Ο Μακιαβέλι «δάσκαλος» του Αλέξη Τσίπρα!

Αναγκάζομαι να αφιερώσω ακόμη ένα άρθρο στα μορφωτικά του Τσίπρα, μιας και έχει αποφασίσει να επανέλθει στα πολιτικά μας πράγματα ως ηγέτης ενός νέου κόμματος. Και επειδή οι ηγέτες διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ ένα κόμμα, έχει τη σημασία του να διερευνούμε βαθύτερα την ταυτότητά τους. Βέβαια υπάρχει μια κάποια δυσκολία να αξιολογήσουμε τον Τσίπρα, αφού ο ίδιος απαρνείται το παρελθόν του και υπόσχεται μια νέα αντιπολίτευση, ουσιαστική και ελπιδοφόρα για την κοινωνία!

Από τον βίο του και τα έργα του βλέπω στην πολιτική του πρακτική να είχε ως δασκάλους τον Στάλιν και ιδιαιτέρως τον Μακιαβέλι. Και επισημαίνω αυτή τη σχέση, γιατί ο τρόπος που αντιμετώπισε τους πολιτικούς του αντιπάλους και τους στενούς συνεργάτες μας θυμίζει αυτούς τους δύο πολιτικούς, διαφορετικής ιδεολογίας και σε διαφορετικούς χρόνους. Είχε αυτό το χάρισμα ο Τσίπρας, να κινείται στον πυρήνα της πολιτικής πράξης του Μακιαβέλι και του Στάλιν. Εκτιμώ πως «η αρχή άνδρα δείκνυσι» όπως έλεγαν και οι πρόγονοί μας. 

Ας φέρουμε στη μνήμη μας «το σκάνδαλο» της Novartis. Τότε ο Τσίπρας εφαρμόζοντας το δόγμα του Μακιαβέλι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» επιχείρησε να στιγματίσει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, γιατί πίστευε ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα εδραιωνόταν αιώνια στην εξουσία και θ’ απαξίωνε ο κόσμος το όλο πολιτικό σύστημα. Στιγματίστηκαν ηγετικά πολιτικά στελέχη της Αντιπολίτευσης, πρώην Πρωθυπουργοί, ανώτατοι δικαστικοί, στελέχη των Τραπεζών. Γλίτωσε μονάχα ο Αρχιεπίσκοπος ίσως γιατί ο Ιερώνυμος έλεγε ότι ο Τσίπρας ήταν το πνευματικό του παιδί.

Μέχρι και ο Πικραμένος, πρωθυπουργός για τριάντα μέρες και ανώτατος δικαστικός, κατηγορήθηκε ότι πήρε 25.000 ευρώ από τη Novartis. Σ’ αυτή τη συμπεριφορά το πνεύμα του Μακιαβέλι φώτισε τον Τσίπρα και του έδειξε πως θα εξόντωνε τους αντιπάλους και έτσι θα εδραιωνόταν στην εξουσία και θα «άλλαζε» την κοινωνία. Μάλλον ο Μακιαβέλι, αν ζούσε, θα ζητούσε συγχώρεση για την επιλογή του μαθητή του.

Μήπως και στην περίπτωση των Υπουργών του δεν ακολούθησε το δρόμο του Στάλιν και με το βιβλίο του δεν λειτουργεί ως ιεροεξεταστής; 

Σκοπός του είναι να φορτώσει το καταστροφικό έργο της κυβέρνησής του στους Υπουργούς και να αποφύγει την προσωπική του ευθύνη. 

Ας θυμηθούμε τον Κ. Καραμανλή, τον Α. Παπανδρέου, τον Κ. Μητσοτάκη, τον Βενιζέλο, τον Τρικούπη και όλους τους άλλους. Όλοι τους ανέλαβαν την ευθύνη και σέβονταν την ετυμηγορία του κόσμου. Ο Τσίπρας αποτελεί την μοναδική εξαίρεση και αυτό από μόνο του ως πράξη φανερώνει αρκούντως ποιους είχε για δασκάλους και πού σκόπευε με τις ενέργειές του.

Πρόκειται για πολιτικές πράξεις μικρού και μοιραίου ηγέτη, που δεν αντέχει το βάρος των ευθυνών και φορτώνει στους θαλασσοπνιγμένους συντρόφους την τρικυμία και τον χαλασμό, έχοντας ακραίο κυνισμό και άκρατη εξουσιομανία. Μ’ αυτούς τους δασκάλους πώς θα μπορούσε ο Τσίπρας να σέβεται τους πολιτικούς του αντιπάλους και τους στενούς συνεργάτες; Ένας τέτοιος σεβασμός πηγάζει από την ψυχή πολιτικών που πιστεύουν ότι στη δημοκρατία ουδείς είναι μόνιμος πρωθυπουργός και ο λαός είναι αυτός που κρίνει, ψηφίζει και ορίζει πρωθυπουργούς.

Έχω, λοιπόν, τη γνώμη ότι με τις εμπειρίες που έχουμε και τα «χαρίσματα» του Τσίπρα είμαστε τώρα σοφότεροι και θα αποφύγουμε την επανάληψη των ίδιων λαθών.

ΧΑΡΗΣ ΛΕΟΝΤΆΡΗΣ