Έκδηλη η ισοπέδωση των ηθικών αξιών!..

Τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια, η ετοιμότητα και η προθυμία παράδοσης των ιερών και οσίων είτε στους Σλάβους των Σκοπίων, είτε στην Αλβανία, είτε στην Τουρκία, οι υποκλοπές και η προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών, η βαθύτατατη διαφθορά πολιτικών και πολιτών, όπως φαίνεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η διάβρωση της δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία, καθώς και άλλα, αποδεικνύουν περίτρανα τοις πάσι ότι έχουμε φτάσει ως κοινωνία ήδη σε αδιανόητα βάθη ηθικής και πνευματικής κατάπτωσης. Επίσης αποδεικνύουν το λεγόμενο από τον Πυθαγόρα ότι το ποιόν της πολιτείας είναι ανάλογο με το ποιόν των πολιτών.

Σε μια τέτοια πολιτεία οι μεν κυβερνώντες πρωτίστως υπηρετούν το δικό τους  προσωπικό και οικογενειακό συμφέρον, αδιαφορώντας για το ευ ζην των πολιτών, που είναι ο αντικειμενικός στόχος μιας ευνομουμένης πολιτείας, οι δε πολίτες επηρεαζόμενοι και συχνά συνεργαζόμενοι με τους κυβερνώντες επίσης επιδιώκουν το δικό τους συμφέρον. 

Και στις δύο περιπτώσεις το συμφέρον εξυπηρετείται, όπως πιστεύουν, με το χρήμα, που καθίσταται πρωταρχική αξία καταπνίγοντας όλες τις άλλες ηθικές αξίες και την αρετή.

Η πραγματική αιτία είναι η απαιδευσία, η διάβρωση των παραδοσιακών αξιών του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού, με ένα λόγο, η διάβρωση της ταυτότητός μας, της Ελληνικότητός μας. Η ισοπέδωση ή καλύτερα η καταβαράθρωση των αξιών είναι έκδηλη και στους νέους μας, πράγμα που είναι δυσοίωνο για το μέλλον.

Υπάρχει λύση; Αν θέλουμε, υπάρχει. Και δίνεται είτε μέσα από τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων είτε μέσα από την Καινή Διαθήκη. Στη δεύτερη  περίπτωση αρκεί να αναφέρουμε συνοπτικά, το αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν και αγάπα τον Θεόν με όλη σου την ψυχή. Αυτό σημαίνει ότι ακολουθείς εμπράκτως τις ηθικές εκείνες αξίες που προβάλλονται στα χριστιανικά κείμενα, αγάπη, πίστις, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, φιλαλήθεια, ταπείνωσις. 

Όσον αφορά τη δεύτερη περίπτωση, τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και ιδιαίτερα τους φιλοσόφους, έχουμε αναφερθεί αρκετά συχνά στις αρετές που προβάλλονται, για να ολοκληρωθεί το άτομο ως προσωπικότης και για να ευημερήσει μια κοινωνία και ένα κράτος.   

"Αν πρόκειται ένα κράτος να ευδαιμονήσει, όσο είναι ιδυνατόν στην ανθρώπινη φύση - μας λέει ο Πλάτων -  θα πρέπει η νομοθεσία να είναι ανάλογη με την αξιολόγηση και την καταταξη των αγαθών. Πρώτα είναι τα περί την ψυχήν αγαθά, δεύτερα είναι τα περί το σώμα αγαθά, και τρίτα τα περί την περιουσίαν και τα χρήματα. Αν αντιστραφεί η αξιολογική αυτή σειρά, τότε είναι αδύνατον να υπάρχει σε οποιοδήποτε κράτος ευδαιμονία".

Εδώ βέβαια αναφύεται το πρόβλημα του προσδιορισμού της πραγματικής ευδαιμονίας. Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, ευδαιμονία είναι να έχεις και να απολαμβάνεις άφθονα όλα τα υλικά αγαθά, φάει, πίε και ευφραίνου και πράττε τα της Αφροδίτης έργα! Αυτή είναι η σημερινή έννοια της ευτυχίας! 

Η ουσιαστική όμως ευδαιμονία, όπως έχουν πολλάκις αναλυτικά εκθέσει οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, είναι η "ὁμοίωσις θεῶι", το να προσπαθεί ο άνθρωπος να μοιάσει κατά το δυνατόν με τον Θεό στην αρετή. 

Ο ιδιωτικός βίος, ανάλογα με τη διαμόρφωσή του, είναι καθοριστικός παράγων για την ευνομία και την ευδαιμονία και του ατόμου και της κοινωνίας. Η ηθική είναι το θεμέλιο της πολιτικής. Χωρίς αυτήν τη σύζευξη το κράτος είναι καταδικασμένο, αργά ή γρήγορα, σε φθορά και κατάλυση. Πράγμα  που υφιστάμεθα ήδη από τη λεγόμενη "μεταπολίτευση" και εντεύθεν, ιδιαίτερα όμως τίς τελευταίες δυόμιση δεκαετίες.

Στους τα "μέγιστα εξαμαρτάνοντας" πολιτικούς θα πρέπει να επιβάλλεται η πιο αυστηρή τιμωρία, ιδιαίτερα όταν τα εγκληματικά τους λάθη υποθηκεύουν την ευημερία των πολιτών και το μέλλον του έθνους, όπως συνέβη με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που χρεωκόπησαν τη χώρα, και του ΣΥΡΙΖΑ που υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία στους ξένους δανειστές για ένα αιώνα και πρόδωσε τον Μακεδονικό λαό και τον Μακεδονικό αγώνα, χαρίζοντας στους Σλάβους την ταυτότητα του Μακεδόνος.

Η ταύτιση του καλού ενάρετου ηθικού ανθρώπου και του καλού πολίτη θα έπρεπε να είναι προϋπόθεση για όποιον διεκδικεί την εξουσία, σύμφωνα και με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, και όχι μόνον. Μια "δοκιμασία" των υποψηφίων, όπως γινόταν στην αρχαία Αθήνα, θα έλυνε πολλά προβλήματα πολιτικής ηθικής.

Τόσο οι πολίτες, όσο και πολύ περισσότερο οι πολιτικοί θα πρέπει να υπηρετούν την πατρίδα πολύ περισσότερο από ότι μια μητέρα τα τέκνα της.