Καιρικά και επίκαιρα…

- Έντονα και ακραία τα τελευταία καιρικά φαινόμενα στην Ήπειρο, με βροχές και καταιγίδες, κεραυνούς και κατολισθήσεις, μετά από μια μεγάλη περίοδο ανομβρίας και προβλήματα ύδρευσης και άρδευσης. Και έφθασε αυτό το φαινόμενο λίγες μέρες μετά από συσκέψεις και αποφάσεις για την αντιμετώπιση των πλημμυρικών φαινομένων (!) και είναι μια ευκαιρία να μετρηθεί η αποτελεσματικότατα της αντιμετώπισης των φαινομένων και τι πρέπει να αναθεωρηθεί και με τί κόστος. Δεν είναι γνωστό μετά την καταιγίδα ποια προβλήματα ανεπάρκειας νερού που κυριάρχησαν την τελευταία περίοδο αντιμετωπίστηκαν, πόσο νερό έφτασε στη θάλασσα και πόσο νερό αποταμιεύτηκε σε ταμιευτήρες ύδατος αν υπάρχουν. Βέβαια μετά τόσες δημοσιεύσεις και προτάσεις που έχουν δημοσιοποιηθεί για τα υδρολογικά προβλήματα της Ηπείρου, με προτεραιότητα τη λίμνη των Ιωαννίνων και τη Λαψίστα, θα ήταν ένας χρήσιμος απολογισμός των αποτελεσμάτων των πρωτοφανών καταιγίδων που έπληξαν την περιοχή.

- Στο βάθος του απολογισμού αυτού του έντονου φαινομένου, που αναμένονται και άλλα την χειμερινή περίοδο που ημερολογιακά ακολουθεί, είναι μια ευκαιρία να επανεκτιμηθεί η ταυτότητα της Κ.Α. (Κλιματικής Αλλαγής) που λειτουργεί σαν μπαμπούλας. Ταυτότητα η οποία περιλαμβάνεται φοβικά και τρομοκρατικά στον φορέα ΟΦΥΠΕΚΑ, του Υπουργείου Περιβάλλοντος, το οποίο απουσίαζε κατά την διάρκεια του τελευταίου του φαινομένου. Η ιστορία της Ηπείρου έχει καταγράψει και στο παρελθόν και εντονότερα τέτοια ακραία φαινόμενα και η τελευταία εμφάνιση μας επαναφέρει στον κύκλο του Μετεωρολογικού φαινομένου περιορίζοντας τους φόβους που έχει δημιουργήσει η Κ.Α. Η έλλειψη ή η εξαφάνιση των φυσικών υδάτινων αποταμιευτήρων και η μη κατασκευή νέων, ίσως ευθύνεται περισσότερο για τα φαινόμενα λειψυδρίας που τόσο συζητιούνται. Η Αλβανία του Χόντζα είχε κατασκευάσει πολλούς ταμιευτήρες νερού, καλύπτοντας ακόμη και ειδικές καλλιέργειες σε δυσπρόσιτες περιοχές. Τέτοιες μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν σε πυρκαγιές μας από τα δικά μας ελικόπτερα! Το θέμα του νερού ας εξεταστεί με σεβασμό στους κύκλους λειτουργίας της φύσης. Οι πρόγονοί μας σε πολλά χωριά είχαν την πρόνοια κατασκευής στα σπίτια ομβροδεξαμενών (στέρνες) με νερό για όλες τις οικονομικές χρήσεις και ανάγκες της οικογένειας

* * *

- Στην επικαιρότητα επανέρχεται συχνά το αρχαιολογικό θέμα και μεγάλο πρόβλημα με την επαναφορά των μαρμάρων του Παρθενώνα. Έρχεται και επανέρχεται, λησμονείται, για να επαναφερθεί με κάποιες ελπίδες και τελικά ΠΡΟΣΓΕΙΩΝΕΤΑΙ με την άρνηση της επαναφοράς. Δεν είναι γνωστό αριθμητικά πόσες φορές πάει και έρχεται ο κύκλος «σας τα δίνουμε - δεν σας τα δίνουμε»! διαταράσσοντας και τις διακρατικές σχέσεις και συνεργασίες που είναι απαραίτητες και ιστορικά χρήσιμες.

