ΠΑΣ...ες

ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΗ ΛΕΚΚΟ

ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΒΡΑΔΙΑ...

• Συμπληρώθηκαν χθες 26 χρόνια από εκείνο το συγκλονιστικό βράδυ της 14ης Ιουνίου του 1987, όταν η Εθνική Ελλάδος επιβλήθηκε στον τελικό του Ευρωμπάσκετ της τότε πανίσχυρης ΕΣΣΔ, κατακτώντας το βαρύτιμο τρόπαιο.
Ήταν η μεγαλύτερη στιγμή του Ελληνικού αθλητισμού, με τον «Δαυίδ» να κερδίζει τον «Γολιάθ», πετυχαίνοντας μια απ’ τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που έχουν σημειωθεί ποτέ.
Όταν την Τετάρτη 3/6 η Εθνική ξεκίναγε τις υποχρεώσεις της στο τουρνουά κόντρα στη Ρουμανία κανένας δεν περίμενε τη μεγαλειώδη συνέχεια.
Εύκολη επικράτηση με 109-77 και ο «θεός» Νίκος Γκάλης αρχίζει τις «παραστάσεις» του με 44 πόντους.
Η νίκη επί της Γιουγκοσλαβίας (84-78) των Πέτροβιτς, Ντίβατς, Πάσπαλι, Ράτζα, Κούκοτς, κλπ., στέλνει πολλά «μηνύματα»με τον Γκάλη να «βγάζει» πάλι «44άρι»...
Παρά τις δύο ήττες που ακολούθησαν από Ισπανία (89-106) και ΕΣΣΔ (66-69, με διαιτητική «σφαγή») στο κρίσιμο τελευταίο ματς με αντίπαλο τη Γαλλία, οι Έλληνες παρά το άγχος πήραν τη σπουδαία νίκη (82-69, 34 πόντους ο Γκάλης) και περνάνε στους «8».
Εκεί τους περίμενε η Ιταλία, ένα απ’ τα «φαβορί» για την κατάκτηση του τίτλου.
Όμως η Εθνική μας με φοβερή εμφάνιση δεν αφήνει κανένα περιθώριο αντίδρασης.
38 πόντους ο Γκάλης, 22 ο Γιαννάκης τελικό σκορ 90-78 και στον ημιτελικό οι Γιουγκοσλάβοι ψάχνουν «εκδίκηση» για την ήττα στην φάση των ομίλων.
Παρά το 35-45 του ημιχρόνου, η Ελλάδα «ξυπνάει» στο δεύτερο 20λεπτο και με αντεπίθεση διαρκείας επανακτά το προβάδισμα.
Μεγάλο παιχνίδι απ’ τον Φάνη Χριστοδούλου με 18 πόντους που βοηθάει σημαντικά τον Γκάλη (30).
Οι «πλάβι» στα τελευταία λεπτά μένουν από δυνάμεις, το «ταμπλό» του ΣΕΦ γράφει 81-77 και σ’ ολόκληρη τη χώρα επικρατεί κυριολεκτικά... πανζουρλισμός για την πρόκριση στον τελικό. Η Ελλάδα απ’ το... πουθενά φτάνει να διεκδικεί την «κορυφή» του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Όλοι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει καμία «τύχη» απέναντι στο «μεγαθήριο» της ΕΣΣΔ, των Μαρτσουλιόνις, Βάλτερς, Τσατσένκι, Βολκόφ, Χομίτσιους, Γκογμπόροφ, Γιοβάισα, κλπ. με προπονητή τον τεράστιο Αλεξάντερ Γκομέλσκι.
Η δεύτερη θέση και το αργυρό μετάλλιο φαντάζουν άκρως «τιμητικά», όμως οι παίκτες της Εθνικής αν και δεν το «φωνάζουν», μέσα τους πιστεύουν στο «θαύμα».
Κυριακή 14 Ιουνίου λοιπόν και 20.000 φίλαθλοι έχουν μετατρέψει σε «ηφαίστειο» το νεόδμητο Σ.Ε.Φ.
Έξω δεν περπατάει... γάτα και η ΕΡΤ «χτυπάει» το απόλυτο ρεκόρ τηλεθέασης όλων των εποχών με 92%.
Η «μάχη» που ακολούθησε μέσα στο «παρκέ» παραμένει διαχρονικά μια απ’ τις δραματικότερες που έχουν συμβεί ποτέ σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο.
Οι Ρώσοι διατηρούν το προβάδισμα στη μεγαλύτερη διάρκεια, όμως η «ψυχή» της Ελλάδας οδηγεί το παιχνίδι σε παράταση (89-89).
Εκεί χωρίς Φασούλα, Γιαννάκη που έχουν αποβληθεί με 5 φάουλ, ο Γκάλης (40 πόντους) «χορεύει» μόνος στον... αέρα τους αντιπάλους του, απαντώντας στις τρίποντες «ρουκέτες» του Βάλτερς απ’ τα... 8 μέτρα.
Με το σκορ στο 101-101, ο Μέμος Ιωάννου αστοχεί, αλλά ο Αργύρης Καμπούρης παίρνει το ρημπάουντ και το φάουλ 4’’ πριν τη λήξη.
10.000.000 ζευγάρια «χέρια» σουτάρουν μαζί με τον «τίμιο γίγαντα» δύο ανεπανάληπτες βολές που σημαδεύουν ανεξίτηλα το Ελληνικό μπάσκετ. Ο Γιοβάισα αστοχεί στο τρίποντο της «απελπισίας» και το τελικό 103-101 στέλνει την Ελλάδα στα «ουράνια»...
Η επιτυχία αυτή αποτέλεσε αναμφίβολα «εφαλτήριο» για την εξέλιξη και ανάπτυξη του Ελληνικού αθλητισμού σ’ όλες τις πτυχές του. Πρώτη φορά η «μικρή» Ελλάδα «γεύτηκε» την αίσθηση της «πρωτιάς», την απόλαυση της καταξίωσης και της αναγνώρισης όλων...
Σε τόσο δύσκολες εποχές είναι πολύ σπουδαίο να θυμόμαστε αυτές τις στιγμές που «άνδρωσαν» γενιές και συνέβαλαν στην εξάπλωση των δυνατοτήτων των Ελλήνων στο παγκόσμιο «στερέωμα»...
Για την ιστορία η σύνθεση της Εθνικής ομάδας με «κόουτς» τον Κώστα Πολίτη: Γκάλης, Γιαννάκης, Σταυρόπουλος, Καμπούρης, Ανδρίτσος, Καρατζάς, Ρωμανίδης, Λινάρδος, Φιλίππου, Φασούλας, Χριστοδούλου, Ιωάννου.