Καθεστωτισμός και η πρακτική του «κοινωνικού αυτοματισμού»…

Κοντεύουν στον έναν μήνα οι κινητοποιήσεις των αγροτών και μαζί και άλλων κλάδων του πρωτογενούς τομέα, που εκτός από τον μαζικό χαρακτήρα, τις διακρίνει ένας πρωτοφανής δυναμισμός και μια εκπληκτική αποφασιστικότητα. Το δίκαιο του αγώνα τους, απορρέον από τα δίκαια αιτήματα τους, βρίσκουν ευήκοα ώτα, πλην των κυβερνητικών και των διαχρονικά γνωστών - άγνωστων κομματοεδρευόντων, «κομματόσκυλων» στην καθομιλούμενη, εκφραζόμενη με την ανοχή στην αναπόφευκτη ταλαιπωρία, ακόμη και με εκδηλώσεις συμπαράστασης.

Το γιγαντιαίο και κοινωνικά προκλητικό σκάνδαλο των παράνομων ευρωπαϊκών επιδοτήσεων σε ημέτερους, αποβαίνον εις βάρος των τίμιων ανθρώπων του μόχθου -οι περισσότεροι εξ ημών ως προερχόμενοι από τέτοιες οικογένειες έχουμε ιδίαν αντίληψη των τεράστιων βιοποριστικών τους δυσκολιών- ήταν η σταγόνα στο ποτήρι των προβλημάτων επιβίωσης που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια ο παραπάνω κλάδος. Χρονίζοντα προβλήματα από την εποχή των Μνημονίων, όπως η με γεωμετρική πρόοδο αύξηση του κόστους παραγωγής λόγω της εκτίναξης των τιμών της ενέργειας, των καυσίμων, των λιπασμάτων, των φυτοφαρμάκων και των πρώτων εν γένει υλών, σε συνδυασμό με την δυσανάλογη αύξηση των τιμών των παραγόμενων προϊόντων, κατέστησε και καθιστά ασύμφορη πλέον την ενασχόληση με τη γη, ενώ η αποψίλωση του ζωικού κεφαλαίου, εξαιτίας της άρνησης της κυβέρνησης εμβολιασμού του κατά της ευλογιάς, ως  μη επαρκώς αποτελεσματικού (λες και ο εμβολιασμός μας για τον κορωνοϊό ήταν επαρκώς αποτελεσματικός), έπληξε καίρια τον πολύπαθο κτηνοτροφικό κλάδο.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, εφησυχασμένη με αυταρέσκεια στον καθεστωτισμό της, απότοκο της αλαζονείας  της δεύτερης κυβερνητικής της θητείας, αντί να τείνει ευήκοα ώτα στα δίκαια αιτήματά τους, με σύμμαχο ορισμένα εξωνημένα μέσα ενημέρωσης και κάποιους  αφιστάμενους του λειτουργήματός τους δημοσιογράφους, φτιάχνει κλίμα για «κοινωνικό αυτοματισμό» και καταστολή των αγροτικών κινητοποιήσεων. Μόνιμο μότο (επιτρέψτε μου τον νεολογισμό) των κυβερνητικών στελεχών –καθ’ ύλην αρμόδιων και μη- η «αντικοινωνικότητά» τους, στρέφοντας «θιγόμενες» κοινωνικές τάξεις εναντίον τους. 

Και το σχέδιο αυτό -γιατί περί τέτοιου πρόκειται- είναι και καλά ενορχηστρωμένο (τσάμπα πληρώνουμε τόσους επικοινωνιολόγους, ακόμη και εξ ΗΠΑ;) και με επιστημονικό τρόπο εξυφασμένο. Έτσι, σε πρώτο στάδιο «δείχνει κατανόηση» διαβεβαιώνοντας ότι ακούει με προσοχή τα αιτήματα, δηλώνοντας ταυτόχρονα «ανοιχτή στον διάλογο» (άσχετα πώς τον εννοεί). Σε δεύτερο στάδιο βγαίνει και λέει ότι όσα αιτήματα είναι εφικτό να ικανοποιηθούν, τα έχει ήδη ικανοποιήσει. 

Σε τρίτο στάδιο διαμηνύει ότι θα ήθελε να δώσει και άλλα, αλλά αυτό θα έθετε σε κίνδυνο την δημοσιονομική σταθερότητα της χώρας (πόσα χρόνια αλήθεια το ακούμε αυτό; Ήμουνα νιος και γέρασα, που λέει ο λαός) προσκρούοντας και στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης (όποτε βολεύει τη θυμόμαστε κι αυτή). Σε τέταρτη φάση διαλαλεί σε όλους τους τόνους – μέχρι που διαρρηγνύει τα ιμάτια της- ότι θέλει το διάλογο αλλά θέλει και τους πολίτες «να μην ταλαιπωρούνται»… Στην επόμενη, πέμπτη φάση –ούτε ο δεκάλογος του Μωϋσή να ήταν- σημειώνει ότι τα έδωσε όλα όσα μπορούσε να δώσει και ακόμη παραπάνω και ότι οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται από κάποιους αδιάλλακτους και πολιτικά υποκινούμενους, εξυφαίνοντας έτσι την έκτη φάση: αρχίζει τις διαρροές -πρόθυμα πάντα σ΄αυτό τα «ημέτερα» Μέσα (έτσι τα ταΐζουμε;...) σε βάρος ηγετικών στελεχών της κινητοποίησης- ας είναι και «δικά» μας παιδιά, αφού… ο σκοπός αγιάζει πάντα τα μέσα. 

Στην επόμενη, έβδομη φάση, «χοντραίνει» το πράγμα, βάζοντας στο «παιχνίδι» την Τροχαία (επικαλούμενη την οδική ασφάλεια) και εισαγγελείς (απειλές για ποινικές διώξεις). Στην όγδοη φάση η κυβέρνηση κατηγορεί τους κινητοποιημένους αγρότες ότι «κρατάνε τη χώρα σε ομηρία», επομένως «οφείλει να λάβει όλα τα μέτρα που χρειάζονται και ότι ο νόμος θα εφαρμοστεί» (όσοι έζησαν σε παλαιότερες εποχές κάτι τους θυμίζουν όλα αυτά). Για να φτάσουμε στο τέλος του καθεστωτικού δεκαλόγου που είναι και η έσχατη καταφυγή κάθε είδους εξουσίας: στην ανάληψη δράσης από τα ΜΑΤ.

Ερώτημα για σκέψη και προβληματισμό: αν αυτή η τακτική και πρακτική δεν συνιστά καθεστωτική  -λουδοβίκεια και αυταρχική- αντίληψη και «λογική», τότε τι είναι;  Δεν ξέρω ποια θα είναι η κατάληξη αυτού του αγώνα. Θέλω να πιστεύω ότι έστω και την ύστατη στιγμή θα πρυτανεύσει η λογική και η κυβέρνηση μέσα από συγκεκριμένες προτάσεις ουσιαστικής αντιμετώπισης των αγροκτηνοτροφικών προβλημάτων, εγκαταλείποντας τον αυταρχισμό και την αλαζονεία, θα ακολουθήσει τον ασφαλή δρόμο του ουσιαστικού διαλόγου, δίνοντας λύση στα μείζονα προβλήματα του πρωτογενή τομέα, δίχως τον οποίο δεν υπάρχει μέλλον σ΄αυτόν τον τόπο. Χωρίς αυτή την Κυβέρνηση, όπως και από κάθε κυβέρνηση, θα ζήσει ο τόπος, χωρίς πρωτογενή παραγωγή, με βεβαιότητα όχι.