Στον καθρέφτη της πολιτικής…

 Οι αρχαίοι πρόγονοί μας, φιλόσοφοι, ρήτορες και πολιτικοί έχουν πει ότι η πολιτική πρακτική καθρεφτίζει την ποιότητα και την ταυτότητα μιας πόλης, καθώς φανερώνει το ήθος των πολιτικών και τη διάθεση συμμετοχής των πολιτών στα δημόσια πράγματα. Έχει λοιπόν ιδιαίτερη σημασία σήμερα να ερευνήσουμε την πολιτική μας πραγματικότητα ώστε να κρίνουμε αν βρισκόμαστε σε τροχιά αισιόδοξη ή σε φουρτουνιασμένο πέλαγος χωρίς πυξίδα.

Πράγματι, είναι για όλους τους πολίτες μια κατάσταση δύσκολη, με πολλά ερωτηματικά για τις ικανότητες και τις διαθέσεις προσφοράς εκ μέρους των πολιτικών. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορώ και δεν έχω το δικαίωμα να ισοπεδώνω τους πάντες, καθότι και δεν ισχύει η καθολικότητα, αλλά και ως τρόπος προσέγγισης δημιουργεί πολιτικές ροπές αντιδημοκρατικές και γενικά αντικοινοβουλευτικές.

Νομίζω ότι εκφράζει την στάση του πολίτη προς τους πολιτικούς ο στίχος λαϊκού τραγουδιού που λέει: «Ξυπνάω και τα βλέπω όλα μαύρα». Γιατί δύσκολα μπορεί σήμερα να νιώσει ο καθένας σιγουριά για το μέλλον και ελπίδα για καλύτερες μέρες. Η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως την κυβέρνηση και δευτερευόντως κόμματα της αντιπολίτευσης. Η κυβερνητική πολιτική τη δεύτερη τετραετία σημαδεύεται από πρακτικές που μαυρίζουν τον καθρέφτη τους και δικαιολογημένα προκαλούν αμφισβήτηση και αγανάκτηση. Άλλωστε ο πολίτης σε καταστάσεις δύσκολες δεν έχει άλλον τρόπο να αντιδράσει παρά με τη δυσαρέσκεια, απογοήτευση και προπαντός με απαξίωση της πολιτικής.

Και είναι δεδομένο ότι το κυβερνητικό έργο σήμερα βρίσκει αποδοχή μονάχα σε ψηφοφόρους με φανατισμό και δογματισμό. Αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο, αφού και σε προηγούμενες εποχές ήταν παρόντες σε ανάλογες καταστάσεις. Και πώς μπορεί σήμερα ο πολύς κόσμος να συμβιβαστεί ή να σιωπήσει στα μεγάλα σκάνδαλα που καθημερινά αποκαλύπτονται; Έχουν ξεπεραστεί τα όρια κάθε ανοχής από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και από τις υποκλοπές.

Μήπως και συμπεριφορές ορισμένων κυβερνητικών δεν είναι προκλητικές και δεν παραβιάζουν την λογική, την ηθική και γενικά τις αρχές που πρέπει να διακρίνουν κάθε πολιτικό; Παράδειγμα ο βουλευτής και «Υφυπουργός» Λαζαρίδης έδειξε με το ψεύτικο πτυχίο του και με την όλη αντίδρασή του ότι είναι άνθρωπος που μπροστά στο ατομικό του συμφέρον δε λογαριάζει τίποτε και μιλάει σαν άνθρωπος του πεζοδρομίου. Είπε πως ήταν ωραίος και προσλήφθηκε, ότι οι αριστεροί είναι τεμπέληδες και η Μπακογιάννη να φροντίζει τα εγγόνια της! Αλήθεια δεν έχει ακούσει ποτέ για αξιοκρατία, για τον αγώνα των νέων να σπουδάσουν και για συναδελφικότητα; Και όμως, ακόμη παραμένει βουλευτής.

Και σε κόμματα της Αντιπολίτευσης βλέπεις πρακτικές που δύσκολα πείθουν ή δημιουργούν ελπίδα για κάτι το καλύτερο. Ενδεικτικά ο Τσίπρας μεταμορφώνεται από αριστερός σε κεντρώος και χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για το παρελθόν του παρουσιάζεται ως ο σωτήρας της χώρας. Υπάρχει Έλληνας που να έχει ξεχάσει το τρίτο μνημόνιο, το δημοψήφισμα, το Υπερταμείο, τη Συμφωνία των Πρεσπών και τόσα άλλα; Και η Κωνσταντοπούλου έχει μετατρέψει το Κοινοβούλιο σε Δικαστήριο και προσπαθεί να καταδικάσει τους πάντες χωρίς να καταθέτει ούτε μια πρόταση για κυβερνητική αλλαγή.

Επομένως οι πολίτες βρίσκονται σε απόγνωση, αφού τα οικονομικά προβλήματα, τα σκάνδαλα, οι κοινωνικές ανισότητες, οι πόλεμοι και συμπεριφορές πολιτικών δημιουργούν ένα πολιτικό περιβάλλον που αποπνέει απαισιοδοξία και θλίψη. Όμως υπάρχουν πολιτικοί που οφείλουν να αντισταθούν στην παρακμή και να παροτρύνουν τους πολίτες για συμμετοχή στα πολιτικά πράγματα.

Η ευθύνη ειδικά των νέων ανθρώπων είναι μεγάλη, γιατί η αποχή τους θα δημιουργήσει μεγαλύτερα αδιέξοδα στη ζωή τους.