Αιχμές και Νύξεις
Η παρακαταθήκη…
Επειδή πολλά συμβαίνουν επί των ημερών μας, ανεζήτησα στο «Ανθολόγιον» του Στοβαίου κάτι ταυτόσημο με τα δύσοσμα που μας έχουν κατακλύσει την σήμερον ημέραν και εν αυτώ βρήκα σοφή παραίνεση από τον Λακεδαίμονα Σοφό Χίλωνα, ο οποίος μας συμβουλεύει: Ζημίαν αιρού μάλλον ή κέρδος αισχρόν. Το μεν άπαξ σε λυπήσει, το δε διά παντός. Που σε απλά ελληνικά σημαίνει, ότι η ζημία μια φορά θα λυπήσει τον παθόντα, το δε αισχρό κέρδος διαπαντός θα εκθέτει τον εισπράξαντα αυτό. Ρίξ’ τε μια ματιά στις Ferrari και στον ΟΠΕΚΕΠΕ, που τρέχουν και δεν φτάνουν να καλύψουν την πομπή τους, προβάλλοντας αστήρικτες δικαιολογίες για όσα έχουν μηχανευθεί κάποιοι, όπως ο Φραπές, ο Χασάπης κ.α. που και θυμηδία προκαλούν και εφ’ όρου ζωής θα τους βαρύνουν.
Μειοδότης και προδότης…
Μεταξύ 420 και 365 π.χ. έζησε ο στρατηγός Επαμεινώνδας, Θηβαίος, ο συντελεστής της Ηγεμονίας των Θηβαίων. Μετά τους Μηδικούς Πολέμους ο Δαρείος, απέστειλε πρέσβεις στον στρατηγό, ζητώντας Γη και ύδωρ. Ο Επαμεινώνδας αντελήφθη τον σκοπό της ελεύσεως των απεσταλμένων του Μεγάλου Βασιλέως και έδωσε εντολή προτού αρχίσουν τη συζήτηση να «αριστεύσουν», δηλαδή, να γευματίσουν, όπως και έγινε.
Και το άριστον ήτο τόσο λιτόν, που αντελήφθησαν οι απεσταλμένοι ότι ήτο περιττόν να συζητήσουν για την αποστολή τους. Ιδού λοιπόν, φίλοι αναγνώστες, ο μη θέλων να καταστεί προδότης της πατρίδας του, σ’ αντίθεση με τον έτερον, καθηγητή, που εύχαρης τόνισε ότι δεν σκοτίζεται και πολύ αν αποκληθεί μειοδότης. Ω, καιροί, ω ήθη. Και φυσικά δεν είναι ο πρώτος, μήτε και ο τελευταίος, που καμαρώνουν ως γύφτικα σκεπάρια, με τον τίτλο του μειοδότη.
Καλυμμένος ο… αστράγαλος!
Όσο προχωρά η μόδα, τόσο αποκρύπτεται ο αστράγαλος και προβάλλουν τα άλλα, κάλλη, π.χ. το ντεκολτέ, που αφήνει πολλά μέρη ακάλυπτα ή την μέση και γιατί όχι και πιο κάτω από τη μέση. Όμως ο αστράγαλος έχει καλυφθεί σε σημείο, που είχε εκνευρισθεί επί εποχής τουρκοκρατίας ο συμπολίτης Γκαλντέμης, που είχε μνηστευθεί με κόρη λαχανοκηπουρού, της γνωστής κάτω από τα «Γάλατα» περιοχής κάτω από το σπίτι του αγίου Γεωργίου.
Σε επίσκεψή του στα πεθερικά του ο Γκαλντέμης πρόσεξε σε κάποια στιγμή, ενώ συζητούσαν, ότι η μνηστή είχε την φούστα της ολίγον ή κοντή ή την είχε μαζέψει, εξ’ επιτούτου, είδε τον αστράγαλό της και εξερράγη, ανακράζοντας: «Ευφρανθήτε, κηπουροί, είδον το ποθούμενον»!
Έκτοτε, ο μεν αστράγαλος αποκρύπτεται, τα δε εμπρόσθια και οπίσθια όλο και αποκαλύπτονται, αν και κανείς πλέον δεν σκοτίζεται να δει το ποθούμενον, γιατί και αυτό έχει γίνει αντικείμενο κοινής θέας.
