Καταδικασμένοι οι ιδιοκτήτες γης της παραλιμνίου περιοχής!
Το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο -Γ.Π.Σ. του Ν.1337/83- (Νόμος Τρίτση) ήταν το πρώτο σχέδιο για την ορθολογική οργάνωση και ανάπτυξη μιας πόλης ή ενός οικισμού και εφαρμόστηκε το 1986 στην πόλη μας, επί δημαρχίας Χ. Τόλη. Το σχέδιο βρήκε εφαρμογή στις περιοχές Λόφος Βελισαρίου – Κιάφας – Λασπότοπος – Βελισάριος – Βοτανικός – Βρυσούλα και τμήμα Στρατοπέδου Βελισαρίου, αφήνοντας το παραλίμνιο μέτωπο αριστερά (Πλατεία Μαβίλη – Μάτσικας- Λιμνοπούλα) και δεξιά της πόλης μας (πρώην Στρατιωτικές φυλακές – Ξενοδοχείο «Du Lac» – Παραλίμνιο Πάρκο) εκτός σχεδίου.
Το 1989 καθορίζεται η Ζ.Ο.Ε στο Λεκανοπέδιο, οι δυο αναφερόμενες περιοχές υπάγονται σε αυτήν, που θέτει περιορισμούς στην χρήση γης και όρια των ακίνητων της και τροποποιείται το 1993. Στην συνεχεία ήλθε το νέο διευρυμένο σχέδιο του Ν. 2508/97, που περιλάμβανε ολόκληρο το Δήμο και πάλι οι δυο παραλίμνιες περιοχές της ΖΟΕ, με στοιχεία 2α, 2β μένουν εκτός σχεδίου πόλης.
Το 1999 ο Δήμος μας γίνεται Καποδιστριακός, το 2004 καθορίζεται η ζώνη αιγιαλού στις περιοχές αυτές και από το 2011 τίθεται σε πλήρη εφαρμογή ο Καλλικρατικός Δήμος, ισχύοντας και οι νέες διατάξεις του Ν 3937/2011 διατήρηση της βιοποικιλότητας (natura). Σύμφωνα με τον νόμο 4269 που θεσμοθετήθηκε το 2014, τα Γ.Π.Σ. καταργούνται και στην θέση τους θα εκπονούνται τα Τοπικά Χωρικά Σχεδία (Τ.Χ.Σ.) τα οποία θα καθόριζαν την οργάνωση των υπό ένταξη περιοχών στο σχέδιο πόλης, ενός πρωτοβάθμιου Ο.Τ.Α. όπως ο Δήμος Ιωαννιτών
Ποιος φανταζόταν τότε ότι έως και σήμερα οι δυο περιοχές στην καρδιά των Ιωαννίνων θα παρέμεναν εκτός σχεδίου πόλης και θα είναι το προεκλογικό μπαλάκι των πολιτικών παιχνιδιών εδώ και τέσσερες δεκαετίες. Πολλοί υποψήφιοι Δημοτικών Παρατάξεων, Περιφερειακών συνδυασμών και Πολιτικών κομμάτων, είχαν κάνει λάβαρο την ένταξη στο σχέδιο πόλης, ειδικά της περιοχής Πλατεία Μαβίλη – Μάτσικας - Λιμνοπούλα. Λόγια, υποσχέσεις, σχέδια, που έβρισκαν δυσκολίες στα αρμόδια υπουργεία κουβέντες που ακούμε και σήμερα από διατελέσαντες υποψήφιους, Δημάρχους, κ.λ.π. που μεταβιβάζουν ευθύνες αλλού, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοτών, ότι αυτοί προσπάθησαν αλλά βρήκαν εμπόδια, τάχα δεχόταν πιέσεις και το θέμα ήταν πολύ δύσκολο.
Κανείς δεν τολμά να μιλήσει καθαρά, γιατί είναι αδιανόητο η πόλη να φθάνει έως Μάρμαρα, Κατσικά, Πεδινή, Ελεούσα και η παραλίμνιος περιοχή αριστερά και δεξιά της να είναι εκτός σχεδίου και οι ιδιοκτήτες γης να μην μπορούν να αξιοποιήσουν τις περιουσίες τους, μισθώνοντας και πουλώντας στην έσχατη περίπτωση την γη τους ως χώρος πάρκινγκ, ενώ θα μπορούσαν να την αξιοποιήσουν όπως οι εντός σχεδίου.
Όσοι δεν έχουν ιδιοκτησίες στις παραλίμνιες περιοχές που συνορεύουν με την λίμνη τα βλέπουν όλα ωραία, εμφανίζονται σαν προστάτες της φύσης και θέλουν τα πάρκα αναψυχής, τους πεζόδρομους, τους ποδηλατοδρόμους, τα πάρκινγκ ώστε όταν πηγαίνουν εκεί με τα αυτοκίνητα τους, να βρίσκουν να παρκάρουν άμεσα και να χαίρονται το παραλίμνιο μέτωπο. Όσοι όμως έχουν ιδιοκτησίες, που πληρώνουν για αυτές τις ανεκμετάλλευτες έως και σήμερα ΕΝΦΙΑ και αποτελούν περιουσιακά στοιχεία που τους αποκόπτουν από επιδόματα απλά όπως, πετρελαίου, οικογενειακά, ενοικίων κ.λ.π. αγωνίζονται προσπαθώντας να σώσουν την μοναδική περιουσία τους. Ζητούν να τους δοθεί το δικαίωμα πολεοδόμησης της γης τους, που λόγο ΖΟΕ, Νατούρα, αιγιαλού και ακολούθως ενός προσεχούς Τ.Π.Σ και του Π.Δ. Λίμνης, ίσως χάσουν τα πάντα, περιμένοντας στον… αιώνα τον άπαντα ένα θαύμα, πληρώνοντας από γενεά σε γενεά μεταβίβαση περιουσίας, φόρους κ.λ.π.
Είναι αστείο να απαγορεύεται με τις διατάξεις της νομοθεσίας μας, υπάρχουσες και μελλοντικές, οποιαδήποτε χρήση στην περιοχή στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος, τιμωρώντας όσους δεν πρόλαβαν να εκμεταλλευτούν την ιδιοκτησία τους και στερώντας τους ουσιαστικά χωρίς καμία απολύτως πρόβλεψη κάθε δικαίωμα επί αυτής.
Στις εναπομείνασες ελεύθερες εκτάσεις γης σήμερα βλέπει κάνεις παράγκες από τσίγκους, λεωφορεία παρκαρισμένα, μπάζα από οικοδομικά υλικά κατεδαφίσεων και πάσης φύσεως σκουπίδια, καρέκλες στρώματα ηλεκτρικές συσκευές κ.λ.π. που αποθέτει παράνομα ο καθένας. Επακόλουθο των πολιτικών της απαγόρευσης πολεοδόμησης, που υφίστανται οι δυο παραλίμνιες περιοχές αριστερά κα δεξιά της πόλης μας, όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι αποτελούν ένα υποβαθμισμένο περιβάλλον, γιατί στις υπάρχουσες απαγορεύσεις προστίθενται και νέες.
Αντίθετα με την πραγματική προστασία της περιοχής, από πλατεία Μαβίλη –Μάτσικα έως και Λιμνοπούλα και ταυτόχρονα την υγιή ανάπτυξη προς όφελος όλων της περιοχής ως φυσικής προέκτασης του πολυσύχναστου Μώλου και του ιστορικού χώρου της πόλης, οι αρχές της πόλης μας (Περιφέρεια και Δήμος) οδηγούνται στην αγορά χώρου για πάρκινγκ στην εκτός σχεδίου περιοχή, πλησίον της Πλατειάς Μαβίλη, επικαλούμενοι ότι λόγω τουρισμού χρειάζεται ένα χώρο στάθμευσης των τουριστικών λεωφορείων και αυτοκινήτων των επισκεπτών της πόλης, ότι είναι απαραίτητος, λύνει το κυκλοφορικό, βελτιώνει την καθημερινότητα κ.λ.π., που για μένα όφελος και διευκόλυνση θα έχουν κάποιοι άλλοι.
Δυστυχώς, υπάρχει παντελής έλλειψη σχεδίου και οράματος για το μέλλον των δύο παραλίμνιων περιοχών και αδυναμία διαχείρισης κι ελέγχου, ώστε να παρέχουν στους ιδιοκτήτες της μια ήπια δόμηση με περιορισμό στους όρους δόμησης και ελεγχόμενες χρήσεις γης, με χώρους άθλησης, περιπάτου, ποδηλατοδρόμους, στάθμευση κ.λ.π. Κύριοι ιδιοκτήτες γης, η πίστωση χρόνου σας έληξε, η περιοχή του «Μάτσικα» αριστερά του παραλίμνιου μετώπου της πόλης και δεξιά, καταδικάζονται να μείνουν εσαεί ανεκμετάλλευτες και να παραμένουν ένας σκουπιδότοπος, καθόσον δεν θα ενταχτούν ούτε τώρα, με το πρόγραμμα Τοπικών Πολεοδομικών Σχεδίων και το περιβόητο Π.Δ. Λίμνης ούτε ποτέ κατά την γνώμη μου, στο σχέδιο πόλης.
Ο Δημήτρης Μακρής είναι Πολιτικός Μηχανικός Τ.Ε., τέως ιδιοκτήτης γης στην περιοχή του Μάτσικα.
