Προσκήνιο - Παρασκήνιο
ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2025…
ΛΕΥΚΑΔΑ, ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Μέρα που είναι σήμερα, της Κοίμησης της Μεγάλης μας Μητέρας, της Παναγίας μας, που κατέβηκε από τους Ουρανούς ο Υιός Της και πήρε αγκαλιά την ψυχή Της για να την έχει κοντά του, τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ασυγκρίτως ενδοξοτέραν των Σεραφείμ!
Σήμερα θυμήθηκα και την κοίμηση της 34χρονης Λένας, που συνέτριψε τους γονείς της, Αντώνη και Γεωργία Σαμαρά και τον αδελφούλη της.
Είναι οι μέρες που ψάχνοντας για την ανέγερση του τάφου της οι τρεις κοντινοί της δεν είναι δυνατόν να μην αναθυμηθούν έναν άλλο τραγικό πατέρα, τον Κωστή Παλαμά, που χάνοντας στα 1898 τον 4χρονο γιό του στο ίδιο Νοσοκομείο, τον «Ευαγγελισμό», έψαχνε για την ανέγερση του τάφου του κι έγραψε το εκ βάθους καρδίας συντριπτικό ποίημά του:
«Μήτε το σίδερο, μήτε και το χρυσάφι,
μήτε τα χρώματα, που σπέρνουν οι ζωγράφοι…
Μήτε τα μάρμαρα, τα τεχνοσκαλισμένα,
το σπιτάκι σου έπλασα, παντοτεινό για σένα…
Με όλα μου τα δάκρυα και με το αίμα μου όλο,
του έχτισα τα θεμέλια, του σκέπασα το θόλο»…
Και θυμόταν από την ζωή τους:
«Αχ νάταν νάνοιωθα, στο μάγουλό μου επάνω,
το απαλό σου μάγουλο, όσο που να πεθάνω…
Ήσυχα και σιγαλά μας γέμιζες το σπίτι,
γλύκα του κεχριμπαριού και χάρη του μαγνήτη…
Ήσυχα και σιγαλά ζούσε από σε το σπίτι
ομορφιά τ’ αυγερινού και φως του αποσπερίτη…
Κοίταξε και γέλασε της νύχτας το σουλτάνο,
γλίστρησε σιγά – κρυφά και πέταξ εδώ πάνω!
Και στο σπίτι τ’ άραχνο γυρνώντας, ω ακριβέ μας,
γίνε αεροφύσημα και γλυκοφίλησέ μας»…
Έτσι στην τύχη διάλεξα σπαρτά τετράστιχα από το σπαρακτικό αυτό ποίημα του συντετριμμένου πατέρα Κωστή Παλαμά, επειδή δεν είχα άλλα να πω στην σημερινή οικογένεια του Αντώνη Σαμαρά, την επίσης συντετριμμένη από την μεγάλη απώλεια που συνέτριψε όλο το Πανελλήνιο κι ακόμα περισσότερο όταν άκουσε τα λόγια που κατόρθωσαν να βγουν από ένα… βουβό από τον πόνο στόμα ενός τραγικού πατέρα, μπροστά στο σκήνωμα της αγαπημένης του κόρης.
Ενώνω κι εγώ τις ικεσίες μου για κουράγιο στον πατέρα αυτόν, με τον οποίο τριγυρνούσαμε κάποτε στην «αύρα» ενός μεγάλου ευπατρίδη. Ο Μεγάλος Θεός ν’ αναπαύσει την γαλήνια ψυχή της, που αποτελούσε το δώρο Του προς την οικογένεια, όπως ο ίδιος ο Αντώνης είπε, ευχαριστώντας Τον!
Κι όπως κάθε 15Αύγουστο, εμείς οι ζώντες οι… περιλυπόμενοι προσκυνούμε την Κοίμηση Της Παναγίας μας, αυτού του αγλαόκαρπου δένδρου εξ ού τρέφονται πιστοί…
Και την αποχώρησή της σε σίγουρη αγκαλιά για τα «Ηλύσια Πεδία» για να αποτελέσει τον μεγάλο Πρεσβευτή όλων των ανθρώπων για την σωτηρία των ψυχών τους και την συγχώρεση των αμαρτιών τους… όταν αυτή επιζητείται φυσικά!
Ουδείς γαρ αναμάρτητος!
Γι - Πας
