Ο Ιωάννης Καποδίστριας και οι σημερινοί… κοτζαμπάσηδες!

Η προβολή στους κινηματογράφους της ταινίας του Σμαραγδή για τον Ιωάννη Καποδίστρια επιβάλλει να γνωρίσουμε και μια άλλη λεπτομέρεια που θα είναι, πιστεύω, διδακτική για τους κοτζαμπάσηδες της εποχής μας· η συμπεριφορά τους έκανε τον δημιουργό της ταινίας να δηλώσει δημόσια πως «όσα υπέφερε ο Καποδίστριας με τη ζωή του, υπέφερα και εγώ με την ταινία μου».

Αν τύχει, λοιπόν, και βρεθείτε στην περιοχή Βενετίας–Πάδοβας της Ιταλίας, σας συνιστώ να επισκεφθείτε το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, ένα από τα αρχαιότερα και σημαντικότερα Πανεπιστήμια της Ευρώπης. Ζητήστε να επισκεφθείτε μία από τις πιο κεντρικές αίθουσες του Πανεπιστημίου, γνωστή ως «Sala di Quaranta» (= αίθουσα των σαράντα). Εκεί θα συναντήσετε το ολόσωμο πορτρέτο του Ιωάννη Καποδίστρια και το οικόσημο της οικογένειάς του, τα οποία βλέπετε στις παρατιθέμενες εικόνες στο τέλος του σημειώματος, και θα μάθετε την ιστορία τους.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, αφού έλαβε την εγκύκλια μόρφωσή του στην Κέρκυρα, όπου γεννήθηκε, μετέβη στη συνέχεια στην Ιταλία, όπου ολοκλήρωσε τις ανώτερες σπουδές του στο περίφημο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, που ήταν εκείνη την εποχή και ένα σπουδαίο κέντρο του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, οι ρίζες του οποίου ανάγονται στον αρχαίο Ελληνικό Διαφωτισμό του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, με τον καθαρά ανθρωπιστικό του χαρακτήρα. Ως φωτοβόλος εστία του νεότερου πνεύματος και του δυτικού πολιτισμού, το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας είχε δεχτεί στους κόλπους του εκλεκτά τέκνα της πατρίδας μας, όπως ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Γεώργιος Σουγδουρής, ο Κύριλλος Λούκαρις, ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Νικηφόρος Θεοτόκης, ο Θεόφιλος Κορυδαλλέας, ο Ιωάννης Βηλαράς και ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός.

Στεφανωμένος με τρία διπλώματα —της Φιλοσοφίας, της Ιατρικής και της Νομικής— ο Ιωάννης Καποδίστριας αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας και επέστρεψε στην Κέρκυρα, από όπου ξεκίνησε η λαμπρή του σταδιοδρομία, με την οποία έγινε αντικείμενο θαυμασμού από όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Το πέρασμά του από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας και η μετέπειτα λαμπρή σταδιοδρομία του δεν έμειναν απαρατήρητα από τις αρχές του Πανεπιστημίου. Έτσι, όταν το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας αποφάσισε να γιορτάσει την επέτειο της πολύχρονης δημιουργικής του δράσης, συνέλαβε την ιδέα να διαμορφώσει μία από τις κεντρικές αίθουσές του (τη Sala di Quaranta) και εκεί να τοποθετήσει τα ολόσωμα πορτρέτα και τα οικόσημα των οικογενειών των σαράντα προσωπικοτήτων των πιο διάσημων από όλο τον κόσμο, που πέρασαν από το φημισμένο αυτό Πανεπιστήμιο. Ανάμεσα σε αυτές τις διάσημες προσωπικότητες προβάλλει και η προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια.

Στέκεσαι μπροστά σ’ αυτό το υπέροχο θέαμα και ανασταίνεις, με τον ανάλογο θαυμασμό και τη συνακόλουθη εθνική περηφάνια, αυτήν την, κατά κοινή ομολογία, κορυφαία μορφή του Απόδημου Ελληνισμού, έναν από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του Νεοελληνικού Διαφωτισμού κατά την προεπαναστατική περίοδο, με τη μετέπειτα διεθνή ακτινοβολία του. Και τότε αναλογίζεσαι το θλιβερό κατάντημα των συμπατριωτών σου της εποχής του, με την εγκληματική τους συμπεριφορά, και το εξίσου θλιβερό κατάντημα των ανθρώπων της εποχής μας, με την απάνθρωπη συμπεριφορά τους προς τον δημιουργό της ταινίας που μας προσφέρει προς τιμήν του.

Ταυτόχρονα αναλογίζεσαι το μέγεθος της υπεροχής του ανθρώπου που εξέλεξαν οι φωτισμένοι άνθρωποι που έλαβαν μέρος στη Γ΄ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων στην Τροιζήνα το 1827 και τον εξέλεξαν ομόφωνα Κυβερνήτη της Ελλάδας, ως «κατέχοντα την υψηλήν επιστήμην του κυβερνάν και φέρειν προς ευδαιμονίαν τα έθνη, έχοντα δε πολλήν πείραν και πολλά φώτα ώστε να είναι ο κατά θεωρίαν και πράξιν πολιτικός Έλλην, κατάλληλος να κυβερνήση την Ελληνικήν Πολιτείαν, κατά τον σκοπόν της πολιτικής κοινωνίας»· άρα ο μόνος ικανός για να βγάλει την Ελλάδα από τα ερείπια που άφησε πίσω της η Τουρκοκρατία.

Ταυτόχρονα δε αναλογίζεσαι ποιοι άνθρωποι είναι αυτοί που, διακόσια χρόνια μετά, ανέλαβαν να μας κυβερνήσουν και να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ερείπια. Και το πιο τραγικό απ’ όλα είναι ότι κάποιοι από αυτούς επιδιώκουν, αμετανόητοι για όσα έκαναν, να συνεχίσουν το ολέθριο έργο τους. Και αυτό δεν έγινε ακόμα κατανοητό από τους Έλληνες. Θα γίνει όμως σύντομα, καθώς το 2026 λήγει το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης, που από το 2021 προοριζόταν να γίνει βασικός μοχλός ενίσχυσης της ελληνικής οικονομίας, αλλά κανένας πολίτης δεν ξέρει πού και πώς διατέθηκε αυτός ο πακτωλός των χρημάτων και ποια «ανάκαμψη» έφερε στην ελληνική οικονομία.

Κυρίως δε θα γίνει υπερκατανοητό το έτος 2032, οπότε λήγει για την Ελλάδα, όπως τονίστηκε πρόσφατα, η περίοδος χάριτος και δεν θα πληρώνουμε για το υπέρογκο χρέος που δημιούργησαν οι πολιτικοί μας όχι μόνο τους τόκους, αλλά τόκους και κεφάλαιο. Δεν έχουμε δε αντιληφθεί ότι τότε, μέσω του Υπερταμείου —που είναι και αυτό έργο των πολιτικών μας, με το οποίο είναι για 99 χρόνια υποθηκευμένη από τους δανειστές μας όλη η εναπομείνασα δημόσια περιουσία— θα ξεπουληθεί και η υπόλοιπη δημόσια περιουσία· θα μείνει όμως άθικτη η περιουσία των οικογενειών των πολιτικών μας, οι οποίοι «χωρίς λύπη, χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ» ψήφισαν πρόσφατα νόμο —βλέπετε, η άρχουσα τάξη που κυβερνάει την Ελλάδα «δεν είναι ανάγκη να παρανομήσει, κάνει την παρανομία νόμο»— με τον οποίο επιτρέπουν στις οικογένειες των πολιτικών να ιδρύουν εταιρείες στο εξωτερικό!