«Βραβείο» η φτώχεια για την Ελλάδα!..
Νιώθουμε ως Έλληνες περήφανοι για την μεγάλη προσφορά του γένους μας στην παγκόσμια κοινότητα και σε όλες τις πλευρές του πολιτισμού. Πρώτοι μιλήσαμε για θέατρο, πρώτοι για φυσικές επιστήμες, πρώτοι για φιλοσοφία, πρώτοι για ορθολογισμό και πρώτοι για δημοκρατία. Και σήμερα αντί να συνεχίζουμε την παράδοση της διάκρισης παρουσιαζόμαστε ουραγοί σε πολλές δράσεις. Και ήρθε η Eurostat να μας κατατάξει στη φτώχεια δεύτερους ύστερα από τη Βουλγαρία.
Εκτιμώ ότι αυτή η μέτρηση δεν ξάφνιασε κανέναν Έλληνα, αλλά απλώς η χώρα μας έλαβε και αυτό «το βραβείο» με την ευρωπαϊκή σφραγίδα. Πράγματι οι Έλληνες δοκιμάζονται οικονομικά από την κρίση του ’10 χωρίς να μπορούμε να ανασάνουμε από τα βάρη της οικονομικής πίεσης. Η ακρίβεια συνεχώς καλπάζει, ενώ οι μισθοί είναι στάσιμοι για δεκαπέντε και πλέον χρόνια. Μόνο η κυβέρνηση θριαμβολογεί για τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας, αφού υποστηρίζει ότι οι επενδύσεις συνεχώς αυξάνουν και το κρατικό πλεόνασμα όλο και μεγαλώνει.
Αλήθεια, τι συμβαίνει με τη φτώχεια, αφού η κρατική οικονομία πάει καλά; Μήπως οι κυβερνητικοί δεν κατανοούν τα πραγματικά μεγέθη της οικονομίας; Μήπως επιδιώκουν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από την πραγματικότητα; Βεβαίως ο κρατικός πλούτος μεγαλώνει, αλλά το πρόβλημα βρίσκεται στην μοιρασιά. Η φτώχεια διαπιστώνεται στους πολλούς, ενώ η ευημερία ανήκει στους λίγους.
Όλοι γνωρίζουμε ότι οι τράπεζες, τα διυλιστήρια, τα super market, οι διαχειριστές της ενέργειας αυξάνουν τα κεφάλαιά τους σε δισεκατομμύρια και οι κερδοσκόποι τρίβουν τα χέρια τους. Απόδειξη αυτής της θλιβερής κατάστασης είναι το γεγονός ότι ο αγρότης πουλάει το προϊόν του ένα ευρώ και στο ράφι φτάνει τα τρία ευρώ.
Και το παράδοξο της οικονομικής αδικίας είναι ότι και σήμερα σε περίοδο πολέμου, ενώ οι πολλοί αγωνιούμε για την επιβίωση κάποιοι εκμεταλλεύονται την κατάσταση και συνεχίζουν να κερδίζουν σε βάρος των πολλών. Τα Fund λόγου χάρη γίνονται στους οφειλέτες πιο αδίστακτα και οδηγούν τον κόσμο στην απόγνωση, αφού δε βρίσκει κρατική προστασία. Η κυβέρνηση εφαρμόζει τώρα ευρωπαϊκή οδηγία για να μην αυξάνεται το δάνειο πάνω από 50%, αλλά καμιά πρόβλεψη και απόφαση για αναδρομική ισχύ, που θα βοηθούσε όλους τους χρεωμένους Έλληνες.
Και το κύριο ερώτημα είναι: Η κυβέρνηση και όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν, γιατί δεν αντιμετωπίζουν την οικονομική ανισότητα που αποτελεί το σοβαρότερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας;
Δεν μπορούν οι κυβερνήσεις ή ευθυγραμμίζονται με τις απαιτήσεις των κεφαλαιοκρατών και συμμορφώνονται με τις εντολές τους; Γιατί είναι ολίγον ανεξήγητο η Ελλάδα να μην μπορεί ύστερα από τόσα χρόνια να φτάσει σε επίπεδα των χωρών της Ευρώπης. Εκτός και δεχτούμε ότι οι Έλληνες δεν δουλεύουν, δεν παράγουν και δεν πληρώνουν φόρους. Ίσως κάποιους εντός και εκτός μια ανάλογη θεωρία τους βολεύει για να συνεχίζουν την εκμετάλλευση και την αδικία.
Είναι προφανές ότι η οικονομική ανισότητα αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της δημοκρατίας και γενικά των θεσμών. Γιατί, όταν ο πολίτης βλέπει την ανισότητα δυσκολεύεται να ενταχθεί ειρηνικά στη λειτουργία των θεσμών και απαξιώνει συνολικά το πολίτευμά μας. Ίσως ακόμη και η καλλιέργεια του πατριωτισμού δεν ευδοκιμεί, αλλά η διάθεση στήριξης της πατρίδας έχει σχέση και με την αμοιβαιότητα κράτους και πολίτη.
Μπροστά σ’ αυτή τη θλιβερή κοινωνική πραγματικότητα οι πολίτες θα αντιδράσουν και μάλιστα χωρίς πυξίδα ορθολογισμού και πολιτικής συνείδησης. Επομένως ας μην αναπαύονται τα κόμματα και πρωτίστως η κυβέρνηση, στη λογική των δημοσκοπήσεων και γενικά σε ιδεολογήματα και εμμονές. Η φτώχεια στην ιστορία πολλές φορές λειτούργησε ως δυναμικός παράγοντας εξελίξεων, άλλοτε θετικών και άλλοτε αρνητικών.
Χάρης Λεοντάρης
