«Πάνω απ’ όλα μου αρέσει να γράφω για αληθινές ιστορίες…»

Ξεκίνησε με ένα έργο λαογραφίας, τον «Ηπειρώτικο Γάμο», αφιέρωσε τα επόμενα βιβλία του στις αλησμόνητες πατρίδες (Σμύρνη, Κύπρο, Β. Ήπειρο κλπ.) και έφτασε στις μέρες μας με ένα έργο που αντλεί την έμπνευσή του από μία σιδηροδρομική τραγωδία που θυμίζει εκείνη των Τεμπών.

Ο λόγος για τον συμπατριώτη μας Πωγωνήσιο συγγραφέα Θεόδωρο Δεύτο και το 13ο κατά σειρά βιβλίο του  με τον εύγλωττο τίτλο «Τα τρένα που δεν έφτασαν ποτέ», το οποίο παρουσιάζεται την ερχόμενη Τετάρτη, 3 Ιουνίου στα Γιάννενα (ώρα 20.00, Συνεδριακό Κέντρο Περιφέρειας Ηπείρου). Με αφορμή την επικείμενη εκδήλωση ο κ. Δεύτος μιλάει στον «Π.Λ.» για το καινούριο αυτό μυθιστόρημα, τη γενικότερη συγγραφική του πορεία και δηλώνει χαρούμενος που επιστρέφει για μία ακόμα παρουσίαση στην ιδιαίτερη πατρίδα του. 

Η συνέντευξη

Κύριε Δεύτο, θα μας πείτε λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο «Τα τρένα που δεν έφτασαν ποτέ»; Ποια είναι η υπόθεση;

-Αφού σας ευχαριστήσω πολύ για την φιλοξενία, θα σας έλεγα ότι και μόνο η λέξη τρένα αυτή την εποχή στην Ελλάδα, προκαλεί εύλογα στενάχωρους συνειρμούς. Όμως, οι δύο παράλληλες ιστορίες που εκτυλίσσονται στο βιβλίο, δεν έχουν καμία σχέση με την πρόσφατη τραγωδία των Τεμπών. Πρόκειται για μια ιστορία που διαδραματίζεται στο μακρινό 1968, την επομένη των εκλογών για το σύνταγμα που είχε ορίσει το δικτατορικό καθεστώς. Ενώ λοιπόν οι ετεροδημότες επέστρεφαν στην πρωτεύουσα, δύο τρένα συγκρούστηκαν στο Δερβένι της Κορινθίας με 34 νεκρούς και πάνω από εκατό τραυματίες.

Από αυτό λοιπόν το δυστύχημα ανασύρω και αναδεικνύω δύο συγκλονιστικές αληθινές ανθρώπινες ιστορίες. Η μια μου ήταν γνωστή σε μεγάλο βαθμό και αφορούσε τον ακρωτηριασμό μιας νεαρής τότε κοπέλας, νύφης στο χωριό της μητέρας μου, το Περιστέρι Πωγωνίου Ιωαννίνων. Αλλά και μιας δεύτερης ακόμα πιο τραγικής ιστορίας, μιας οικογένειας που επέστρεφε από την Πάτρα στην Αθήνα με τα δύο της παιδιά. Ένα αγόρι 14 ετών κι ένα κοριτσάκι τεσσάρων ετών. Οι γονείς σκοτώθηκαν, ενώ τα δύο παιδιά επέζησαν του τρομερού δυστυχήματος.

Τι σας ιντρίγκαρε περισσότερο σε αυτή την ιστορία και ασχοληθήκατε μαζί της;

-Πρέπει να σας ομολογήσω ότι περισσότερο απ’ όλα μου αρέσει να γράφω για αληθινές ιστορίες, ιστορίες που με συγκινούν και με προκαλούν ταυτόχρονα. Αν δεν συντρέχουν αυτές οι προϋποθέσεις, δεν ασχολούμαι. Αυτή η ιστορία, κυρίως η ιστορία των δύο παιδιών, με προκαλούσε να ασχοληθώ μαζί της, να εξετάσω τις πορείες που ακολούθησαν, τι δρόμους πήραν και πώς πορεύτηκαν στη ζωή τους. Κυρίως να διερευνήσω αν κατάφεραν να επουλώσουν τις ρωγμές που άνοιξαν στις παιδικές ψυχές τους η απώλεια των γονιών τους και συνολικά το δυστύχημα.

