Τι πρέπει να γίνει για την παιδική βία...

Πρόσφατα παρακολούθησα από την τηλεόραση μια περίπτωση παιδικής βίας, σ’ έναν περίβολο σχολείου, η οποία (περίπτωση) μου προξένησε λύπη, αλλά και αγανάκτηση. Πέντε – έξι κορίτσια, θα ήταν 13 έως 15 ετών, κτυπούσαν με τα χέρια και τα πόδια τους ένα συνομήλικό τους κορίτσι, το οποίο ήταν πεσμένο κάτω και προσπαθούσε, εις μάτην, να αποφύγει τα κτυπήματα. Από τη βιαιότητα των κτυπημάτων και τις κραυγές των επιτιθεμένων, μπορούσε κανείς να καταλάβει το μίσος που υπήρχε εκείνη τη στιγμή μέσα στην καρδιά τους· σταμάτησαν να το κτυπούν μόνο όταν αυτό έμεινε κάτω ακίνητο.

Από το μυαλό μου πέρασαν διάφορες σκέψεις, όπως π.χ.:

-Γιατί οι ψυχές αυτών των παιδιών (θυτών) να είναι (σ’ αυτή την ηλικία) γεμάτες με μίσος;

-Τι πρέπει να γίνει και από ποιους, για να μη συνεχιστεί αυτό το «μακελειό»;

-Όταν αυτά τα παιδιά ενηλικιωθούν και καταλάβουν διάφορες θέσεις του κράτους, ποια συναίσθηση καθήκοντος θα έχουν αυτοί οι υπάλληλοι και πώς θα βλέπουν τους συνανθρώπους τους, όταν αυτοί πάνε στα γραφεία τους για να εξυπηρετηθούν;

Βέβαιο είναι ότι ο Θεός «στέλνει» τους ανθρώπους στον κόσμο με τις ψυχές τους λευκές. Οι πρώτοι αρμόδιοι, αλλά και υπεύθυνοι, για να γράψουν σ’ αυτές τις λευκές σελίδες της ψυχής των παιδιών τους, είναι οι γονείς και κυρίως η Μάνα (οικογένεια). Έχουν άραγε ακούσει ποτέ τα παιδιά αυτά (θύτες) τις λέξεις Θεός, Χριστός, ψυχή, συνείδηση, αγάπη, συνάνθρωπος, καθήκον, κλπ.; Είναι παραδείγματα προς μίμηση οι γονείς των παιδιών, με τις πράξεις τους και γενικά τη ζωή τους; Περνούσαν οι γονείς αρκετό χρόνο με τα παιδιά τους, κυρίως τα πέντε πρώτα χρόνια της ηλικίας τους (παιδιών); Οι ειδικοί λένε ότι τα πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών, είναι καθοριστικά, για τη διάπλαση του χαρακτήρα τους.

Είναι αλήθεια, πως η ζωή είναι σήμερα δύσκολη για την οικογένεια (ακρίβεια, σπουδές παιδιών, κλπ.) και αναγκάζεται να εργάζεται (συνήθως) και η μάνα, με αποτέλεσμα να λείπει πολλές ώρες κάθε μέρα από τα παιδιά της, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, κυρίως για την πνευματική τους ανάπτυξη.

Η οικογένεια είναι λοιπόν το «φυτώριο» δημιουργίας πραγματικών ΑΝΘΡΩΠΩΝ και προς αυτήν πρέπει να στρέψει την προσπάθειά της η Πολιτεία, λαμβανομένου υπόψη και του δημογραφικού προβλήματος, που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας.

Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να επισημάνω κάτι (ας είναι και εκτός του θέματος, για το οποίο γράφουμε)· η σημερινή γυναίκα, μάνα παιδιών, έστω κι αν δεν εργάζεται εκτός σπιτιού (Δημόσιος ή ιδιωτικός τομέας), είναι η περισσότερο εργαζόμενη γυναίκα (στο σπίτι), η οποία δεν λαμβάνει στο τέλος, ένα ευρώ σύνταξη. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι άδικο και πρέπει κάποτε να εξεταστεί από το αρμόδιο Υπουργείο.

Ο άλλος υπεύθυνος φορέας, για την αντιμετώπιση της παιδικής βίας, είναι το σχολείο, όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Οι αρχαίοι Έλληνες εκπαίδευαν τους νέους για να γίνουν, κυρίως, καλοί καγαθοί πολίτες. Το σημερινό εκπαιδευτικό μας σύστημα, σκοπεύει να βγάζουν πολλά λεφτά· επιτυγχάνει όμως και την πνευματική τους ανάπτυξη αυτό το σύστημα;

Ο Γκάντι γράφει στην Αυτοβιογραφία του: «Πνευματική ανάπτυξη σημαίνει διάπλαση του χαρακτήρα, καθώς και γνώση του Θεού και του εαυτού μας· είναι αυτό το σημαντικότερο μέρος της μόρφωσης των νέων, γιατί χωρίς αυτό, είναι άχρηστες και μάλιστα επιζήμιες, όλες οι άλλες μορφές διαπαιδαγώγησης».

Η εκκλησία επίσης πρέπει να παίξει σημαντικό ρόλο στη διάπλαση του χαρακτήρα των παιδιών. Η τηλεόραση πρέπει να χρησιμοποιηθεί συστηματικά, από το Υπουργείο Παιδείας, για σωστή ενημέρωση των παιδιών, όχι από τα κινητά τηλέφωνα (ειδικά προγράμματα, γνωστές ώρες προβολής, κλπ.).

Τέλος, καθένας από εμάς τους μεγαλύτερους, μπορεί να συμβάλλει στη σωστή ενημέρωση των παιδιών μας, απ’ όποιο μετερίζι κι αν ευρίσκεται.

Για τις ακραίες συμπεριφορές μικρών και μεγάλων σήμερα, ίσως ισχύει αυτό που γράφει στο βιβλίο του «Αδελφοί Καραμαζώφ» ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας Ντοστογιέφσκι: «Όπου απουσιάζει ο Θεός, τα πάντα επιτρέπονται».