Πολιτικά κόμματα έχουμε, ηγέτες όμως δεν έχουμε!

Τα συνέδρια των κομμάτων της αριστερής αντιπολίτευσης και τα άλλα που θα γίνουν στη συνέχεια, μαρτυρούν την αγωνία εν όψει των επερχόμενων εθνικών εκλογών που θα αλλάξουν πολλά.

Και θα αλλάξουν όχι μόνο στην αριστερή πλευρά, αλλά και στην απέναντι -πέραν της κυβέρνησης-, καθώς κι εκεί οι εξελίξεις θα δείξουν «πόσα απίδια χωράει ο σάκος», κυρίως για τα υπάρχοντα σχήματα που επιχειρούν να αυξήσουν την εκλογική δύναμη, με αναφορές σε παραδοσιακές αξίες αλλά και ανορθολογισμούς.

Η θερμοκρασία όσο πάμε προς τις εθνικές εκλογές θα αυξάνεται, καθώς έρχονται από πίσω και τα κόμματα που ψιθυρίζονται (της Καρυστιανού, του Αλ. Τσίπρα και του Αντ. Σαμαρά, αν και δείχνει να απομακρύνεται), η εμφάνιση των οποίων θα αποδυναμώσει τους υπάρχοντες σχηματισμούς. Όπως φαίνεται, θα επηρεασθούν όλοι και μετά θα λέμε πόσο άλλαξε η εικόνα της Βουλής, όπως λένε σήμερα οι δημοσιολογούντες για το πόσο άλλαξε ο κόσμος μετά τον πρόεδρο Τραμπ.

Στις ερχόμενες εκλογές, εκτός από τα προγράμματα που τις περισσότερες φορές δεν τηρούνται, ρόλο θα παίξουν και οι ηγετικές προσωπικότητες, αν υπάρξουν. Η κυβέρνηση έχει, στο μεταξύ, πεπραγμένα, τα οποία συνυπολογίζονται στην εξίσωση, με αποτέλεσμα για την ίδια η κρίση να είναι περισσότερο αυστηρή, καθώς οι αποφάσεις της τα προηγούμενα χρόνια έχουν επηρεάσει τη ζωή όλων μας. Η αντιπολίτευση δίνει υποσχέσεις, επισημαίνει τα κακώς κείμενα, όταν τουλάχιστον κι εκείνη τα αντιλαμβάνεται και συναρτά την πορεία της μοιραία, με τις δυνατότητες του αρχηγού του κάθε κόμματος να συνεγείρει ή όχι ψηφοφόρους. Τα αποτελέσματα, όπως παραδέχθηκε πρόσφατα -έμμεσα- ο Νίκος Ανδρουλάκης αναφορικά με το κόμμα του,  πως μάλλον δεν είναι τα αναμενόμενα…  Είπε συγκεκριμένα ότι «το ΠΑΣΟΚ φαίνεται κολλημένο στα ποσοστά, αλλά διαθέτει συνεκτικό πρόγραμμα»!

Μπορεί το πρόγραμμα ενός κόμματος να προβλέπει ρεαλιστικές λύσεις,  ίσως σε κάποιες περιπτώσεις και καλύτερες από της κυβέρνησης, αλλά η δυναμική που έχει αναπτυχθεί τις αφήνει στο ράφι, εφόσον δεν υπάρχει εμπιστοσύνη την οποία πρέπει να εμπνέουν τα πρόσωπα που ηγούνται. Αν δεν γοητευτεί ο ψηφοφόρος, δουλειά δεν γίνεται. Και, για να γοητευτεί ο ψηφοφόρος, χρειάζονται ηγέτες που θα κεφαλαιοποιήσουν τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας, που είναι κυρίως σήμερα βουβή, αλλά μεγάλων διαστάσεων και σχετίζεται με το κόστος ζωής κατ’ αρχάς και μετά όλα τα άλλα, που σηματοδοτούν εμπαιγμό και αδιαφορία (Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, κρατικές υποδομές, δημόσιες συμβάσεις κ.λπ.).

**

Ο λεγόμενος ηγέτης όμως έχει υπονομευθεί από τις υποτιθέμενες «πολυφωνικές» συλλογικές ηγεσίες και τη φιλολογία που θέλει τέτοιες μορφές στον σύγχρονο κόσμο να είναι τραγικά καταστροφικές. Ως μια τέτοια περίπτωση προβάλλεται ο πρόεδρος Τραμπ, που πρέπει να θυμόμαστε όμως και ποιον αντικατέστησε και σε τι κατάσταση ήταν εκείνος που αντικατέστησε… Χωρίς ηγετικές φυσιογνωμίες, δεν έχει ευοίωνο μέλλον η αντιπολίτευση στην Ελλάδα. Δευτερότριτοι και τέταρτοι, που διαγκωνίζονται να γίνουν πρώτοι υπάρχουν πολλοί. Το θέμα είναι να υπάρχουν οι άλλοι που από φυσικού τους είναι πρώτοι, για να γίνει η δουλειά σωστά…