- Αυτό το παίξιμο, του ναι και όχι, κρατάει χρόνια και πιθανόν πολλές δεκαετίες, για να έρχεται ο επόμενος κύκλος του ΝΑΙ και του ΟΧΙ. Είναι τόσα πολλά τα μαρμάρινα κομμάτια του Παρθενώνα που διασώθηκαν, «έστω και με μια λαθροαγορά» του Ελγιν, με τη βοήθεια κάποιων «μπέηδων» που θα ‘θέλαν να «ξεφορτωθούν» και άλλα μνημεία του Ελληνισμού. Μια ανάλογη εμπορική συναλλαγή θα μπορούσε και τώρα με διαπραγμάτευση κομμάτι-κομμάτι, ένα-ένα, με την συμφωνία να έχει αποκατασταθεί στις αναστηλώσεις του Παρθενώνα η θέση του. Και στη θέση του στο Μουσείο του Λονδίνου να έμπαινε ένα όμοιο αντίγραφο. Πειστήριο και αποδοχή της συμφωνίας θα είναι η αποκατάσταση στον Παρθενώνα της θέσης του, με επανάληψη, σε κάποιον συμβατό χρόνο, της ίδιας πρακτικής «εμπορικής» συναλλαγής για άλλο «κομμάτι» που υποχρεωτικά θα έχει αναστηλωθεί από την Ελληνική αρχαιολογική Υπηρεσία. Αυτή η διαδικασία, που μπορεί να διαρκέσει και πολλά-πολλά χρόνια, όσα και τώρα τρέχουν οδυνηρά και κάπως «εχθρικά», θα επαναφέρουν τα μάρμαρα στην αρχική θέση, θα διατηρηθούν στο Μουσείο του Λονδίνου τα αντίγραφα, θα προχωρούν οι εργασίες αποκατάστασης και αναστήλωσης του Παρθενώνα, και θα αποκατασταθούν οι σχέσεις με το Βρετανικό Βασίλειο, προσθέτοντας στο ενεργητικό του τη συμβολή στην αποκατάσταση του αυθεντικού Παρθενώνα, κάτι που θα εκτιμηθεί από την παγκόσμια Κοινότητα, ενώ ο Παρθενώνας θα αποτελέσει μεγάλο διεθνές προσκύνημα των θαυμαστών του Ελληνικού Πολιτισμού. Η οπωσδήποτε μακρά περίοδος αυτής της διαδικασίας «ανταλλαγής» των μαρμάρων θα αμβλύνει τις θέσεις των αρνητών της επιστροφής των. Ίθε να γένει το θαύμα. Για να φθάσει στον Παρθενώνα να  τοποθετηθεί τελικά και η χρυσή ασπίδα της Πολιούχου Αθηνάς.

* * *

- Ενδιαφέρον το συνέδριο στα Γιάννενα για την χειροτεχνία. Κάπως αργά το σκέφτηκαν (οι ... αρμόδιοι!), τώρα που τα μαγαζιά των πλούσιων ισναφιών χειροτεχνών στα Γιάννενα εξαφανίστηκαν και το ΚΕΠΑΒΙ δεν στεγάζει, χειροτέχνες των γνωστών παλαιών επαγγελμάτων της πόλης. Στο συνέδριο ξέχασαν να μνημονεύσουν τα 1.ΟΟΟ (χίλια) βελόνια των κεντητών και κεντιστριών της λαϊκής φορεσιάς. Και ξέχασαν, ότι κάποιοι «προοδευτικοί» λαογράφοι δεν αντέδρασαν όταν με απόφαση της Κυβέρνησης καταργήθηκαν όλες οι Ταπητουργικές και Υφαντουργικές σχολές της Βασίλισσας Φρειδερίκης, για να χαθούν οι τελευταίες δασκάλες της κεντητικής και υφαντικής τέχνης και να χαθεί μια παράδοση. Και τώρα εισάγουμε χαλιά από το Ντουμπάϊ για να στολίζουμε ακόμη και τα γραφεία του Τουρισμού! Ξεχάστηκε ακόμη και η δημοτική μουσική για τον αργαλειό που εξαφανίστηκε. Κι από τους αρχαίους Έλληνες, που η υφαντική ήταν μια βιοτεχνική επανάσταση, σώζονται τώρα στα αρχαιολογικά Μουσεία οι αγνίδες. Να θυμίσουμε για τους συνέδρους το τραγούδι του αργαλειού:

ΣΤΙΧΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Τ’ ΑΡΓΑΛΕΙΟΥ ( Το ξέρατε ;;)

Πέτα, σαΐτα μου γοργή,

και συ ψιλό μου χτένι,

να ‘ρθει ο καλός μου τη Λαμπρή

να βρει χρυσά ν’ αλλάξει,

τάκου τάκου ο αργαλειός μου,

τάκου κι έρχεται ο καλός μου.

Και οι περιπλανήσεις του μέτοικου συνεχίζονται…

 

ο  μέτοικος