Σε στάση αναμονής για τα χειρότερα!

Δεν χρειάζεται να είναι ή να δηλώνει κανείς απαισιόδοξος για να βλέπει τα πράγματα μαύρα. Καμιά μέχρι στιγμής ορθολογική, ρεαλιστική εγγύηση ειρήνης και βεβαιότητα ασφάλειας δεν περιλαμβάνεται στο μενού του πολεμικού ρίσκου που αναλήφθηκε.

Σε ένα άγριο κόσμο μακροχρόνιων και χαοτικών πολέμων με υψηλό ανθρώπινο κόστος στα χαρακώματα και στα ερείπια, γιατί να είναι αλλιώτικος αυτός στο Ιράν; Σε μια σκληρή εποχή τρομοκρατίας, κυβερνοεπιθέσεων, παραπληροφόρησης και ανελέητων σφαγών αμάχων γιατί να διαφέρει η νέα σύγκρουση στην έτσι κι αλλιώς αιματοβαμμένη Μέση Ανατολή;

Το κυρίαρχο ερώτημα είναι πόσο θα διαρκέσει ο πόλεμος. Ο κίνδυνος κλιμάκωσης και υποτροπιασμού της σύρραξης είναι απτός. Ακόμη και χωρίς εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων των αντιμαχόμενων μέχρι στιγμής, η κρίση εξαπλώνεται σε ολόκληρη την εύφλεκτη περιοχή. Ικανή να προκαλέσει χαοτικές και ολέθριες καταστάσεις.

Σίγουρα η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αντέχει μέχρι να σβήσει η έσχατη τρεμάμενη φλόγα της λογικής. Μόνο που η τελευταία αποτελεί ακαταμάχητο ατού των εμπλεκόμενων πλευρών στην πολεμική αναμέτρηση. Η ηρεμία, η νηφαλιότητα, η αυτοσυγκράτηση δεν συγκαταλέγονται στα προσόντα τους.

Από τη μια πλευρά η Ιρανική αυταρχική θεοκρατική δικτατορία με τον κατασταλτικό παραστρατιωτικό μηχανισμό της. Ένα μεσαιωνικό σύστημα καταπίεσης που διακατέχεται υστερικά από την αχαλίνωτη παράνοια ότι του απευθύνεται, του συμπαραστέκεται και το ευνοεί αυτοπροσώπως ο επουράνιος Θεός.

Ένα τέτοιο φανατικό δόγμα δεν έχει μέτρο ή ζύγι. Ούτε επιδέχεται κατευνασμό η τυφλή μισαλλοδοξία του. Έχει αποκτήσει σε 47χρόνια τυραννίας του ενδεούς λαούς του, εφιαλτικό σχήμα και διάρκεια, πληρεξουσίους τρομοκράτες και «μάρτυρες» της θρησκείας του. Στοιχειώνει τη χώρα του και τους γείτονες της.

Αντί να μνημονεύει την ευημερία και την πρόοδο των συμπατριωτών του, υμνολογεί ζηλωτικά στις προσευχές του στα τζαμιά, την εκδίκηση και τα αντίποινα κατά της Δύσης. Εξολοθρεύει κατά χιλιάδες τους πολίτες που αντιστέκονται στην καταδυνάστευση τους. Με μόνη μανιακή επιδίωξη ισχύος την κατασκευή πυρηνικών κεφαλών προκειμένου να αφανίσει το Ισραήλ από το παγκόσμιο χάρτη.

Από την άλλη, ένας ασυγκράτητος και αλαζονικός Αμερικανός πρόεδρος. Αν για τους μουλάδες το διεθνές δίκαιο μοιάζει με απόσπασμα από το Κοράνι για τον Τραμπ φαντάζει με πάπυρο σε ιερογλυφικά. Το ερμηνεύει κατά το δοκούν. Το εργαλιοποιεί κατά βούληση. Το μεταφράζει σε προληπτικά χτυπήματα δίχως να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. 

Μετατρέπει τη διεθνή διπλωματία σε τσιφλίκι του. Εκθέτει το στρατό της πατρίδας του σε βίαιες περιπέτειες. Διακυβεύει την αναίμακτη διαβίωση των συμπολιτών του σε υπονομευτικές ρεβανσιστικές ενέργειες του εχθρού εντός της χώρας του.

Χώρια που διασύρει την αξιοπιστία του αίροντας τις υποσχέσεις προς τους πιστούς ψηφοφόρους του ως ειρηνοποιού. Ανακαλεί το σύνθημα του «Πρώτα η Αμερική» και υποχωρεί ταπεινωτικά από τη δέσμευση του για την απομάκρυνση της χώρας από όλους τους πολέμους.

Στη μέση, όπως πάντα, σε όλους του πολέμους βρίσκονται οι άπραγοι, αμέτοχοι και ουδέτεροι παρατηρητές. Οι ανησυχούντες απλώς για τις αναταραχές στις αγορές. Οι προβληματισμένοι μονάχα για τις τιμές των καύσιμων. Οι αγωνιούντες αποκλειστικά για το κόστος της ενέργειας και τις πληθωριστικές πιέσεις.

Οι αγχωμένοι, σωστά δεν εφησυχάζουν ή επαναπαύονται. Τρομάζουν για το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ. Για τις ναυτιλιακές μεταφορές εμπορευμάτων. Για τις επιπτώσεις στον τουρισμό στα ξέγνοιαστα, έως χθες, εμιράτα του Κόλπου και τις χώρες της ανατολικής Μεσόγειου. Και καλά κάνουν και αγχώνονται αφού όλη τη ζημιά θα την πληρώσουν ακριβά οι όπου γης πολίτες. Πόσο μάλλον αν ο πόλεμος λιμνάσει…