Τα καφενεία στις συνοικίες των πόλεων

Όσοι γεννήθηκαν σε χωριά πριν μερικές δεκαετίες, όταν ακόμα τα χωριά κρατούσαν κόσμο και τα σχολεία έσφυζαν από παιδιά τη Λαμπρή, ο νους τους πισωγυρίζει εκεί…

Κι αυτό γιατί το Πάσχα, η Λαμπρή που λέμε, και θα πω το Ελληνικό Πάσχα στο χωριό, γιορτάζεται τόσο έντονα, που όλοι το περιμένουμε με λαχτάρα, γιατί η Ελληνική οικογένεια ξανασμίγει και ξαναγίνεται πολυμελής με την επανάκαμψη όλων των μελών από τα ξένα, είτε από την Ελλάδα, είτε από το εξωτερικό.

Τα χωριά, που σήμερα είναι βουβά, ξαναζωντανεύουν από την επιστροφή μας και σε παίρνει η αγαλλίαση από τις χαρμόσυνες φωνές και τα παιχνίδια των παιδιών, θυμίζοντάς μας τα παιδικά μας χρόνια στα καταπράσινα λιβάδια και στα μεσοχώρια.

Τώρα εδώ στις πόλεις που ζούν, κάθε συνοικία έχει και το καφενείο της που συχνάζουν όλοι οι χωριανοί και οι κοντοχωριανοί καθημερινά, κυρίως ηλικιωμένοι, συνταξιούχοι γιατί τα καφενεία μας δίνουν μαθήματα ζωής, την αποφυγή της ρουτίνας, κοινωνικό σχολείο, χώρος, μέρος, τόπος που ο καθένας πίνει τον καφέ, παίζουνε «χαρτιά», κάνα τσιπουράκι, ενημερώνονται για το χωριό και τα τεκταινόμενα στον κόσμο.

Εκεί βρίσκουνε την ησυχία τους ξεκούραστοι, ξέγνοιαστοι αν και οι πόλεμοι τους ανησυχούν, περνάνε ευχάριστα την ώρα, συζητώντας συμφωνώντας... διαφωνώντας μ’ ότι ακούνε, βλέπουν, μονολογώντας πολλές φορές γελώντας αλλά και κουνώντας, με απελπισία το κεφάλι. 

Ατέλειωτες κουβέντες με διάφορα σχόλια, γνώμες, σκέψεις, παρελθόν, αναμνήσεις, καημοί, κρίσεις, πορείες ζωής, πολιτικές συζητήσεις, ανεβάζοντας και κατεβάζοντας κυβερνήσεις, όπως ο Μήτσος με τον Θύμιο του Γιάννη Μπούγια στις «ΒΟΛΕΣ».

Τα τελευταία χρόνια οι συζητήσεις στην πρώτη γραμμή, η κρίση, οι πόλεμοι, η ακρίβεια, αν και στον παλιό καλό Κινηματογράφο η ακρίβεια ήταν και τότε.

Επίσης οι συντάξεις, η εκμετάλλευση, τα σημερινά δυσεύρετα μεροκάματα, το πετρέλαιο, οι βενζίνες, το ρεύμα, αυστηρή κριτική χωρίς κατηγορούμενους το δικαστήριο, όπως σε ανοιχτό Πανεπιστήμιο, αμφιθέατρο, ακροατήριο. Τα όνειρα έγιναν λυγμός, πίκρα και οι ψυχές στεναγμοί. 

Τις παραμονές των εκλογών ακούνε τους αρχηγούς των κομμάτων να υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια και οι εκλογείς τα δέχονται, άλλοτε με γέλια και αστεία. Αφού τα ίδια υποσχέθηκαν και σε άλλες εκλογές, μα σαν ανεβαίνουν στην εξουσία, τα ξεχνάνε μονομιάς, κατηγορώντας το ένα κόμμα το άλλο, λες και δεν θα κάνουν κι αυτοί τα ίδια και η ψευτιά πάει σύννεφο και πιο ψηλά ακόμα.

Η λογική όμως προστάζει, όπως τόνιζαν παλιότερα κάποιοι αρχαίοι σοφοί μια ωραία προτροπή: «Εν τη ενώσει η ισχύς». 

Αλλά... εκεί όμως που κάνουν αρνητικές σκέψεις βρίσκεται και κάποιος και τους αλλάζει την διάθεση με καλαμπούρια και τους παροτρύνει να ζούνε σαν τότε που ήταν παιδιά, που η ζωή τότε ήταν γεμάτη χαρά παρά τη φτώχεια και την ανέχεια και ας έγινε σκληρή και φτηνή και τόσο πικραμένη και πονεμένη.

Γιατί τί όμορφα είναι να ζεις σαν παιδί και να σου λένε καλημέρα να μπορείς να διαβάζεις τον κόσμο, να απορείς και να ζεις.

Μερικοί τότε αναπολούν τα παιδικά τους χρόνια εκεί που έζησαν στα παλιά λημέρια: Ν’ ανέβαινα εκεί ψηλά, εκεί που βόσκαν πρόβατα και γίδια,  να’ χω μπομπότα και τυρί μες στο παλιό σακούλι. Θέλω να ξενυχτήσω μια βραδιά παρέα με τον Γκιώνη όπως παλιά, να θυμηθώ τους παλιούς φίλους, ρωτώντας τον Γκιώνη που είναι οι άλλοι, και δεν ήρθαν να με βρουν; Κι αυτός να μην απαντά, μα να τινάζει τα φτερά κι αδιάκοπα να κλαίει. Θέλω να πάω να κοιμηθώ στις φτέρες και να ονειρευτώ τις νιότης μου τις μέρες. Κι όταν πεθάνω να ταφώ σε πράσινα λιβάδια να βόσκουνε στο μνήμα μου αρνάκια και ζαρκάδια.

Κάποιος μορφωμένος από αυτούς, ακούγοντας τις πεσιμιστικές τοποθετήσεις τους λέει: «Ζήστε το σήμερα και μη ψάχνετε ούτε το χθες ούτε το αύριο. Μη μαντέψετε τι θα ‘ρθει, τα πάντα είναι μια στιγμή. Αυτή προσπαθήστε να βρείτε κι αυτή να ανταμώσετε, αυτή σας φέρνει στη ζωή αυτή και σας την παίρνει. Απολαύστε την στιγμή, είναι μπροστά σας ζήστε την και χορτάστε την, γιατί ο χρόνος σαν αστραπή διαβαίνει και είναι σκληρός δεν περιμένει, γιατί δεν υπάρχει ευτυχισμένη ζωή, μόνο χαρούμενη στιγμή. Φίλοι μου η πιο χαμένη μέρα της ζωής είναι η μέρα που δεν γελάμε. Τι είναι η ζωή; Απλά ένα ταξίδι. Να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή του ταξιδιού της ζωής μας και ας μην γνωρίζουμε τι θα συμβεί στη συνέχεια».

Να λοιπόν που εκεί στα καφενεία τα παλιά μπορείς ν’ ακούσεις από απλούς ανθρώπους παραινέσεις και συμβουλές που είναι το απόσταγμα μιας ζωής.