Τα πάντα ρει…
Μεγάλη αναταραχή επικρατεί στα πολιτικά μας πράγματα. Τα κόμματα της Βουλής αμφισβητούνται και οι πολιτικοί γενικά απαξιώνονται. Ενώ οι πολίτες στην πλειοψηφία τους γυρίζουν την πλάτη στην πολιτική και ταυτόχρονα δείχνουν αποφασισμένοι να τιμωρήσουν όλους εκείνους που θεωρούν υπευθύνους για την άσχημη εικόνα της χώρας και για τη δύσκολη θέση που οι ίδιοι βρίσκονται. Έτσι όλα μεταβάλλονται και δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα για το τι μέλλει γενέσθαι.
Σ’ αυτή την ταραγμένη ατμόσφαιρα βρίσκουν κάποιοι την ευκαιρία να φανερώσουν τη φιλοδοξία για πολιτικό ρόλο, αφού πιστεύουν ότι είναι ικανότεροι για να εκφράσουν τη λαϊκή βούληση και να δώσουν λύση στα πράγματι μεγάλα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι ερμηνεύεται η φιλοδοξία της Μ. Καρυστιανού να ιδρύσει κόμμα, αλλά και η ματαιοδοξία του Τσίπρα να επανέλθει στην πολιτική ζωή. Δηλαδή το ευμετάβολο της πολιτικής σκηνής επιτρέπει να ευδοκιμήσουν πολλών ειδών επιθυμίες και παροράματα.
Πράγματι, είναι να απορείς πώς εξελίχθηκαν τα πολιτικά πράγματα και ανοίγει η όρεξη σε τόσους πολλούς να θέλουν να διεκδικήσουν την αντιπροσώπευση του λαού στο Κοινοβούλιο. Και σ’ αυτό το κλίμα, άνθρωποι με προβληματικό πολιτικό παρελθόν ή κάποιοι άσχετοι με την πολιτική, πιστεύουν ότι μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο σωτήριο για τη δημοκρατία και για το καλό του κάθε πολίτη.
Βεβαίως, η ευθύνη γι’ αυτό το πολιτικό ασταθές περιβάλλον ανήκει στην κυβέρνηση πρωτίστως και δευτερευόντως στα λοιπά κοινοβουλευτικά κόμματα. Με το έργο τους έχουν δημιουργήσει στον κόσμο την βεβαιότητα ότι οι πολιτικοί επιδιώκουν την εξουσία για να πλουτίσουν και να εξυπηρετήσουν το δικό τους προσωπικό και οικογενειακό περιβάλλον.
Άλλωστε, όλοι βιώνουμε την ακύρωση των θεσμών, την χρησιμοποίηση της Δικαιοσύνης για ίδιον όφελος και την άνιση κατανομή του πλούτου. Τούτο συμβαίνει γιατί οι εκάστοτε κυβερνώντες ελέγχουν τη Δικαιοσύνη και με τις αποφάσεις δημιουργούν συνθήκες συγκέντρωσης του πλούτου στους λίγους. Αλήθεια, πώς νιώθει ο νέος, ο υπάλληλος, ο εκπαιδευτικός, ο νοσηλευτής, ο συνταξιούχος, όταν αμείβεται με 900 ευρώ τον μήνα και κάποιοι άλλοι ζουν πλουσιοπάροχα και με τρόπο προκλητικό; Πώς νιώθει ο πολίτης όταν τα Funds απειλούν με πλειστηριασμό το σπίτι του, ενώ οι λίγοι ζούνε σε βίλες με πισίνες και με κάθε άνεση;
Γι’ αυτό και εκτιμώ ότι η φτώχεια είναι ο κύριος παράγοντας της γενικευμένης αμφισβήτησης της πολιτικής μας κατάστασης. Όσο ο πολίτης δυσκολεύεται στην επιβίωσή του, τόσο οργίζεται και θέλει να τιμωρήσει εκείνους που διαχειρίζονται την εξουσία. Και το αποκορύφωμα της αγανάκτησης προέρχεται από τα οργιώδη σκάνδαλα που διαχρονικά οι κυβερνήσεις έχουν διαπράξει χωρίς ποτέ να λογοδοτούν στον φυσικό δικαστή.
Έχασε ο πολίτης την εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς, αφού θεσμοί, νόμοι και κανόνες χρησιμοποιούνται κατά πως συμφέρει τους εξουσιαστές και τους κατέχοντες. Επομένως βρίσκει έδαφος ο κάθε τυχαίος να υποστηρίξει ότι κατέχει την αλήθεια και με την ψήφο του κόσμου μπορεί να αλλάξει τη μοίρα τους. Έτσι συμβαίνει σε μια κοινωνία, όταν δεν λειτουργούν και δεν είναι σεβαστοί από τους ανθρώπους οι νόμοι ή μάλλον, όταν οι νόμοι ψηφίζονται για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα φωτογραφικά συμφέροντα και όχι την κοινωνία.
Επιτέλους, τώρα που ξεκινάει η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος, ας μας πείσει το κάθε κόμμα τι λέει για το άρθρο 86 και για το άρθρο 90. Δεν μπορεί η πλειοψηφία της Βουλής να κρίνει τις πράξεις των πολιτικών, ούτε να διορίζει τους Δικαστές. Γιατί η Δικαιοσύνη σε μια δημοκρατική χώρα πρέπει να είναι ανεξάρτητη, για να μπορεί να δημιουργεί τη βεβαιότητα στον πολίτη για την απονομή του δικαίου.
Όσο για το μεγάλο ζήτημα της φτώχειας, ας καταλάβουμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι σκληρό για τους πολλούς και η αποδυνάμωσή του απαιτεί αγώνες κοινωνικούς και πολιτικούς, φορείς με πρόγραμμα και βούληση σύγκρουσης μ’ αυτό.
