Το «φαινόμενο» Καρυστιανού!
Υπάρχουν τουλάχιστον μια ντουζίνα κόμματα εντός και εκτός Βουλής, κάθε απόχρωσης και ιδεολογίας!
Λογικά κάποιο από όλα αυτά θα εκφράζει και τον τελευταίο Έλληνα ψηφοφόρο.
Αναρωτηθήκαμε ποτέ ποια κοινωνική και πολιτική ανάγκη δημιούργησε «χώρο» μέσα στο συνωστισμό αυτών των κομμάτων για έναν νέο πολιτικό σχηματισμό «Καρυστιανού»;
Είναι τυχαίο που συγκεντρώνει τη συμπάθεια και την δυνητική ψήφο περίπου του 20% των Ελλήνων;
Δεν είναι αυταπόδεικτο και προφανές ότι κάποιο κενό έρχεται να καλύψει;
Αντί να την πετροβολούμε, μήπως είναι πιο σοφό να αναρωτηθούμε γιατί ο ένας στους πέντε Έλληνες ψάχνει κάτι διαφορετικό και νέο;
Αντί τα κόμματα να ψαχτούν με αυτοκριτική διάθεση, να δουν σε ποιον τομέα είναι τόσο ελλειμματικά και ανεπαρκή και σπρώχνουν έναν στους πέντε Έλληνες σε κάτι διαφορετικό, το μόνο που σκέφτηκαν να κάνουν, (όλα τα κόμματα μαζί), είναι να την στοχοποιήσουν και να την πετροβολούν πανικόβλητοι! Ποια είναι αυτή που θα μας πάρει μερτικό από την πίτα, θα σκέφτηκαν και άρχισαν επίθεση με… πυρ ομαδόν!
Τελικά μήπως υπάρχει έλλειμα ηθικής, δικαιοσύνης και αξιοπιστίας στην πολιτική;
Μήπως υπάρχει συστηματική και εκτεταμένη διαφθορά και διαπλοκή;
Μήπως υπάρχουν και είναι αυτά που ωθούν τους πολίτες να αναζητούν απεγνωσμένα μεσσίες, στο πρόσωπο οποιοδήποτε νέου και άφθαρτου εν δυνάμει πολιτικού;
Δεν υπάρχει δελτίο ειδήσεων και πολιτική συζήτηση χωρίς εκτενή αναφορά στο θέμα Καρυστιανού.
Το τροφοδοτεί βέβαια και η ίδια με διάφορους… χρησμούς.
Ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε το «φαινόμενο» Καρυστιανού.
Η κυρία Καρυστιανού βγήκε στο προσκήνιο με τον εντυπωσιακό αγώνα της για τη δικαίωση των θυμάτων των Τεμπών ως ένας από τους τραγικούς γονείς του δυστυχήματος (ή εγκλήματος για πολλούς).
Της δόθηκε βήμα σε μεγάλα συλλαλητήρια και στην Ευρωβουλή, όπου έδωσε τις μάχες της. Παράλληλα όμως είχε την ευκαιρία να την ακούσουν και να τη γνωρίσουν πολλοί άνθρωποι από όλους τους χώρους. Κέρδισε συμπάθεια και εκτίμηση για το δυναμισμό της στον ανένδοτο αγώνα υπέρ της κάθαρσης και της απονομής δικαιοσύνης. Με μεστό και συγκροτημένο λόγο κατάφερε να αποσπάσει την προσοχή της ελληνικής και ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.
Τον αγώνα της σιγοντάριζαν με κάθε τρόπο όλα μα όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, εντός και εκτός Βουλής.
Οι παλινωδίες της δικαιοσύνης και της κυβέρνησης στην πορεία της υπόθεσης των Τεμπών έφερε την αγανάκτηση στην ίδια και στους υπόλοιπους γονείς, αλλά και σε όλους τους πολίτες της χώρας.
Αυτό όμως από μόνο του δεν είναι αρκετό να προτρέψει κάποιον να ασχοληθεί με την ενεργό πολιτική.
Από ένα σημείο και μετά προφανώς χιλιάδες πολίτες αυτής της χώρας που δεν έβλεπαν πρόοδο στη δικαστική διαδικασία και θεωρώντας ότι υπάρχει ένα πολιτικό έλλειμμα ηθικής και αποτελεσματικότητας στο υπάρχων πολιτικό σύστημα, την προέτρεψε σε άλλα μετερίζια που προφανώς κατά τη γνώμη τους θα ήταν πιο αποτελεσματικά.