Την ερχόμενη εβδομάδα παρουσιάζετε το νέο αυτό βιβλίο σας στα Γιάννενα, την ιδιαίτερη πατρίδα σας. Πώς νιώθετε;

-Κάθε φορά που επιστρέφω, πέρα από την μεγάλη χαρά, θεωρώ την παρουσίαση στα Γιάννενα ίσως την κορωνίδα των παρουσιάσεων. Εδώ νιώθω μια διαφορετική ζεστασιά και ότι ανοίγει μια μεγάλη αγαπησιάρικη αγκαλιά. Μάλιστα, αυτή την φορά συνεργάζομαι με έναν σύλλογο, την ύπαρξη του οποίου δεν γνώριζα, τον «Πήγασο», ο οποίος είναι εξαιρετικός, εργάζεται με υψηλά στάνταρτς και τον έχω εξουσιοδοτήσει να οργανώσει τα πράγματα όσο καλύτερα μπορεί. Είμαι βέβαιος ότι θα παρουσιάσει κάτι εξαιρετικό!

Γενικότερα με τι είδους θέματα καταπιάνεστε περισσότερο στα μυθιστορήματά σας;

-Έχω χαρακτηριστεί ως συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων, αν και τα τελευταία μου βιβλία έχουν περισσότερο κοινωνικό περιεχόμενο. Ξεκίνησα με το «Μη ρωτάς γιατί», ένα μυθιστόρημα για τον εμφύλιο και ακολούθησαν πέντε μυθιστορήματα για τις αλησμόνητες πατρίδες, Σμύρνη, Κύπρο, Τραπεζούντα, Κωνσταντινούπολη, Βόρειο Ήπειρο. Με απασχολούσαν και με απασχολούν τα θέματα των αλησμόνητων πατρίδων, γιατί κι εγώ έχω ρίζα από μια από αυτές. Και καμαρώνω, γιατί είμαι ίσως ο μοναδικός Έλληνας λογοτέχνης, που έχω ασχοληθεί με όλες αυτές τις περιπτώσεις.

Πάντως, αν και Μαθηματικός στο επάγγελμα, η συγγραφική σας πορεία ξεκίνησε το 2004 με ένα λαογραφικό έργο, τον «Ηπειρώτικο Γάμο». Μιλήστε μας για το έργο αυτό…

-Είναι αλήθεια ότι ξεκίνησα με ένα λαογραφικό βιβλίο. Κι αυτό οφείλεται στην πατριδολατρεία μου. Συγκέντρωνα χρόνια υλικό για τον παραδοσιακό Ηπειρώτικο γάμο και κάποια στιγμή έγινε βιβλίο. Αλλά δεν ήταν μόνο ένα βιβλίο. Περιείχε και ένα καταπληκτικό cd με 33 τραγούδια του γάμου, με τον αείμνηστο Πέτρο Λούκα Χαλκιά, τον Αντώνη Κυρίτση, την Ανθούλα Νούση και την μητέρα μου στο τραγούδι. Αυτό το βιβλίο έκανε εννέα εκδόσεις. 

Μετά ασχολήθηκα με τα μυθιστορήματα, αλλά ποτέ δεν έφυγε από το μυαλό μου η μεγάλη μου επιθυμία. Και αυτή ήταν να συμπεριλάβω έθιμα του γάμου και από την Βόρειο Ήπειρο. Σας ενημερώνω λοιπόν, ότι μέσα στον Ιούνιο θα κυκλοφορήσει ξανά από τις εκδόσεις «Νίκα» ο «Ηπειρώτικος γάμος» εμπλουτισμένος από έθιμα του γάμου και από τη Β. Ήπειρο με την συνοδεία του εξαιρετικού cd με τον Πέτρο Λούκα Χαλκιά και τους λοιπούς συντελεστές.

ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΗΣ