Ηχηρά μηνύματα για το τι πρέπει να γίνει!
Η θλιβερή εικόνα της μεταπολίτευσης, όπως την είδαμε στο προηγούμενο σημείωμα, και μας έχει καταντήσει σαν «τους συφοριασμένους Τρώες» του Καβάφη, δεν αφήνει άλλα περιθώρια εφησυχασμού. Γραμμένο το ποίημα, αρχικά, το έτος 1900, τότε που ήταν «όλες οι φωτιές σβησμένες μες στη χώρα» και δεν υπήρχε πια «άλλο σκαλί να κατέβουμε πιο βαθιά στου κακού τη σκάλα» —εποχή δηλαδή παρόμοια με τη δική μας— μας δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε, αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως Έθνος. Άλλωστε, «οι μυστικές βοές των πλησιαζόντων γεγονότων» κατέφθαναν έγκαιρα και ξεκάθαρες από εκλεκτές προσωπικότητες του δημόσιου βίου και κατέληγαν όλες στο ίδιο συμπέρασμα:
Μιλώντας στη μοναδική πολιτική συνέντευξη, ο Ελύτης για τους πολιτικούς μας αποφαίνεται, χωρίς δισταγμό, πως «εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, από άποψη ουσιαστικής πνευματικής καλλιέργειας και βαθιάς ελληνικής παιδείας βρίσκονται σε μαύρο σκοτάδι». Άποψη που επιβεβαιώνεται, στο ακέραιο, από αυτούς που βρέθηκαν στο τιμόνι της εξουσίας κατά την εικοσαετία της κρίσης 2005-2025.
Ολοκληρώνοντας τη θλιβερή εικόνα της μεταπολίτευσης, ο Δημ. Τσάτσος καταλήγει: «Η ΧΩΡΑ αυτή αντέχεται, θα έλεγα και αγαπιέται, μόνο σε συνάρτηση με την προσδοκία της μεγάλης οργής, αυτής που ίσως φέρει τη μεγάλη ανατροπή». Μιλώντας για την Ελλάδα των κρίσεων, ο διεθνούς φήμης Έλληνας επιστήμονας Βασίλειος Μαρκεζίνης διερωτάται: «Μήπως οι Έλληνες είναι τόσο εξαντλημένοι οικονομικά από τη μικροκομματική κακοδιαχείριση, ώστε δεν έχουν πλέον τη διάθεση να ζήσουν, να εκσυγχρονιστούν, να διαπρέψουν; Ειλικρινά δεν το νομίζω. Ο χρόνος θα δείξει πόσο δίκιο έχω να ασκώ πιέσεις για ολοκληρωτική κάθαρση αυτών των στάβλων του Αυγεία, με τους οποίους μοιάζει το σύγχρονο ελληνικό κράτος!».
Πρόσφατα, ο καθηγητής Γιάννης Ιωαννίδης, ένας από τους πιο διακεκριμένους επιστήμονες στον κόσμο, με τη μεγαλύτερη επιρροή, μίλησε για «τη φούσκα της ελληνικής πραγματικότητας, με τη μετριοκρατία και τη διανοητική δυστοπία (= ανεπιθύμητη και τρομακτική κατάσταση) που επιτρέπουν να βγουν στην επιφάνεια συνδικαλιστές, ποδοσφαιριστές, τραγουδιστές· υπάρχουν επιστήμονες που στην Ελλάδα θεωρούνται φωστήρες, όμως διεθνώς είναι τελείως άγνωστοι· ποτέ δεν επενδύσαμε σε ό,τι αξίζει». Και καταλήγει: «ΑΝ Η ΧΩΡΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΣ ΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΟ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 4-5 ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ».
Και ο Παναγιώτης Κονδύλης, ένας από τους σημαντικότερους, κατά γενική αποδοχή, διανοητές της σύγχρονης Ελλάδας, διερεύνησε, όσο κανένας άλλος, τις αιτίες της παρακμής της πατρίδας μας και παρουσίασε την τραγική εικόνα της εθνικής κρίσης της εικοσαετίας 2005-2025 με τούτες τις φράσεις —αυτές δεν πρέπει απλώς να μας προβληματίζουν, αλλά κυρίως να μας τρομάζουν, με την τυχόν επανάληψή της και την επάνοδο στην εξουσία αυτών που την δημιούργησαν:
«Είμαστε —γράφει— ένας λαός, ο οποίος, κάτω από την πολύχρονη και βαθιά επιρροή των ελληνοκεντρικών αερολογιών, έχει μάθει να θεωρεί τον εαυτό του ως γένος περιούσιο και ως άλας της γης, και αρνείται να βάλει με το νου του ότι μπορεί να κάνει ο ίδιος κάτι τόσο εξευτελιστικό, όπως το να ξεπουλάει τον τόπο του. Έτσι δημιουργήθηκε μια ψυχολογική στάση που ελάχιστα διαφέρει από τη συλλογική σχιζοφρένεια. Η ίδια σχιζοφρένεια διέπει και τη συμπεριφορά των κομμάτων, τα οποία πλειοδοτούν σε εθνικιστική ρητορεία την ίδια στιγμή που εκποιούν τον κρατικό μηχανισμό και το κράτος γενικότερα».
