Αιχμές και Νύξεις

Tο Μπάχαλο της Δημοκρατίας…

Ζώντας αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, όπου μήτε οι νόμοι τηρούνται, ούτε το σύνταγμα γίνεται σεβαστό από την ελίτ των πολιτικών μας, ανεδίφησα από τα ιστορικά βιβλία μου τι σκέφτονταν για την Πολιτεία και την Δημοκρατία οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Όπως με έπαρση επικαλούμαστε σε ομιλίες και γραπτά κείμενα που διανθίζουμε με σκέψεις και ρήσεις από την αρχαία ελληνική γραμματολογία, όπως αυτή παραδόθηκε σε εμάς: Ιδού λοιπόν τι αλίευσα από τα Ηθικά του Πλουτάρχου, όπως αντιπαρατίθενται στο «Ανθολόγιον» του Ιωάννου Στοβαίου, Σκοπιανού, που είναι δυσνόητα για τους σημερινούς «Μακεδόνες» ελέω Τσίπρα.

«Και αν θέλεις τώρα είπε ο Σόλων να ακούσεις την άποψή μου για την Πολιτεία νομίζω, ότι ευτυχεί και προ παντός σώζει την Δημοκρατίαν, εκείνη η πόλι στην οποία  εξεγείρονται και τιμωρούν εκείνον που διέπραξε αδικία αυτοί που δεν αδικήθηκαν πιο πολύ από εκείνον που αδικήθηκε. Δεύτερος στη σειρά ο Βίας είπε, ότι άριστη Δημοκρατία είναι εκείνη στην οποία οι πάντες φοβούνται τον νόμο ως τύραννο. Έπειτα ο Θαλής είπε, ότι είναι εκείνη που δεν έχει πολύ πλουσίους, ούτε φτωχούς. Έπειτα δε ο Περίανδρος ότι αρίστη πολιτεία είναι εκείνη, όπου όλα τα άλλα θεωρούνται ίσα η αρετή λογαριάζεται ως ανώτερη και οι πολίτες θεωρούν την κατακραυγή περισσότερο από τον νόμο. Ο Πιττακός, είπε, ότι αρίστη πολιτεία είναι, όπου στους κακούς δεν επιτρέπεται να ασκούν εξουσία. Τέλος, ο Χείλων απεφάνθη ότι αρίστη πολιτεία είναι αυτή που ακούει τους νόμους και ελαχίστους ρήτορες». 

Σήμερα στη χώρα μας συμβαίνει το αντίθετο.

Χάθηκαν τα ψάρια!

Τα «ιβάρια» στη Λίμνη τα πρόλαβα. Ήσαν ογκώδη ξύλινα και βώτια διάτρητα, τα οποία πόντιζαν οι αλιείς (ψαράδες) στη Λίμνη και τα στερέωναν με πασσάλους, όπου διατηρούσαν όσο από το αλίευμα δεν είχε πωληθεί. Τότε δεν υπήρχαν τα ψυγεία, ώστε να συντηρούν εκεί το αδιάθετο αλίευμα και όταν κάποιος καλοφαγάς ορέγετο κυπρίνο από το ιβάρ, το ετοίμαζε και όσο να καταναλώσουν ένα ή δυο ρακιά ο κυπρίνος ήτο έτοιμος για σερβίρισμα. Σπάνια, πολύ σπάνια γλύνια ήσαν τόσο μεγάλα, επίσης σπάνια μαρίτσια αλιεύονταν σε αυτό το μέγεθος, που φυσικά ήσαν και πιο εύγευστα από τους κυπρίνους. Όλα αυτά τα τόσο πολύτιμα για τους αλιείς ψάρια εξαφανίστηκαν μετά τη διοχέτευση των λυμάτων των βόθρων στα ύδατα της Παμβώτιδος. Χάθηκαν  και οι τσίμες και τα τσιρώνια, έμεινε όμως η φράση των Νησιωτών. «Τσίμες και τσιρώνια, γεμάτα τα τραπέζια’ κώτσες (τσιπούρες) και βρωμόκωτσες άδεια τα τραπέζια».

Τα ιβάρια, λοιπόν, αφανίστηκαν, όπως αφανίστηκαν και τα αλιεύματα και την θέση τους πήρε η δρομίτσα, αυτό το παμφάγο ψαράκι στο μέγεθος της σαρδέλας, που αφανίζει το γόνο από ό,τι αλίευμα έχει απομείνει.

Προκλητική σύνταξη!

Είναι στιγμές, κατά τις οποίες δυσανασχετώ με την χρήση της δευτεροπρόσωπης σύνταξης και μάλιστα, όταν αυτή αναφέρεται σε απώλειες προσώπων είτε σε τροχαία ατυχήματα, είτε σε αρρώστιες, είτε και σε ηλικιακές αιτίες κατά τις οποίες σε νεκρολογίες των δοκισισόφων, αναγιγνώσκομεν: Κάθε πρωινό που ξημερώνει χωρίς το παιδί σου.

Και, γιατί, ρε φίλε, χωρίς το παιδί μου και όχι σε α’ πρόσωπο, ή και σε γ’ πρόσωπο ή ακόμη καλύτερα σε αφηρημένη σύνταξη, όπως: Χωρίς το παιδί του. Οπότε δεν δημιουργείται κανένα ψυχικό πρόβλημα στον αναγνώστη, με τις μαύρες και άραχλες σειρές, όπως: Κάθε πρωινό που ξημερώνει χωρίς το παιδί σου, είναι σαν την πιο σκληρή και άδικη τιμωρία. Και πάλι, ρε φίλε, γιατί απευθύνεσαι σε εμένα που σε τίμησα να σε διαβάσω, να σε εκτιμήσω και σύ με το πρώτο μου καρφώνεις το καρφί στην καρδιά τόσο ιοβόλο και δηλητηριώδες β’ έλος, γραπτό μεν, αλλά εξίσου ιοβόλος, πλην απορριπτέον.