«Νίπτει τας χείρας» ο Αλέξης Τσίπρας!

 Τις τελευταίες μέρες θυμήθηκα τον Πόντιο Πιλάτο, τον Ρωμαίο Διοικητή στην Ιουδαία στα χρόνια του Χριστού. Διηγούνται οι Ευαγγελιστές ότι οι Ιουδαίοι έφεραν στον Πόντιο Πιλάτο τον Χριστό και του ζήτησαν να διατάξει τη σταύρωσή του. Εκείνος όμως δεν εύρισκε λόγο για θανάτωση του Χριστού και είπε τη γνωστή φράση «νίπτω τας χείρας μου».

Μήπως και ο Αλέξης Τσίπρας με την «Ιθάκη» του δεν επιδιώκει να δείξει ότι για όλες τις πληγές της κυβέρνησής του ο ίδιος δεν φταίει σε τίποτε, αλλά όλοι οι Υπουργοί και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Εκτιμώ ότι ποτέ στην πολιτική μας ιστορία δεν έχει δείξει ανάλογη συμπεριφορά πολιτικός ηγέτης. Γι’ αυτό και ερμηνεύω αυτή τη στάση του πρ. Πρωθυπουργού ως έκφραση ανείπωτης και απερίγραπτης αλαζονείας.

Στ’ αλήθεια, είναι δυνατόν για ένα κυβερνητικό έργο έξι χρόνων ο Πρωθυπουργός να μην έχει καμιά ευθύνη; Δηλαδή ποιος σχεδίαζε, ποιος εφάρμοζε και ποιος ήλεγχε το παραγόμενο αποτέλεσμα; Ο Πρωθυπουργός, δηλαδή ο κ. Τσίπρας, ήταν θεατής και δεχόταν μόνο τα χειροκροτήματα και τους επαίνους; Εκτός κι αν πίστευε ότι ένας Πρωθυπουργός έχει ως υποχρέωση να ταξιδεύει στο εξωτερικό, να κάνει διακοπές με θαλαμηγό και να απολαμβάνει κάθε λογής απολαύσεις.

Πράγματι τα αποσπάσματα του βιβλίου που έχουν δημοσιευτεί, φανερώνουν έναν Πρωθυπουργό που είχε αφήσει τη χώρα και σε δύσκολη στιγμή χωρίς καθοδήγηση και ριγμένη στα κύματα της οικονομικής κρίσης. Ήταν ένας μοιραίος ηγέτης, που δεν είχε αντιληφθεί τι σήμαινε να κυβερνάει μια χώρα σε κατάσταση κρίσης και σε πλήρη απομόνωση από τον άλλο κόσμο.

Τώρα με το βιβλίο του, o Αλ. Τσίπρας ίσως και άθελά του, ομολογεί ότι πετούσε στα σύννεφα, ήταν εκτός πραγματικότητας και φαντασιωνόταν τον εαυτό του σωτήρα μιας χαμένης χώρας.

Μάλλον ήταν ένας ηγέτης που αναδείχτηκε με τα συνθήματα και τους λαϊκισμούς του, όπως η δήλωσή του ότι με ένα άρθρο θα καταργούσε τα μνημόνια. Έξι χρόνια Πρωθυπουργός και άφησε τόσες πληγές που δύσκολα θα θεραπευτούν, όπως είναι η υποθήκη της κρατικής περιουσίας για 99 χρόνια. Και μόνο αυτός ως Πρωθυπουργός είχε διχάσει το λαό με την κρίση του «εμείς ή αυτοί». Επρόκειτο για τυχοδιωκτισμό, για καιροσκοπισμό ή για πολιτική ανικανότητα; Το βιβλίο του δείχνει ότι ο άνθρωπος ανέλαβε κατά τύχη ένα ρόλο και πίστευε ότι τα προβλήματα της κοινωνίας λύνονται μόνο με συνθήματα και κραυγές. Μάλλον ποτέ δεν μπόρεσε να κατανοήσει γιατί η πλειοψηφία του κόσμου τον τίμησε με το ύψιστο δημοκρατικό αξίωμα.

Και έρχεται σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια, να καυτηριάσει τους κορυφαίους Υπουργούς του, να τους ταπεινώσει, χαρακτηρίζοντάς τους ως ανίκανους, επιπόλαιους και γελοίους. Οι απαντήσεις των θιγομένων εκτιμώ πως αποκαλύπτουν το ανάστημα του Τσίπρα. Οι χαρακτηρισμοί «προδότης, βρικόλακας, άσχετος, αδίστακτος» και άλλοι, φανερώνουν την ταυτότητα και του προσώπου και της πολιτικής του.

Αξίζει να προσέξουμε τι του είπε ο Καμμένος στην πρώτη συνάντηση, υποτίθεται συζήτηση για συνεργασία: «Εσύ θα είσαι ο Άρης Βελουχιώτης και εγώ ο Ναπολέων Ζέρβας». Το μόνο που λέω είναι τούτο: Γύρισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι! Καμιά κρίση αρνητική ο Τσίπρας για τον Καμμένο, ενώ ήταν το κύριο ζήτημα για τους πολίτες, οι οποίοι δεν μπορούσαν να απαντήσουν τι τους ένωνε, έναν αριστερό με έναν εθνικιστή ακροδεξιό.

Με τα νέα δεδομένα που παρουσιάζονται λόγω του βιβλίου θεωρώ πως δεν μένει αμφιβολία σε κανέναν πολίτη ότι η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια περιπέτεια της χώρας που προκάλεσε πολλές πληγές, θεσμικές, ιδεολογικές και οικονομικές. Τώρα ο κάθε πολίτης οφείλει να συμπεριφέρεται όχι όπως το θυμικό προτρέπει, αλλά όπως δείχνει η λογική.

Και με την εμπειρία του ηγέτη Τσίπρα ας θυμηθούμε τι έγραψε ο Ιστορικός Πολύβιος τον 3ο π.Χ. αιώνα: «Τα διδάγματα που προκύπτουν από τη μελέτη της ιστορίας είναι η πιο αποτελεσματική προετοιμασία για την πολιτική δραστηριότητα».