Η επιστροφή του «Οδυσσέα» μας!

Η «Ιθάκη» του Τσίπρα μας έχει θολώσει τη σκέψη μας και όσα έχουμε διδαχτεί στα σχολεία και στο Πανεπιστήμιο για τον Ομηρικό Οδυσσέα. Υπήρξε ένας ήρωας του έπους με κύρια χαρακτηριστικά το αγωνιστικό φρόνημα, την εξυπνάδα, την πονηριά και ιδιαιτέρως το πάθος να γυρίσει στην Ιθάκη ύστερα από ηρωικούς αγώνες και περιπέτειες για το καλό των Ελλήνων. Μάλιστα, δοκιμάζοντας δεινά και κινδύνους, φοβήθηκε στο τέλος ότι δε θα φτάσει στην Ιθάκη του και είπε πως θα πεθάνει αρκεί να δει «καπνόν ανωθρώσκοντα» από το τζάκι του παλατιού του στην Ιθάκη.

Και τώρα ένας καινούργιος Οδυσσέας μας παρουσιάστηκε, ο οποίος ούτε γνωρίζει τον αληθινό Οδυσσέα του Ομήρου, ούτε έχει καταλάβει τι σημαίνει η «Ιθάκη» του Καβάφη. Αυτοθαυμάζει τον εαυτό του και πλάθει φαντασιώσεις για την μελλοντική του πορεία. Πρόκειται για μια πολιτική φιγούρα της εποχής με στοιχεία που παραπέμπουν σε θεατρική παράσταση και όχι σε πολιτική πραγματικότητα.

Πολλά τα ερωτήματα του κάθε σκεπτόμενου Έλληνα με όσα έπραξε ως πρωθυπουργός και με όσα τώρα ονειρεύεται για τη σωτηρία της Ελλάδας. Στους Δελφούς δήλωσε ότι είναι έτοιμος να επιστρέψει στην πολιτική σκηνή και ότι έχει καθήκον να επαναφέρει την κανονικότητα στην Ελλάδα! Αλήθεια, υπάρχει Έλληνας που δεν χαμογέλασε μ’ αυτή τη δέσμευση του Τσίπρα; Εκτός κι αν είμαστε όλοι λωτοφάγοι και έχουμε ξεχάσει τις θαυμαστές του πράξεις.

Είμαστε υποχρεωμένοι να θυμηθούμε την κανονικότητα που είχε επιβάλλει ο Τσίπρας ως πρωθυπουργός και να κρίνουμε την υπόσχεσή του, αν ξαναβρεθεί στη Βουλή. Αλήθεια, ο εναγκαλισμός με τον Καμμένο και το εθνικιστικό του ασκέρι σήμαινε κανονικότητα για τη χώρα μας; Μήπως το δημοψήφισμα δεν προκάλεσε απαξίωση της πολιτικής και γελοιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών; Ευτυχώς ψήφισε το τρίτο Μνημόνιο και δεν εφάρμοσε την απειλή του ότι με ένα άρθρο θα καταργούσε τα Μνημόνια.

Ίσως ακόμη να νιώθει περήφανος για τον διασυρμό και την πολιτική εξόντωση των αντιπάλων που στόχευσε με το μεγαλύτερο «σκάνδαλο της Novartis» από τη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους. Εκτιμώ πως δεν υπήρξε ποτέ στα πολιτικά μας πράγματα ανάλογη πράξη με καθεστωτικά χαρακτηριστικά. Και ενώ αποδείχτηκε δικαστικά η σκευωρία ο ίδιος δε νιώθει την ανάγκη για μια κάποια αυτοκριτική.

Προφανώς η κορυφαία μορφή κανονικότητας εκ μέρους του Τσίπρα υπήρξε η Συμφωνία των Πρεσπών, για την οποία μέχρι σήμερα νιώθει περήφανος. Πούλησε έθνος και γλώσσα χωρίς αιδώ. Συμβιβάστηκε με τις υποσχέσεις των δυνατών της εποχής και έγινε ενεργούμενο των Αμερικάνων και της Γερμανίας. Ίσως να δικαιωθούν στο μέλλον εκείνοι που υποστηρίζουν ότι χρησιμοποιήθηκαν στο παρασκήνιο και άλλες μέθοδοι ανταλλαγμάτων.

Στην κανονικότητα του Πρωθυπουργού Τσίπρα είναι και το Υπερταμείο, στο οποίο υποθηκεύτηκε για 99 χρόνια όλη η κρατική περιουσία. Αυτές τις μέρες διαβάζουμε ότι το Υπερταμείο και όχι η Ελληνική Κυβέρνηση θα ξεπουλήσει 22 Ελληνικά Αεροδρόμια. Αυτό θα συμβεί, όπως ο καθένας αντιλαμβάνεται, για την κερδοσκοπία των λίγων και όχι για την καλύτερη εξυπηρέτηση των Ελλήνων. Και όμως οι Έλληνες με την υπογραφή του τότε πρωθυπουργού δεν έχουν ούτε λόγο ούτε απόφαση.

Αυτά είναι τα σημαινόμενα της επιστροφής και της κανονικότητας του Τσίπρα. Και εύλογα γεννιέται το ερώτημα αν ο ίδιος έχει επίγνωση των όσων υπόσχεται ή ετεροκαθορίζεται η συμπεριφορά του από κάποια κέντρα του εξωτερικού; Όμως οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η διαμορφωμένη πολιτική κατάσταση από την κυβερνητική διαχείριση αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην εκδήλωση της παράλογης φιλοδοξίας του Τσίπρα. Γιατί, αν σήμερα η χώρα μας είχε μια σταθερή εξέλιξη, οικονομική και θεσμική, οι λογικές Τσίπρα θα φάνταζαν ως λόγια πτερόεντα.

Μ’ αυτά τα δεδομένα ο κάθε πολιτικός μπορεί να ονειρεύεται μεγάλα αξιώματα, όμως οι πολίτες είναι εκείνοι που θα αποδώσουν στον καθένα ό,τι του αξίζει και ό,τι ωφελεί την πατρίδα.