Προσκήνιο - Παρασκήνιο
ΤΟΤΕ, ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ ΟΛΟΦΑΝΕΡΑ!..
Πριν 2-3 χρόνια, καθήμενος στη βεράντα του σπιτιού μου στην Κοσμηρά, απέναντι καταμεσίς του πυκνού δάσους περνούσε ένα μηχανάκι μέσα στον δασικό δρόμο και άξαφνα κάτι πέταξε ο αναβάτης κι άναψε αμέσως φωτιά πολύ επικίνδυνη. Είπα αμέσως: Καιγόμαστε!
Στο καφενείο του χωριού κάποιοι νεαροί συγχωριανοί μου είδαν την φωτιά, ειδοποίησαν την Πυροσβεστική, άρπαξαν τους πυροσβεστήρες του μαγαζιού και έτρεξαν στο σημείο. Την ώρα που περιόριζαν την εστία της φωτιάς, έφτασε και η Πυροσβεστική αντλία και έκανε οριστικά την δουλειά της.
Το γράφω επειδή αυτές τις μέρες κάποιοι θεώρησαν ότι το Κράτος (!) απουσίαζε στην φωτιά της Φιλιππιάδας και του Ζηρού, ενώ δεν βρέθηκαν αμέσως εκεί… σμήνη καναντέρ και ελικοπτέρων για να προλάβουν τις καταστροφές που έγιναν και ταυτόχρονα το… άχρηστο 112 δεν κάνει τίποτε με τις κατ’ εμέ σωτήριες προειδοποιήσεις προς τους κατοίκους, που πλέον (κινητά έχουν ακόμα και οι… «κουτσές Μαρίες») γνωρίζουν πώς θα σώσουν τις ζωές τους!
Πράγματι, Θεός φυλάξοι, τα τελευταία χρόνια δεν επαναλήφθηκε το φαινόμενο του «Ματιού», όπου στην πλατεία (100 μέτρα από την θάλασσα) βρέθηκαν αγκαλιασμένοι και καρβουνιασμένοι καμιά εικοσιπενταριά συνάνθρωποί μας, που καθοδηγήθηκαν να περάσουν μέσα από το καιγόμενο Μάτι και έχασαν μαρτυρικά τις ζωές τους! Ενώ ταυτόχρονα και όσοι είχαν καταφέρει να φτάσουν στη θάλασσα… σκυλοπνίγονταν μισοκαμμένοι για τέσσερις ώρες!
Και όλοι οι αρμόδιοι δικάστηκαν για… πλημμελήματα, ενώ ο Πρωθυπουργός ρωτούσε τι ώρα θα σηκωθούν το πρωί τα ιπτάμενα πυροσβεστικά για να σβήσουν την… ανύπαρκτη πια φωτιά.
Τα γράφω αυτά για να υπενθυμίσω, στους σημερινούς ξεχασιάρηδες σφοδρούς επικριτές το τότε και το τώρα. Γνώμη γράφω και εγώ, όπως εκείνοι τη δική τους!
Τέλος πάντων, αυτές τις μέρες, ο επιδιώκων με μανία το Νόμπελ Ειρήνης Ντόναλντ Τραμπ, προσπαθεί να μας πείσει πόσο καλός και φιλειρηνικός είναι ο Πούτιν, σε έναν πόλεμο που ξεκίνησε ολοφάνερα από τον ίδιο και συνεχίστηκε φονικότατος και καταστρεπτικότατος επί τρία χρόνια. Μόνο στην διαδρομή των προσπαθειών του θυμήθηκε και την Ευρώπη!
Λογικά όντα είμαστε όλοι μας και είμαστε σε θέση να διακρίνουμε ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι και ποιος είναι εκείνος που προσπαθεί να… δουλέψει τους πάντες.
Είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί ακόμα να ξεχάσει το πανάκριβο χουνέρι, που έπαθε με την καταστροφή ολόκληρου του στόλου, σχεδόν, των βαρέων βομβαρδιστικών του με την αμιγώς Ουκρανική επιχείρηση «ιστός της αράχνης»!
Επίσης, σαν λογικά όντα, είμαστε σε θέση να διακρίνουμε τα τεκταινόμενα στην Παλαιστίνη με τους λιμοκτονούντες που επιδεικνύονται από καλοθρεμμένους και τους εναπομείναντες ομήρους που μαρτύρησαν όλα αυτά τα χρόνια ως ασπίδες και διαπραγματευτικά… όπλα, σκάβοντας τώρα τους τάφους τους.
Ελπίζω κάποιοι να μην θεωρούν ότι αυτοί… «αυτοαπήχθηκαν»!
Γι - Πας
