«Η μουσική… αντίδοτο στη σημερινή αποξένωσή μας»

«Ζούμε σε μια εποχή ‘επικοινωνίας’ που ωστόσο, κανείς δεν ακούει τον διπλανό του. Χάσαμε την επαφή, κλειστήκαμε σε οθόνες και αφήσαμε την καθημερινότητα να μας καταπίνει την αξιοπρέπεια», τονίζει στον «Π.Λ.» η ξεχωριστή ερμηνεύτρια Φωτεινή Βελεσιώτου.

Με αφορμή την αποψινή της συναυλία στο Stage Ioannina μιλάει για τη νέα της παράσταση «Με κυνηγούν οι Μέλισσες» που υπόσχεται μία διαφορετική εμπειρία στους θεατές, για τα κλασικά πλέον τραγούδια που έχει πει, το σύγχρονο τοπίο της δισκογραφίας, αλλά και για όλα εκείνα που τη στενοχωρούν, καθώς και για όσα της δίνουν ελπίδα.  

Η συνέντευξη

• Κυρία Βελεσιώτου τι να περιμένουμε από την εμφάνισή σας στα Γιάννενα; Υποψιάζομαι ότι θα δούμε μια διαφορετική πλευρά σας που δεν γνωρίζουμε…

-Έχετε δίκιο, η ανατροπή φέτος ξεκινάει από τον ίδιο τον ήχο. Έχω μαζί μου μια νέα μπάντα με ηλεκτρική κιθάρα, σαντούρι, βιολί και κρουστά, που δίνει μια φρέσκια, πιο ηλεκτρική διάσταση στα τραγούδια, πάντα όμως με σεβασμό στους δημιουργούς και τα τραγούδια. Με αυτή την μπάντα νιώθω γεμάτη ενέργεια. Θα ακούσετε κομμάτια που δεν έχω ξαναπεί ποτέ, ενορχηστρωμένα από τον ευφάνταστο μαέστρο μας Δημήτρη Μπασδάνη, με έναν τρόπο μαγικό. Μου αρέσει να εξερευνώ νέα πράγματα και να μην μένω μόνο στα γνώριμα και τα οικεία. 

Θέλουμε η μουσική μας να είναι μια μεγάλη αγκαλιά που τους χωράει όλους. Γι' αυτό και τολμάμε να μπλέκουμε τα παραδοσιακά και τα ρεμπέτικα με σύγχρονους ήχους, ακόμα και με τραγούδια ντίσκο ή πιο ποπ. Για μένα το στοίχημα είναι να συνομιλήσει η ρίζα μας με το σήμερα. Όταν το παλιό συναντά το μοντέρνο, οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, οι γενιές σταματούν να απομακρύνονται και αρχίζουν να τραγουδούν μαζί. Αυτή την ένωση αναζητούμε και αυτόν τον διάλογο θέλουμε να προσφέρουμε. Σας περιμένω με πολλή χαρά να το ζήσουμε μαζί!

• Η παράσταση «Με κυνηγούν οι Μέλισσες» υπόσχεται, αν δεν κάνω λάθος, μια πιο παρεΐστικη ατμόσφαιρα. Υπόσχεται από γέλιο μέχρι «απρόσμενο προβληματισμό». Ποια είναι τα θέματα που μας απασχολούν σήμερα και τα μοιράζεστε με το κοινό μας;

-Με απασχολεί η βία γύρω μας, αλλά κυρίως η εξοικείωσή μας με αυτήν. Με ενοχλεί που ζούμε σε μια εποχή «επικοινωνίας» που ωστόσο, κανείς δεν ακούει τον διπλανό του. Χάσαμε την επαφή, κλειστήκαμε σε οθόνες και αφήσαμε την καθημερινότητα να μας καταπίνει την αξιοπρέπεια. Στην παράσταση, μέσα από το χιούμορ και τη μουσική, προσπαθούμε να σπάσουμε αυτόν τον τοίχο.

• Στο σχετικό δελτίο τύπου διαβάζει κανείς ότι η Κική Μαυρίδου «εισβάλλει» στη σκηνή. Πώς προέκυψε αυτή η καλλιτεχνική συνύπαρξη και πώς νιώθετε γι’ αυτή;

-Με την Κική μας συνδέει μια βαθιά φιλία. Θέλαμε χρόνια να σμίξουμε τις τέχνες μας. Η Κική έχει ένα σπάνιο χάρισμα: μπορεί να σε κάνει να γελάσεις με την ψυχή σου και την επόμενη στιγμή, με μια φράση, να σε συγκινήσει. Στη σκηνή λειτουργεί σαν "γέφυρα" ανάμεσα σε μένα και το κοινό, ξεκλειδώνοντας τις καρδιές ανάμεσα στα τραγούδια. Είναι μια συνύπαρξη που με γεμίζει χαρά γιατί κάνει την επικοινωνία μας πιο ανθρώπινη, πιο άμεση και πιο οικεία.