Όμως η πολιτική δεν έχει καμία σχέση με όσα έκανε ως τώρα!
Η πολιτική δεν είναι «πάμε και όπου βγει»!
Τώρα αλλάζει πίστα στο παιχνίδι!
Τώρα δεν αρκεί μόνον η άποψη για τη δικαιοσύνη. Χρειάζεται άποψη για ότι απασχολεί την κοινωνία. Θα πρέπει να έχει άποψη και σαφή τοποθέτηση για την παιδεία, την εξωτερική πολιτική, την οικονομία, τις ευρωπαϊκές σχέσεις, την καταπολέμηση της ακρίβειας, την αμυντική θωράκιση της χώρας, τη στήριξη της οικογένειας και τη διαχείριση της υπογεννητικότητας και πολλά άλλα.
Θα μου πείτε όλα αυτά τα κομματίδια εντός και εκτός Βουλής, διαθέτουν γνώσεις και προτάσεις για όλα αυτά;
Οι επικεφαλής τους έχουν ικανότητες να κυβερνήσουν;
Προφανώς και όχι και γι’ αυτό παραμένουν κομματίδια!
Επίσης θα μου πείτε ότι η κυβέρνηση τα κατάφερε σε όλους αυτούς τους τομείς, έδωσε λύσεις σε όλα τα σημαντικά προβλήματα της κοινωνίας;
Και πάλι η απάντηση είναι προφανώς όχι, γι’ αυτό και αμφισβητείται από τα τρία τέταρτα των πολιτών!
Η κυρία Καρυστιανού προφανώς και δεν είναι έτοιμη προς το παρόν, να ηγηθεί ενός πολιτικού κομματικού σχηματισμού, και πολύ περισσότερο να κυβερνήσει τη χώρα! Δεν ξέρουμε καν αν είναι στις προθέσεις της κάτι τέτοιο.
Όχι λόγω ικανότητας και μόρφωσης, αλλά λόγω εμπειρίας και οργάνωσης.
Επίσης τώρα δεν έχει όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο πλευρό της για τον αγώνα της! Τώρα τους έχει όλους απέναντί της! Γιατί τώρα προφανώς είναι μία -προς το παρόν- θεωρητική απειλή για το σύστημα!
Ίσως για αυτήν αν θα ήθελε να ασχοληθεί με τα κοινά και να έχει ένα μεγαλύτερο μετερίζι να συνεχίσει τον αγώνα της, η καλύτερη περίπτωση θα ήταν να βάλει υποψηφιότητα και να εκλεγεί ως ανεξάρτητη ευρωβουλευτής που θα έχει διαρκώς ένα βήμα να προωθεί τις ιδέες και τις απόψεις της για την δικαιοσύνη και την κάθαρση, με τις οποίες πολλοί από μας συμφωνούμε μαζί της. Μετά από μία θητεία στην Ευρωβουλή ενδεχομένως να έχει πολύ περισσότερες προϋποθέσεις και γνώσεις να κάνει το επόμενο βήμα εφόσον το κρίνει σκόπιμο!
Δεν είμαι εγώ αυτός που θα της υποδείξει τι να κάνει, αλλά προσπαθώ με όση κοινή λογική διαθέτω να βλέπω τα πράγματα αντικειμενικά.
Επειδή η ίδια δεν έχει ξεκαθαρίσει τις προθέσεις της, απλά έχει δηλώσει την δημιουργία ενός πολιτικού σχηματισμού, ο οποίος δεν είναι απαραίτητο να εμπλακεί σε εκλογικές διαδικασίες, είμαι σίγουρος ότι θα ζυγίσει όλα τα δεδομένα κι αν θέλει να συνεχίσει να έχει την διαδραστικότητα που έχει αυτή τη στιγμή με τους πολίτες, θα πάρει τις σωστές αποφάσεις και θα κριθεί από αυτές.
Για μένα όμως το μείζον θέμα είναι ένα:
Τι είναι αυτό που προκαλεί αγανάκτηση και απογοήτευση στους πολίτες και τους στρέφει στην αναζήτηση κάποιου μεσσία;
Υπάρχει ελπίδα να βρεθεί ένας Καποδίστριας που θα ξεκολλήσει το κάρο της διαφθοράς και της διαπλοκής, ή θα συνεχίσουμε να βράζουμε στο ζουμί μας και να ανακυκλώνουμε την πολιτική μιζέρια μας;
