Η χώρα έπαψε να παράγει σημαντικούς ανθρώπους!

Μία παιδική ανάμνηση από το μακρινό παρελθόν στριφογύρισε στο μυαλό μου με αφορμή την επικαιρότητα. Είναι μια σκηνή από μία αίθουσα σχολείου όπου μία αγαπημένη δασκάλα, από τις λίγες εκείνη την εποχή που δεν εξασκούσε τα ευγενή σπορ της βίτσας, τράβηγμα φαβορίτας και του πελαργού στη γωνία, να ρωτάει τους μικρούς μαθητές ποιο είναι το σημαντικότερο προϊόν που παράγει η χώρα μας. 

Κάποιοι από τους “καλούς” μαθητές έδωσαν απαντήσεις όπως πορτοκάλια, λάδι και άλλα τέτοια παρεμφερή κυρίως αγροτικά προϊόντα. Η απάντησή της ήταν έκπληξη για όλους μας και καρφώθηκε στο παιδικό μυαλό μου. «Το σημαντικότερο προϊόν παραγωγής μας είναι οι άνθρωποι μας» και άρχισε να μας απαριθμεί πλήθος σημαντικών επιστημόνων, καλλιτεχνών, στρατιωτικών, πολιτικών με προσφορά τόσο στη χώρα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αν υπήρχε μια εικονική ζυγαριά στο μυαλό μου μεταξύ ανίκανων και σημαντικών προσωπικοτήτων το ισοζύγιο ήταν συντριπτικά υπέρ των ικανών. Σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας από την πολιτική έως στον αθλητισμό έβλεπες προσωπικότητες που ενέπνεαν και συγκινούσαν τα πλήθη. Με τα χρόνια η ζυγαριά άλλαξε πρόσημο και φτάσαμε στο σήμερα που για να βρεθεί ικανός σε οποιοδήποτε τομέα του δημοσίου βίου θα πρέπει να κάνεις δέηση και αίτηση μαζί. Έτσι, από τους Ελύτη, Κωνσταντάρα, Παπαγιανόπουλο, Τσαρούχη και άλλους που πολέμησαν για την πατρίδα στα βουνά της Πίνδου τα παιδιά μας έχουν σήμερα ως πρότυπα κάτι παραβατικούς τύπους με ονόματα που θα μπορούσαν να είναι ονόματα κατοικίδιων. 

Η ένδεια προσωπικοτήτων χαρακτηρίζει όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων. Η πατρίδα μας έχει σταματήσει να παράγει πολλά προϊόντα εδώ και καιρό, αλλά, από ό,τι φαίνεται, βαίνει και στη διακοπή της “παραγωγής” και σημαντικών ανθρώπων. Βλέποντας την προανακριτική επιτροπή της Βουλής διαπιστώνεις ότι ούτε απατεώνες της προκοπής δε διαθέτουμε πια ως χώρα. Κάτι… καρικατούρες με μουστάκια που θα διεκδικούσαν άνετα ρόλο κομπάρσου σε ταινίες όπως «η νεράιδα και το παλικάρι». Κάτι επιχειρηματίες και πολιτικοί παράγοντες με φουσκωμένους λογαριασμούς, με Φεράρι και Πόρσε να ψελλίζουν ανόητες δικαιολογίες και να μην μπορούν να αρθρώσουν μια πρόταση στα ελληνικά. Ευτυχώς που κάποιες φορές επικαλέστηκαν το δικαίωμα της σιωπής και γλίτωσε το εγκεφαλικό ο Μπαμπινιώτης. Αναρωτιέσαι αν αυτό που ζούμε είναι αλήθεια ή κάποια φάρσα. 

Κατά τα άλλα, στην πολιτική σκηνή στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Στη κοινωνία δε συναντάς άνθρωπο να μιλάει υπέρ του Πρωθυπουργού αλλά η υπεροχή του είναι αδιαμφισβήτητη στις κάλπες. Η αριστερά έχει κατακερματιστεί σε πλειάδα κομμάτων. Κάθε βουλευτής και κόμμα και όλοι αρχηγοί του εαυτού τους. Μέχρι και ο Αλέξης που αποχώρησε επιστρέφει. Αφού δε τα βρίσκουν, ας κάνουν μια κλήρωση για αρχηγό και ας ενωθούν επιτέλους μπας και μιλήσει κανείς για τις τιμές των σουπερμάρκετ και των ενοικίων. Από τα δεξιά τα ίδια ίσως και χειρότερα. Να ψηφίζεις δεξιά και να σε κυβερνάει το σημιτικό ΠΑΣΟΚ, ούτε καν το πατριωτικό. Να είσαι δεξιός παλιάς κοπής και να αναγκάζεσαι να υπερασπιστείς στο καφενείο μετά την εκκλησία της Κυριακής, το νομοσχέδιο για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Στην κοινωνία τα παιδιά μας μαχαιρώνονται από δώδεκα χρονών στο δρόμο και πλέον δεν αποτελεί είδηση ως γεγονός. Αναμενόμενο βέβαια αν δεις και τις επιλογές μας και στους πολιτικούς ταγούς που μας εκπροσωπούν. Άνθρωποι καταδικασμένοι από ποινικά δικαστήρια, άνθρωποι που χειροδικούν, που απειλούν δημόσια. Τρέμω στην ιδέα  πόσους ανθρώπους θα έχουν καταστρέψει, εξευτελίσει, συκοφαντήσει παρασκηνιακά αν λειτουργούν με τέτοιο θράσος και ατιμωρησία δημόσια. Στο τέλος της ημέρας όμως όλα αυτά που όλοι στηλιτεύουμε δεν έχουν και πολλή σημασία. Λίγες πενταροδεκάρες παραπάνω, μια κλήση σβησμένη, μια ευνοϊκή μετάθεση στο παιδί και όλα πάνε περίπατο. Αφού το πράσινο κάστρο της Κρήτης έγινε μπλε, όλα γίνονται με τα φράγκα. 

Αλλά αυτοί είμαστε που λέει και ο συμπαθής ατακαδόρος σύντροφος Κουτσούμπας. Μόνη ελπίδα για τη κοινωνία μήπως ανάμεσα από τους τυφλούς και τον μονόφθαλμο ξεπηδήσει κάποιος/α με δύο μάτια να οδηγήσει το τρένο με ασφάλεια έξω από το σκοτεινό τούνελ γιατί είναι σίγουρο ότι η χώρα μας εξακολουθεί να παράγει «ανθρώπους». Οψόμεθα…