• Έχετε εμφανιστεί ξανά στο παρελθόν στα Γιάννενα. Υπάρχει κάποια ανάμνηση ή εντύπωση από την πόλη μας και το κοινό της που την έχετε διατηρήσει; 

-Ναι, έχω τραγουδήσει στα Γιάννενα αρκετές φορές. Είναι μια πόλη που πάντα με μαγεύει με την ομορφιά της και τους ξεχωριστούς ανθρώπους της. Οι Γιαννιώτες είναι άνθρωποι αυθεντικοί, βαθιά συνδεδεμένοι με τις παραδόσεις μας, και κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί νιώθω μια ιδιαίτερη ζεστασιά και μια "αγαπησιάρικη" ατμόσφαιρα. Ανυπομονώ να το ξαναζήσω αυτό, αυτό το ανθρώπινο, το κοντινό, που τόσο μας λείπει στην Αθήνα. Η ανάμνηση που κυριαρχεί πάντα μέσα μου είναι μια μεγάλη, ειλικρινής αγκαλιά από τους ανθρώπους αυτής της πόλης.

• Έχετε πει τραγούδια που έχουν γίνει κλασικά όπως οι «Μέλισσες» και τα «Διόδια». Πώς νιώθετε όταν βλέπετε το κοινό στις συναυλίες σας να τα τραγουδάει με μία φωνή;

-Κάθε φορά είναι μια στιγμή βαθιάς ευγνωμοσύνης. Οι "Μέλισσες" του Γιώργου Καζαντζή και της Ελένης Φωτάκη ήταν ένα δώρο που με σύστησε στον κόσμο. Το ίδιο συμβαίνει και με τα "Διόδια" του Μίνωα Μάτσα και του Πόλυ Κυριάκου. Όταν ακούω χιλιάδες ανθρώπους να γίνονται μια φωνή, νιώθω μεγάλη συγκίνηση που αυτά τα τραγούδια έγιναν το σήμα κατατεθέν μιας κοινής μας στιγμής. Νιώθω πραγματικά ευλογημένη και τυχερή που αυτά τα τραγούδια αγαπήθηκαν τόσο πολύ και αντέχουν στον χρόνο.

• Πώς βλέπετε τα πράγματα στην ελληνική δισκογραφία σήμερα; Γράφονται καλά τραγούδια, υπάρχουν καλές νέες φωνές; Είστε αισιόδοξη για το μέλλον της ή όχι;

-Πιστεύω πως και σήμερα υπάρχουν σπουδαίες φωνές και ταλαντούχοι δημιουργοί. Αυτό που με στενοχωρεί, όμως, είναι το ότι η δισκογραφία έχει χάσει τη μαγεία και την αξία που είχε παλιότερα. Σήμερα, αν ένα τραγούδι δεν γίνει αμέσως επιτυχία, απορρίπτεται και ξεχνιέται.

Ένα νέο τραγούδι όμως δεν είναι προϊόν γρήγορης κατανάλωσης, χρειάζεται χρόνο για να "αναπνεύσει" και να ριζώσει στις καρδιές των ανθρώπων. Παρόλα αυτά, παραμένω αισιόδοξη. Το καλό τραγούδι θα βρίσκει πάντα τον δρόμο του προς το κοινό, αρκεί να έχει πραγματική ουσία. Και ουσία για μένα σημαίνει ένας στίχος που έχει κάτι να πει, μια μουσική φροντισμένη και μια ερμηνεία που πηγάζει από την αλήθεια και την αυθεντικότητα του καλλιτέχνη. Όταν ένα τραγούδι είναι δουλεμένο με μεράκι και σεβασμό, δεν χρειάζεται κανένα εντυπωσιακό περιτύλιγμα για να λάμψει.

• Tι απ’ όσα συμβαίνουν γύρω μας σήμερα σας θυμώνει, τι σας στενοχωρεί και τι σας δίνει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο;

-Με θυμώνει η αδικία και με στενοχωρεί η αποξένωση, το να βλέπω ανθρώπους δίπλα - δίπλα να μην κοιτάζονται στα μάτια. Ελπίδα όμως μου δίνει όταν οι νέοι δεν σταματούν να ονειρεύονται έναν κόσμο με περισσότερη ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Ελπίδα μου δίνει, επίσης, ότι με τη μουσική μπορούμε να συνομιλούμε, να μοιραζόμαστε τις αξίες μας, κι έτσι οι άνθρωποι να ερχόμαστε λίγο πιο κοντά.

ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΗΣ