οδηγείται στην παράταση και στην τελευταία φάση του πρώτου ημιχρόνου έρχεται η «έκρηξη».
Κόρνερ ο Τσιάρτας κεφαλιά ο Δέλλας στο πρώτο δοκάρι, 1-0 και με τον κανονισμό του «ασημένιου» γκολ όλα τελειώνουν.
Η Τσεχία στο «καναβάτσο» και η «μικρή» Ελλάδα περνάει στον τελικό, ζώντας το απόλυτο «όνειρο».
«Σήκωσέ το το... τιμημένο, δε μπορώ να περιμένων» ακούγεται πρωί - βράδυ απ’ άκρη ως άκρη της Ελληνικής επικράτειας.
Μ’ αεροπλάνα, βαπόρια, τρένα κι ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί, 15.000 Έλληνες φίλαθλοι ταξιδεύουν στο «Ντα Λουζ» της Λισσαβώνας, όπου διεξάγονταν η μεγάλη τελική αναμέτρηση.
Οι Πορτογάλοι του Φελίπε Σκολάρι ήθελαν εκδίκηση για την ήττα στον όμιλο, ενώ όλοι τους περίμεναν πώς και πώς τη «στέψη» μέσα στην έδρα τους.
Όμως η «γιορτή»... χάλασε από ένα παθιασμένο Ελληνικό σύνολο που με μαεστρική καθοδήγηση απ’ τον Ρεχάγκελ έφτασε στην κατάκτηση της κορυφής.
Στο 56’ ο Χαριστέας αξιοποίησε το κόρνερ του Μπασινά για το 0-1 που έμεινε ως το τέλος, δίνοντας παράλληλα το «θεϊκό νέκταρ» σ’ όλους τους Έλληνες φιλάθλους.
Ήταν μια πρωτοφανής επιτυχία που σημάδεψε για πάντα όσους είχαν την τύχη να παρακαλουθήσουν την «τρελή» πορεία της Ελλάδας και θα μνημονεύεται σαν το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Ελληνικού αθλητισμού στα ομαδικά σπορτς.
Βέβαια όλοι μας υπολογίζαμε ότι η συνέχεια του εγχώριου «φούτμπολ» θα ήταν τελείως διαφορετική, όμως αποδείχθηκε ότι η «ελίτ» του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου δεν μπορεί να χωρέσει... φτωχούς συγγενείς, παρά τη «φωτοβολίδα» του 2004...
Τουλάχιστον έχουμε για... συντροφιά τις αναμνήσεις από εκείνες τις ένδοξες μέρες...