Αιχμές και Νύξεις
Μετεωρολογικά επίκαιρα…
Είναι γνωστό από τους κάπως ηλικιωμένους και στις νεότερες γενιές ότι τέτοια εποχή ο καιρός έχει τα γυρίσματά του. Μέχρι πρόσφατα κάποιοι κάπως ευάλωτοι στα οικονομικά δόξασαν τον Θεό, ότι κάνουν οικονομία στα καύσιμα, γιατί δεν αναγκάστηκαν να ανάψουν τα καλοριφέρ, τις σόμπες και τα κλιματιστικά. Και εκεί που όλοι κάπως έτσι σκέφτονταν, νάτος ο καιρός, γύρισε προς το χειμωνιάτικο και τα τζάκια και οι σόμπες καπνίζουν και γίνονται διαμαρτυρίες για καπνομίχλη στην «Μικρή μας Πόλη», φαινόμενο που παρουσιάστηκε τα τελευταία χρόνια, ενώ μια ζωή και οι Γιαννιώτες θερμαίνονταν με καυσόξυλα και στα τζάκια και στις σόμπες, σπάνια χρησιμοποιούσαν ξυλοκάρβουνα και αιθαλομίχλη δεν έβλεπαν. Να οφείλεται και αυτό το μοντέρνο φαινόμενο στην κλιματική κρίση; Όλα πιθανά.
Μόνο με φράγματα!
Πέρασαν τρεις μήνες Φθινοπώρου και μένουμε στα ίδια. Έριξε και βροχές ο μεγαλοδύναμος και το νερό λάκισε προς την Αδριατική και το Ιόνιο και στάλα δεν παρέμεινε στη γη και αυτό δεν μας ταρακούνησε. Μείναμε με τα χέρια σταυρωμένα, αντί του «Συν Αθηνά και χείρα κίνει». Ο καιρός κυλά γρήγορα, δεν το καταλαβαίνουμε και μετά θα λέμε «Οι Βούλγαροι κρατούν το νερό από τον Άρδα». Μα το κρατούν για τις ανάγκες τους. Όσο είχαν υποχρεωθεί να μας δώσουν ως πολεμικές επανορθώσεις μας το έδωσαν ως το τέλος του Μαΐου του περασμένου χρόνου και εμείς τα σαΐνια είχαμε ξεχάσει ότι έληξε η συμφωνία. Όμως, οι Βούλγαροι στον Άρδα έχουν φτιάξει πληθώρα φραγμάτων. Εμείς μένουμε με σταυρωμένα χέρια. Καιρός, κ. περιφερειάρχα, να ανασκουμπωθείτε και να κατασκευάσετε φράγματα και στον Αώο και στον Βοϊδομάτη και στον Άραχθο και στον Καλαμά, άλλως θα πούμε το νερό - νεράκι. Μικρά φράγματα ύψους 2 μ. ή 2,5 μ. ή το πολύ 3 μ. που τα χρηματοδοτεί και η Ε.Ε., αλλά θέλει δουλειά αυτή η ενέργεια και διάθεση, κάτι που ίσως δεν υπάρχει στην Περιφέρεια μηδέ και στον Δήμο, στις παρυφές του οποίου υπάρχουν σημεία όπου μπορούν να φτιαχτούν φράγματα μικρά για τις ανάγκες των γεωργών της περιοχής.
Αναζητούνται / καταζητούνται…
Αναρωτιέμαι και εγώ. Οι παρουσιαστές/στριες δεν έχουν παρακολουθήσει κινηματογραφικά έργα με πρωταγωνιστή τον Τζόν Γουέιν, με το κατακόκκινο άλογό του, που όταν στην έρημο της Νεβάδας κατέβαινε στο πρώτο σαλούν που έφτανε, τοιχοκολλούσε την προκήρυξη του σερίφη με την οποία πληροφορούνται οι κάτοικοι για τους κακοποιούς που κατεζητούντο;
Σίγουρα δεν παρακολούθησαν έργα με τον Τζόν Γουέιν, άλλως θα ενθυμούντο, ότι ο κακοποιός καταζητείται και μάλιστα επικηρύσσεται. Σήμερα μας έχουν καραφλιάσει με το «αναζητείται» ο κάθε κακοποιός, παρότι μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο μοναδικός ραδιοφωνικός σταθμός, αυτός των Αθηνών ενημέρωνε τους ακροατές του αναζητώντας συμπατριώτες που τα ίχνη τους απωλέσθησαν και με την Μικρασιατική Καταστροφή και με τις συνέπειες του Β’ Π.Π. ώστε να πληροφορηθούν, όσοι είχαν χάσει την επικοινωνία με τους δικούς τους κατά την προσφυγιά από την Μ. Ασία, τον Πόντο και την Ιθάκη να επικοινωνήσουν και να συναντηθούν. Πώς όμως να γίνει αυτό; Ραδιόφωνα δεν υπήρχαν. Οι εφημερίδες ήταν είδος εν ανεπαρκεία. Ποιος θα διέθετε έστω και την δραχμή για να αγοράσει εφημερίδα; Ύστερα οι εφημερίδες δεν ασχολούνταν με τέτοια θέματα στις δυο σελίδες που κυκλοφορούσαν. Υπήρχαν θέματα τρέχοντα πολιτικά και σοβαρά.
