Οι κανόνες εξουσίας να γίνουν επιτέλους κανόνες διακονίας
Διανύουμε την περίοδο της Τεσσαρακοστής. Για τους συνειδητούς Χριστιανούς είναι περίοδος περισυλλογής, αυτοκριτικής και προσπάθειας να μεταλλάξουν την ζωή τους σε καθαρή, αυθεντική, αληθινή χριστιανική ζωή.
Για να είμαστε συνεπείς ως πιστοί χριστιανοί σε αυτόν τον αγώνα πρέπει λοιπόν στις ατομικές σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας να αποτινάξουμε από τις ψυχές μας την ζήλια, τον φθόνο, τον εγωισμό, την πλεονεξία, την φιλαργυρία, την οργή, την πνευματική νωθρότητα και την κενοδοξία. Παράλληλα ως πολίτες πρέπει, πρώτα να συνειδητοποιήσουμε ότι: α) Η ύπαρξη κανόνων που ρυθμίζουν τις σχέσεις των ανθρώπων στην κοινωνία είναι αντικειμενική πραγματικότητα, καθόσον ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό. Αυτό μας το βεβαιώνει και ο Απόστολος Παύλος (κεφ. ΙΓ 1-7 της προς Ρωμαίους Επιστολή). β) Τα Κράτη που θεσμοθετούν αυτούς τους κανόνες (νόμοι), όπως διαχρονικά δομήθηκαν, έχουν ως αυτοσκοπό και ως θεσμική διάρθρωση και ως νοοτροπία, αντίθετη στόχευση προς την στόχευση της Εκκλησίας.
Αυτό προκύπτει αβίαστα από τα χωρία των Ευαγγελίων (Ματθ. Κεφ. Δ 8-11), (Λουκάς Κεφ. Δ 5-8& ΚΒ 25-27) & (Μαρκ. Ι 42-45). Πράγματι στα χωρία αυτά διαβάζουμε ότι όταν ο Κύριός μας πήγε στη έρημο, όπου νήστεψε 40 ημέρες και υπέστη τους πειρασμούς του διαβόλου, ο διάβολος περιέλαβε και τον εξής πειρασμό: Του έδειξε όλα τα βασίλεια του κόσμου και τα μεγαλεία τους και του είπε. «Όλα αυτά θα σου τα δώσω αν πέσεις και με προσκυνήσεις, γιατί σε μένα (η εξουσία τους) έχει παραδοθεί και σε όποιον θέλω τη δίδω».
Επίσης, όταν ανέβαιναν για τα Ιεροσόλυμα ο Χριστός με τους μαθητές του, τους είπε τα εξής: «Ξέρετε πως αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους ηγέτες των λαών, τους καταπιέζουν και οι μεγάλοι από αυτούς τους υποδουλώνουν. Αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει σε εσάς. Όποιος από εσάς θέλει να αναδειχθεί και να αναλάβει ηγετική θέση ανάμεσά σας να είναι υπηρέτης σας και όποιος θέλει να είναι ανάμεσά σας πρώτος να είναι υπηρέτης όλων...». γ) Στη νοοτροπία της διακονίας των πολιτών αναφέρεται και ο Απόστολος Παύλος στην ανωτέρω επιστολή του όταν προσδιορίζει την αποστολή των οργάνων των εξουσιών ως εξής: «Θεού γαρ διάκονος εστί σοι εις το αγαθόν». Παράλληλα, μας συνιστά «τη ελευθερία ουν η Χριστός ημας ηλευθέρωσε, στήκετε, και μη πάλιν ζυγώ δουλείας ενέχεσθε» στην προς Γαλάτας επιστολή (Κεφ. Ε΄ 1).
Ιστορικό παράδειγμα έχουμε την ορθοπραξία των χριστιανών των πρώτων Εκκλησιών που αποδέχονταν τους κρατικούς θεσμούς και ήταν νομιμόφρονες μόνο εάν οι νόμοι και οι διαταγές των ασκούντων την εξουσία στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν έρχονταν σε αντίθεση με τις εντολές του Ευαγγελίου. Αυτό μας το βεβαιώνει ο φιλοσοφος και μάρτυς Ιουστίνος: «...πείθονται τοις κειμένοις νόμοις και τοις ιδίοις βίοις νικώσι τους νόμους» (Προς Διόγνητον 5, 10).
Επομένως και σήμερα ο ενσυνείδητος Χριστιανός οφείλει να αντιμάχεται την αδικία και την ανισότητα, την καταπίεση και την αυθαιρεσία. Οφείλει να αγωνίζεται για την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οφείλει να αντιμάχεται θεσμούς που κοινωνικοποιούν τις ζημίες και ιδιωτικοποιούν τα κέρδη στη λειτουργία των οικονομικών σχέσεων των ανθρώπων. Οφείλει να αντιμάχεται θεσμούς, νοοτροπίες και πρακτικές πάσης φύσεως αρχόντων που εμποδίζουν να υλοποιείται το έργο της Εκκλησίας που είναι η σωτηρία των πιστών της όπου έχουμε μια κατακόρυφη κοινωνία του κάθε πιστού με τον Χριστό και ταυτόχρονα μια οριζόντια ένωση όλων των μελών της Εκκλησίας
Οφείλει να αγωνίζεται έχοντας ως δρομοδείκτη την πρώτη Εκκλησία των Ιεροσολύμων ώστε σταδιακά να γίνεται στην πολιτική οργάνωση των ανθρώπων η μετάλλαξη των κανόνων εξουσίας σε κανόνες διακονίας. Είναι μια ουτοπία; Όχι, είναι ένας δρομοδείκτης εναρμονισμένος με το τελικό επίγειο στόχο της Θείας Πρόνοιας τον δοσμένο από το ίδιο το στόμα του Κυρίου μας στην επί του Όρους ομιλία Του. Το «ελθέτω η Βασιλεία Σου γεννηθήτω το θέλημα Σου ως εν Ουρανώ και επί της Γης» (Ματθ. Κεφ. 6 9-10). Και ο στόχος που επιβεβαιώνεται στην προφητεία (Μιχ. Δ. 1-8), όπου δίδεται η προφητεία ότι οι λαοί και τα έθνη «θα κατακόψωσι τας ρομψαίας αυτών εις άροτρα και τα δόρατα αυτών εις δρέπανα και ουκέτι μη αντάρει έθνος επί έθνος ρομφαίαν και ουκέτι μάθωσι πολεμείν… και βασιλεύσει Κύριος».
Όπως τότε, στην πρώτη Εκκλησία και τώρα οφείλουμε, επιδιώκοντας την υλοποίηση της ισότητας, της αδελφότητας, της δικαιοσύνης και των άλλων εντολών του Ευαγγελίου, με μέσα την πειθώ, τον λόγο, την παρρησία και την παθητική αντίσταση, τον αγώνα αυτόν να τον αναλάβουμε συνειδητά και ανυποχώρητα
Ας προσευχηθούμε λοιπόν με ταπείνωση λέγοντας: «Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ» ( Μάρκ. Κεφ. 9 εδ.24).
*Ο Νικήτας Αποστόλου είναι πρώην Τμηματάρχης Υπουργείου Γεωργίας.