Αυτό ακριβώς έκαναν οι πρωταγωνιστές της εικοσαετίας, και όσο εθνικό πλούτο δεν πρόλαβαν να τον ξεπουλήσουν, τον υποθήκευσαν με το «Υπερταμείο» για 99 χρόνια στους δανειστές μας, που έπαιζαν —για να θυμηθούμε λίγο και τον Καβάφη— τον ρόλο του «Αχιλλέα, που στην τάφρο εμπροστά τους έβγαινε και με φωνές μεγάλες τους τρόμαζε». Και ενώ «θαρρούσαν πως με απόφαση και τόλμη θα αλλάξουνε της τύχης την καταφορά, η τόλμη κι η απόφασίς τους χάνονταν».
Ξεκάθαρα, λοιπόν, τα μηνύματα και καθολική η άρνησή τους να επανέλθουν στο προσκήνιο πρόσωπα που συμμετείχαν και ουσιαστικά συνεργούσαν σ’ αυτήν τη «συλλογική σχιζοφρένεια». Απομένουν, βέβαια, καθώς διοικούμαστε με βάση το κοινοβουλευτικό πολίτευμα, τα πολιτικά κόμματα. Και αρχίζουμε από τα κόμματα που άσκησαν, κατά την εικοσαετία 2005-2025, την εξουσία. Αυτά, από μέλη του προβλήματος που ήταν, πρέπει να μεταβληθούν, κατά το «ο τρώσας και ιάσεται», σε μέλη λύσης του προβλήματος, με τη συμπαράσταση ασφαλώς και των άλλων κομμάτων.
Η μόνη δε λύση, για να βγούμε από το τραγικό αδιέξοδο, είναι να διδαχτούν από την πρόσφατη ιστορία και, αναλογιζόμενα τις ευθύνες που έχουν για όσα συνέβησαν, να εισηγηθούν από κοινού ή να συναινέσουν, με τη στήριξή τους στη Βουλή, στη δημιουργία μιας εξωκοινοβουλευτικής —με θητεία τον εναπομένοντα μέχρι τις εκλογές χρόνο— κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με μια εγνωσμένου κύρους προσωπικότητα από αυτές που διαθέτει ο τόπος.
Η κυβέρνηση αυτή, πλαισιωμένη από ανάλογα πρόσωπα κοινής εμπιστοσύνης, να προχωρήσει σε όλες τις αναγκαίες συνταγματικές και νομικές αλλαγές που χρειάζεται ο τόπος. Να καταργήσει νόμους, όπως αυτός που επιτρέπει στις οικογένειες των πολιτικών να ιδρύουν, με τα χρήματα του ελληνικού λαού, εταιρείες στο εξωτερικό, και αυτός που μετατρέπει τα Εθνικά μας Κληροδοτήματα —ό,τι πιο ιερό διαθέτει αυτός ο τόπος— από πρόσωπα δημοσίου δικαίου σε πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου και αποτελούν ανομολόγητα «εγκλήματα καθοσιώσεως».
Παράλληλα, να δώσει στα κόμματα τη δυνατότητα να ανασυγκροτηθούν σε πλαίσια κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με βάση το Σύνταγμα που ορίζει πως «από τη σωστή οργάνωση και λειτουργία των κομμάτων εξαρτάται και η ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος». Αυτό που ισχύει σήμερα στη χώρα μας, με μια αυταρχική και ανεξέλεγκτη πρωθυπουργική μονοκρατορία, δεν έχει σχέση με τη Δημοκρατία και δεν αρμόζει σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες στη χώρα στην οποία γεννήθηκε η Δημοκρατία. Είναι καθεστώς ανελεύθερο, τριτοκοσμικό, στο οποίο μια κυβέρνηση της μειοψηφίας ασχημονεί και οδηγεί τη χώρα στη στασιμότητα και στην οπισθοδρόμηση.
Άλλη λύση δεν υπάρχει. Σε αυτή τη λύση προχώρησε η χώρα μας το 1989, με τη συμφωνία των τριών κομμάτων εξουσίας· στην ίδια λύση βρήκε διέξοδο η Ιταλία το 2021, με την ανάθεση του σχηματισμού κυβέρνησης στον Μάριο Ντράγκι, όπως δείχνει η εικόνα στο τέλος του σημειώματος. Η χώρα μας διανύει, όπως επίσημα και υπεύθυνα επισημαίνεται από όλες τις κατευθύνσεις, τη χειρότερη περίοδο της μεταπολίτευσης. Κάθε άλλη λύση, υπό τις παρούσες τραγικές συνθήκες, σημαίνει για τη χώρα μας αυτοδιάλυση.
Σπύρος Εργολάβος
