Το θέατρο του Τσίπρα…

Είναι γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν διαθέτει παιδεία και αυτό έχει φανερωθεί πολλές φορές στον πρωθυπουργικό του ρόλο. Αν εξαιρέσουμε ορισμένα τσιτάτα λενινιστικού χρώματος, σε όλα τα άλλα επίπεδα ήταν ορατή διά γυμνού οφθαλμού η απουσία μορφωτικού φορτίου. Βεβαίως δεν τον καταδικάζουμε για τις παιδευτικές ελλείψεις, όταν άλλοι πρωθυπουργοί έχουν δείξει προκλητική παιδευτική ανεπάρκεια κι ας έχουν σπουδάσει σε ονομαστά Πανεπιστήμια.

Αλλά πρέπει να του απονείμουμε ΒΡΑΒΕΙΟ υποκριτικής, καθώς έδειξε τις ικανότητές του στο «Παλλάς» στην παρουσίαση της Ιθάκης του. Πραγματικά, ποιος κοινός θνητός θα είχε σκεφτεί τα στελέχη του κόμματός του, τους υπουργούς και γενικά τους επωνύμους αριστερούς να τους εξοβελίσει στον εξώστη και στη γαλαρία του θεάτρου; Μόνο ένας Τραμπ θα είχε τολμήσει κάτι ανάλογο και θα απαξίωνε ταπεινωτικά τους συνεργάτες και συνοδοιπόρους του. Ίσως να έχουν διδάξει στον Τσίπρα «υποκριτική» Αμερικανοί θεατρολόγοι και διαφωτιστές του τραμπισμού.

Ο Τσίπρας κατά την παρουσίαση «του βιβλίου του» επιχείρησε να μας πείσει ότι ήρθε η ώρα για τη νέα μεταπολίτευση με πρώτο ρόλο ο ίδιος. Υποστήριξε ότι όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να αλλάξουν κυβέρνηση και ότι μόνο αυτός έχει φωτιστεί από το υπερπέραν και είναι ικανός να αλλάξει και την Ελλάδα και τη ζωή των Ελλήνων. Εκτιμώ πως κανείς πολιτικός, ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν έχει φτάσει ποτέ σε τέτοιο επίπεδο έπαρσης και αλαζονείας.

Ταυτόχρονα, το πνεύμα του λόγου του προσβάλλει και την νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά μας, αφού μας θεωρεί λωτοφάγους και ψωμοζητούντες τη θύρα της σωτηρίας στην αυλή του Τσίπρα. Ίσως ο άνθρωπος να μην έχει διαβάσει τον πολιτικό βίο κανενός πολιτικού Έλληνα ηγέτη για να διδαχτεί. Στη σκέψη του κυριαρχεί η εξουσιομανία και η ανάμνηση των μεγαλείων του παρελθόντος. Με τη διαφορά ότι έχει πάθει αμνησία της πολιτικής που εφάρμοσε ο ίδιος για πέντε χρόνια και έλαβε το αντίτιμο από το λαό σε πολλές αναμετρήσεις.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι η χώρα μας βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική και θεσμική κατάσταση και έχει ανάγκη από μια νέα πορεία για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων. Γι’ αυτό και είναι καθήκον όλων των πολιτικών μας να ανασκουμπωθούν και να συμβάλουν ώστε ο Έλληνας να νιώσει ελπίδα και σιγουριά για το μέλλον του.

Και το καίριο ερώτημα για τους πολίτες είναι αν ο Τσίπρας μπορεί να διαδραματίσει κάποιο ρόλο στα πολιτικά μας πράγματα. Είπε στην ομιλία του ότι «νιώθει περήφανος» για το κυβερνητικό του έργο και ότι είναι αποφασισμένος να συγκρουστεί με την ολιγαρχία του τόπου! Αλήθεια, υπάρχει Έλληνας, έστω ένας λογικός, που να αισθάνεται περήφανος για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; Επιτέλους ας σταματήσει ο κ. Τσίπρας τη ρητορική του καφενείου κι ας αναλάβει την ευθύνη του καταστροφικού του έργου.

Δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε τον διχασμό με το σύνθημα «εμείς ή αυτοί» ούτε τους αγανακτισμένους που ήθελαν να κάψουν τη Βουλή. Είπε πολλά για τους άλλους, αντιπάλους, Υπουργούς του και συνεργάτες. Όμως ξέχασε τον Καμμένο, τον πλέον πιστό συνεργάτη του, εκτός κι αν τον κολάκεψε ο συνέταιρος που τον βάφτισε «Άρη Βελουχιώτη». Αν ξύπναγε ο Άρης μάλλον δεν θα τον κράταγε χλωρό κλαρί.

Όσο για την «ολιγαρχία», όλοι θυμόμαστε ότι την κ. Παναγοπούλου την όρισε «Πρέσβη επί τιμή» και με τη θαλαμηγό της απολάμβανε τις διακοπές του στα Επτάνησα με την μυρωδιά του πούρου. Και κάτι ακόμα: Όλες αυτές οι δράσεις τα έξι χρόνια, ταξίδια, ιδρύματα, διαλέξεις, με τίνος δαπάνες γίνονται, αφού ο ίδιος δεν έχει δουλέψει ποτέ;

Επιτέλους, αρκετά έχουμε υποστεί από τους πολιτικούς μας και έχουμε ανάγκη και εμείς και το πολίτευμά μας από ανθρώπους που προτάσσουν το γενικό και όχι το ατομικό, από πολιτικούς που έχουν πρόγραμμα και σχέδιο για την Ελλάδα σε μια περίοδο που αναθεωρούνται τα πάντα και ο Ελληνισμός δοκιμάζεται από πολλές προκλήσεις.

Όσο για τον Τσίπρα, ας συνεχίσει τις θεατρικές του παραστάσεις για την προβολή της Ιθάκης του και να θυμάται ότι, όταν ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη, τον αναγνώρισε μόνο το σκυλί του ο Άργος.

Χάρης Λεοντάρης