Προσκήνιο - Παρασκήνιο

ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΑ!..

Ξεκινώντας την ιατρική μου σταδιοδρομία, αρχίσαμε με τον αδελφικό μου φίλο Μιχάλη Σπέγγο, από πού λέτε σεις; Από το Νεκροτομείο της οδού Σίνα και Ακαδημίας, χωρίς να έχουμε καμία διδακτική σχέση ακόμα, αλλά έτσι για να προσαρμοστούμε στην καθημερινότητα των εκτάκτων θανάτων. Με τον θάνατο γενικά!

Θυμάμαι την τάξη που επικρατούσε και τον σεβασμό προς τους πεθαμένους συνανθρώπους μας. Έρχονταν κατά διαστήματα και ο συνταξιοδοτηθείς μεγάλος Έλληνας καθηγητής της ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας Γεωργιάδης, ο οποίος, εκτός από το κλασσικό σύγγραμμά του είχε… ανακαλύψει και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της βληθήσης βολίδας από κάθε όπλο καθώς περνούσε από την κάνη του, όπως επίσης και τους ιδιαίτερους χαρακτήρες που αποχτούσε κάθε κάλυκας που προσαρμόζονταν στην σχετική θαλάμη βολής!

Γι’ αυτό τον χαρακτήρισα προηγουμένως «μεγάλο»!

Αυτός λοιπόν, όταν έμπαινε στην αίθουσα των νεκροτομών και… επικρατούσε… αοσμία σχετικά με τον χώρο, ο οποίος διατηρούνταν πάντοτε πεντακάθαρος και βλέποντάς μας νεαρούς να παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και δέος τα τεκταινόμενα στον χώρο, έπιανε πολλές φορές το ψαλίδι και «έκοβε» σε διάφορα σημεία τις φουσκωμένες εντερικές έλικες, από όπου αναδύονταν πλέον η σχετική οσμή, ώστε να εναρμονιστεί με τον χώρο στον οποίο βρισκόμασταν.

Φυσικά και δεν έκλεινε το στοματάκι του με τις σχετικές διδασκαλίες στα περιστατικά, στις οποίες προστίθονταν και αυτές του διαδόχου του Κάτσα.

Θα μου μείνει αξέχαστο το πτώμα μιας νεαρής αυτόχειρα, η οποία είχε προσαρμόσει τον λαιμό της στις ράγες του τρένου έτσι ώστε το κεφάλι να ξεχωρίσει… χειρουργικά από το σώμα. Ήταν ένα «θέαμα» συγκλονιστικό!

Σε μία στιγμή ακούω τον Μιχάλη να μου ψιθυρίζει: Αυτή είναι η… κυρά Παναγιώτα.

Στο διπλανό τραπέζι κείτονταν μία γριούλα που ήταν γειτόνισσα του Μιχάλη στο μέρος που διέμενε!

Όλα αυτά έγιναν τον πρώτο καιρό, επειδή ύστερα μπήκαμε στην ρουτίνα των διδασκαλιών και της μαθήσεως, προμηθευθέντες από προηγούμενους νεκροκεφαλές και οστά με τα οποία κοιμώμασταν αγκαλιά για να μάθουμε το όνομα κάθε προεξοχής και βαθουλώματος, της κάθε τρύπας και «μικροσκοπικού» οστού, όπως της σφύρας του άκμωνος και του αναβολέως, που συνδεδεμένα μετέδιδαν τα ηχητικά κύματα από το τύμπανο στο ακουστικό νεύρο κλπ.

Ύστερα επίσης η «δουλειά» μας στα πτώματα, όπου μάθαμε την κάθε λεπτομέρεια της ανατομικής του ανθρωπίνου σώματος. Ο σεβασμός στα πτώματα αυτά συνήθως άγνωστων και αζήτητων συνανθρώπων μας υπήρξε παροιμιώδης στο εργαστήριο της Ανατομικής του Αποστολάκη.

Γι’ αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση η εικόνα που μεταδόθηκε από τα τηλεοπτικά κανάλια, του εργαστηρίου της Ιατροδικαστικής στην Πάτρα. 

Έμεινα άναυδος και λυπήθηκα ειλικρινά με το ότι στο «εργαστήριο» αυτό προΐστατο ένας συνάδελφός μου!

Το συνδύασα με το ότι προ ημερών συλλυπήθηκα μια πολύ γνωστή μου για τον θάνατο του κουνιάδου της γιατρού, ο οποίος δούλευε στην Ιατροδικαστική Υπηρεσία της Πάτρας σε ηλικία κάτι παραπάνω από πενήντα ετών!

Δεν άντεξε, μου είπε, στην μεγάλη ένταση της υπηρεσίας του.

Αλήθεια αυτός ο θάνατος του συμπατριώτη μας Ιατροδικαστή στην Πάτρα πέρασε τελείως στο… ντούκου. Μήπως θα πρέπει να διερευνηθεί η περίπτωσή του; Ποια ένταση αντιμετώπιζε ένας τόσο νέος άνθρωπος;

Γι - Πας