Ουαί κι αλίμονο στους νικητές!..

 Από την ίδρυση επαγγελματικού θεάτρου στην πόλη μας -Ο.Η.Θ 1976- και επί 50 έτη δεν έπαψα να μιλάω, να γράφω, και να επισημαίνω την ανάγκη ίδρυσης θεάτρου (κτηρίου) αλλά και τις συμπεριφορές τόσο των δυστυχισμένων μεροκαματιαρήδων της τέχνης, των ηθοποιών, όσο και των «ευτυχισμένων» αδαών και άσχετων των διοικητικών συμβουλίων. Δεν έπαψα να τους επισημαίνω πως για να επιτελέσει τον ουσιαστικό του ρόλο το θέατρο, δηλαδή να συμβάλλει στην διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας, αναγκαία προϋπόθεση είναι (όσοι λένε πως νοιάζονται και υπηρετούν το θέατρο) να αφιππεύσουν από τα καλάμια που έχουν καβαλήσει και να σεμνυνθούν και να κατανοήσουν, ότι το θέατρο –από της καταγωγής του– δεν έγινε για να βολέψει οπωσδήποτε τους προαναφερθέντες, αλλά για να συμβουλεύει, να διαπαιδαγωγήσει την κοινωνία. Όχι να επιβάλει, αλλά να διαπαιδαγωγήσει χωρίς διδακτισμούς. 

Και φυσικά για να λειτουργεί το θέατρο απαιτείται ο κατάλληλος χώρος, η αναγκαία υποδομή, κι όχι μόνο μια στοιχειώδης σκηνή σε μια αίθουσα ενός κτηρίου. Δεν ξέρω αν απαιτείται περισσότερος χρόνος από μισόν αιώνα να φωνάζει κάνεις για ν ’ακουστεί, από κείνους που τ ’αυτιά τους έχουν τοίχους, για να καταλάβουν αυτά που τους επισημαίνει ένας άνθρωπος που θυσίασε τη ζωή του και την όποια καριέρα του στο όνομα της πολιτιστικής ανέλιξης η μάλλον της ανέλκυσης από τη ραθυμία και την ρουτίνα, απ’ τον λαϊκισμό και την αυτοϊκανοποίηση. 

Βέβαια, στις μέρες μας που κυριαρχεί το λεγόμενο ψηφιακό και επιτελικό κράτος της τεχνικής νοημοσύνης, του βολέματος και της κομπίνας, όσο δίκιο κι αν έχεις θα ηττηθείς. Όμως «ουαί κι αλί και τρισαλί στους νικητές» που ούτε γνωρίζουν ούτε κανένα ενδιαφέρον άλλο έχουν απ’ το να εισπράττουν τις επιχορηγήσεις και να κορδακίζονται και να φλυαρούν στα Μ.Μ.Ε. της πόλης με απώτερο σκοπό να βολευτούν και να επανεκλεγούν στις επόμενες δημοτικές εκλογές. (Βέβαια τότε θα αφιππεύσουν άτσαλα μαζί με πολλούς άλλους καλαμοκαβαλάρηδες προς μεγάλη αγανάκτηση της Δημοτικής υπηρεσίας καθαριότητας που θα τρέχει και δεν θα φτάνει να μαζεύει καλάμια).

Για κάποιο χρονικό διάστημα ενθαρρύνθηκα όταν διάβασα στο πρόγραμμα της Δημοτικής Αρχής πως μέσα στους σκοπούς δράσης υπήρχε και η πρόθεσή της να κατασκευάσει Δημοτικό Θέατρο (κτήριο). Όταν ιδρύθηκε ο Ο.Η.Θ. «Οργανισμός Ηπειρωτικού Θεάτρου» το 1976, δήμαρχος της πόλης ήταν ο Κώστας  Μπέγκας  (πατέρας του σημερινού δήμαρχου) που στήριξε τον Ο.Η.Θ..  Στις συζητήσεις που είχα μαζί του δεν έπαυε κάθε φορά να μου λέει πως το όνειρό του ήταν να οικοδομήσει ο Δήμος ένα μεγαλόπρεπες Δημοτικό θέατρο, όμως δεν πρόλαβε.

Ο σημερινός δήμαρχος Θωμάς Μπέγκας, μεταξύ άλλων ενέταξε στο πρόγραμμα δράσης του Δήμου και την ίδρυση κτηρίου Δημοτικού Θεάτρου. Μέχρι σήμερα  δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια ενέργεια προς αυτή την κατεύθυνση. Πρόκειται για τις γνώστες πομφόλυγες των προεκλογικών προγραμμάτων;

Από μέρους μου υπάρχει γραπτή πρόταση για την μεθόδευση ενεργειών ώστε να υλοποιηθεί το όνειρο του Κώστα Μπέγκα. Βέβαια, το σίγουρο είναι πως αγνοήθηκε και χλευάστηκε όπως απαξιώνονται και χλευάζονται όλοι όσοι ανιδιοτελώς προσφέρονται να συμβάλλουν σε κάθε αξιόλογο κοινωνικό έργο.

Αυτά που διοχετεύει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Ι. προς πληροφόρηση των συμπολιτών μας μέσω της διαβόητης  «Διαφάνειας»  (κάτω απ’ την όποια κρύβονται όλοι οι λαθροχείρες των δημοτικών και κρατικών επιχορηγήσεων) είναι το μέγα επίτευγμα του: Να καταναλώνει με απολυτή συνέπεια στην Αθήνα τις επιχορηγήσεις του Δήμου, της Περιφέρειας και του Υπουργείου Πολιτισμού. Επιχορηγήσεις που διατίθενται για την θεατρική και πολιτιστική ανάταση της περιφέρειας  και την ανάδειξη κάθε εντόπιου καλλιτεχνικού δυναμικού καταναλώνονται για λογούς επίδειξης στην Αθήνα.

Τώρα ποια εταιρεία ή ποιος ανέλαβε και με ποια αμοιβή το συντονισμό του θιάσου στην Αθήνα, θα μας διαφωτίσει η «Διαφάνειας» ή κάποια Μ.Μ.Ε. της πόλης που τα βλέπουμε να λιβανίζουν και να ανυμνούν το ΔΗ.ΠΕ.Θ.Ι.. Νεωκόροι, λιβανιστές και Ισοκράτης  που δεν καταλαβαίνουν τι θλιβερό έργο προσφέρουν στο Θέατρο, ώστε να μην μπορέσει ποτέ ν’ αφυπνιστεί απ’ την απελπιστική επανάληψη των ίδιων και των ίδιων.

Καμία μερίμνα για την πολιτιστική ιδιαιτερότητα και την αξιοποίηση των πολιτιστικών ιδιομορφιών  προς την κατεύθυνση της ΠΟΛΥΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ανάπτυξης και την απεξάρτηση απ’ τη μόνιμη καραμέλα της αποκέντρωσης. Δηλαδή, από το κέντρο στην περιφέρεια και επιστροφή πάλι στο κέντρο, χωρίς αξιοποίηση κάθε γηγενούς δυναμικού. Να συντριβεί δηλαδή κάθε πολιτιστική ιδιαιτερότητα και να γίνουμε όλοι μια κοψιά μαϊμουδίζοντας κυρίως τις μοντερνιές και το δήθεν του κέντρου.