Αιχμές και Νύξεις

Μέτρον άριστον…

Όταν λέμε μέτρον άριστον, εννοούμε το μέτρο που χρησιμοποιούμε σε κάθε περίπτωση, στην χορήγηση φαρμάκων σε ασθενή, στις αναλογίες των υλικών για την παρασκευή ενός γλυκού κ. λ. π. Αυτό καθιέρωσαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, όπως ο Θαλής, ο Πιττακός ο Μυτιληναίος και άλλοι. Το παν μέτρον άριστον είναι εφεύρημα των αδαών και όσων θέλουν να σπάσουν πλάκα. Έτσι έχουμε και στην περίπτωση της Μονής Στομίου, όπου επικρατεί, μάλλον ο δικαιωματισμός. Οι νέοι στην ηλικία που μπορούν να διασχίσουν την χαράδρα του Στομίου, θέλουν να απαγορευθεί η κατασκευή υποτυπώδους δρόμου, για να εξυπηρετούνται οι υπερήλικες και όσοι έχουν πρόβλημα υγείας. Αν επικρατήσει η άποψη των νέων τότε δεν έχουμε Δημοκρατία. Τι έχουμε; Επικράτηση της μειοψηφίας, δηλαδή απευκταίον δικτατορία.

Μέτρον λοιπόν και για τους νέους φυσιοδίφες, φυσιολάτρες, ορειβάτες, πεζοπόρους να χαρούν τη φύση αλλά και κάποια πρόνοια για τους άγοντες την Ε’ και πάνω δεκαετία, όπως η ποταπότης μου που αδυνατώ να επισκεφθώ πεζή την Ιερά Μονή Στομίου παρά την θέλησή μου. Δικαιώματα οι πεζοπόροι, οι φυσιοδίφες, οι αναρριχητές, οι φυσιολάτρες, οι περιπατητές. Δικαιώματα και οι προσκυνητές. Δημοκρατία έχουμε.

Γινήκαμε Σοβιετία

Πόσο αίμα χύσαμε στην περίοδο 1945-49 για να μην γίνουμε Σοβιετία ή να μην ενταχθούμε σε αυτή, πλην το πετύχαμε επί δημοκρατικής διακυβερνήσεως χωρίς να χύσουμε σταγόνα αίματος. Ιδού η απόδειξη: Μελετώντας τον πίνακα με τον υφιστάμενο πληθωρισμό στις χώρες της Ε.Ε., παρατηρώ ότι ασθμαίνοντας μεν, σίγουρα δε ακολουθούμε όλες τις χώρες που έζησαν υπό τις αγκάλες του τότε πατερούλη Στάλιν και στη συνέχεια του Ουκρανού Χρούτσεφ. Σε καμία περίπτωση δεν συμβαδίζει με χώρα που έζησε και αναπτύχθηκε με τα νάματα της Δυτικής κουλτούρας και χύναμε το αίμα μας και δαπανούσαμε την ικμάδα μας για να συντηρήσουμε έναν ανώφελο όπως είναι όλοι οι πόλεμοι, για να δούμε τον καπετάν Γιώτη ένα ανδρείκελο όπως στη γειτονική Αλβανία τον Ενβέρ Χότζα, όπου βαυκαλίζονταν, ότι τα φώτα αναμμένα τη νύχτα στην έναντι Κέρκυρα, ήσαν γιατί οι Κερκυραίοι δούλευαν και την νύκτα.

Σύβοτα και Μαργαρώνα…

Μ’ αξίωσε ο Θεός να φιλοξενηθώ για πρώτη φορά στις κατασκηνώσεις των σχολείων της περιφέρειας Μετσόβου στις πρωτόγονες για την εποχή εκείνη, μόλις είχε τελειώσει ο πόλεμος. Αργότερα, όταν αποφοίτησα από την Ζ.Π.Α., έλαβα μέρος πλέον στις οργανωμένες κατασκηνώσεις στους Αγίους Αποστόλους, της ίδιας Περιφέρειας και στην ίδια περιοχή όπου οι αιωνόβιες δρύες κάλυπταν τα μόνιμα στέγαστρα, όπου εφιλοξενούντο οι μαθητές. Είδα πρόσφατα ένα διαφημιστικό για τα Σύβοτα, που πλέον κατέστησαν τουριστικό μέρος διεθνούς προβολής. Το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και για την Μαργαρώνα, όπου στον μηχό της προσνηόνοντο βρετανικά υδροπλάνα, αλλά στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε, κατέστη «νεκροταφείο» αποσυρμένων σκαφών και κυρίως μαουνών, δηλαδή ελικόμενα σκάφη για την μεταφορά εμπορευμάτων. Αν δυο - τρεις Πρεβεζιάνοι, γιατί όχι και Λουριώτες και Καναλλίτες και Παργινοί έκαναν την αρχή και έστηναν από ένα εξοχικό και κάποια ψησταριά και η Μαργαρώνα, ο άγιος Θωμάς και οι άγιοι Απόστολοι θα είχαν φτάσει τα Σύβοτα. Αλλά οι Πρεβεζιάνοι δεν στερούνται πόρους, όπως πρώτα τα Σύβοτα και ο χώρος έμεινε αναξιοποίητος. Ιδού, λοιπόν, πεδίον προς ανάδειξη της περιοχής.