Ο πολυκομματισμός στη δημοκρατία…

 Συστατικό και γενεσιουργό υλικό για ένα δημοκρατικό πολίτευμα είναι ο διάλογος, η αντίθεση και η σύνθεση. Αυτό το θεώρημα εκφράζεται σε επίπεδο εφαρμογής από την ύπαρξη και λειτουργία κομμάτων. Και συμβαίνει αυτό επειδή σε μια κοινωνία τα συμφέροντα είναι πολλά και η προσέγγισή τους γίνεται με βάση το λόγο του πολίτη. Τούτο αναπτύχθηκε από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και καθιερώθηκε σε πολλές χώρες ως τα σήμερα.

Και είναι γεγονός ότι η πολυφωνία διά των κομμάτων βοήθησε ώστε να στεριώσουν δημοκρατικά πολιτεύματα σε αντίθεση με τα αυταρχικά και δεσποτικά καθεστώτα. Άλλωστε η δράση τους για δύο και πλέον αιώνες επιβεβαιώνει το αξίωμα που υποστηρίζει ότι τα κόμματα αποτελούν προϋπόθεση και αναγκαία συνθήκη ώστε να γεννιέται και να εδραιώνεται ένα πολίτευμα. Βεβαίως στο πέρασμα του χρόνου άλλαξαν πολλά.

Σήμερα γενικεύεται στον Ευρωπαϊκό χώρο η αμφισβήτηση των κομμάτων και δημιουργούνται σοβαρές ρωγμές στις πολιτικές δομές. Βλέπουμε σε κάθε χώρα ένα μέρος του κόσμου να απορρίπτει την χρησιμότητα των κομμάτων και να σαγηνεύεται από αντιλήψεις αντιδημοκρατικές και καθεστωτικές. Έτσι εξηγείται και το δικαίωμα ακροδεξιών κομμάτων σχεδόν σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. Τα κόμματα αυτά κατά τρόπο προκλητικό στρέφονται ενάντια στο δημοκρατικό πολίτευμα και επιδιώκουν να ανατρέψουν όλες τις πολιτικές κατακτήσεις.

Αυτή η αρνητική και επικίνδυνη πρακτική δηλώνεται με ψήφο σ’ αυτά τα κόμματα, με αποχή από εκλογικές διαδικασίες και με αδιαφορία γενικά για το πολιτικό γίγνεσθαι σ’ έναν τόπο. Και στην πρακτική τους κυριαρχεί μια αντίληψη «αντισυστημική», χωρίς βέβαια να εκθέτουν το όραμά τους και το σχέδιο για κάποιο άλλο σύστημα. Πρόκειται πραγματικά για μια πολιτική πραγματικότητα που απειλεί και την σταθερότητα, αλλά και τη βελτίωση της κοινωνίας.

Όμως έχουμε πολιτική και ηθική υποχρέωση να απαντήσουμε για το τι φταίει στα κόμματα και πώς μπορεί να αλλάξει η σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες. Γιατί αν συνεχίσουν τα κόμματα το βιολί τους, τότε θα δούμε να γεννιούνται νέα κόμματα, των οποίων οι αρχηγοί θα φαντασιώνονται ότι ο καθένας τους είναι ο Μ. Ναπολέων ή ο αρχαίος Περικλής. Ο δε κόσμος λογικά θα οδηγείται σε πολιτική αμηχανία, αφού τα πολλά κόμματα θα θολώνουν τη σκέψη μας με τα διλήμματα και τις υποσχέσεις.

Οπωσδήποτε πρέπει να ομολογήσουν ότι τα κόμματά μας και περισσότερο τα κυβερνητικά, έχουν την ευθύνη για τη δεινή κατάσταση που βιώνει η πλειοψηφία των πολιτών. Γιατί πώς μπορεί ο πολίτης να αντισταθεί στη μεγάλη ανισότητα, στην ακρίβεια, στους χαμηλούς μισθούς, στα σκάνδαλα και γενικά στην απέραντη διαφθορά; Είναι φυσικό ότι θα αντιδράσει την κατάλληλη στιγμή, χωρίς να προβληματιστεί για τη συνέχεια και την προοπτική της χώρας.

Άρα, οφείλει πρώτα και κύρια η κυβέρνηση και ύστερα η αντιπολίτευση να δώσει άμεσα λύση στα σοβαρά προβλήματα και να πείσει εμπράκτως ότι ήρθε η ώρα για την προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη. Και ο πολίτης έχει την εμπειρία για να εκτιμήσει τις προθέσεις και τους λόγους των κομμάτων. Διαφορετικά θα έχουμε σεισμικές δονήσεις, όπως οι μετρήσεις δείχνουν και θα βρεθούμε σε πολιτικές περιπέτειες.

Όσο για τα νέα κόμματα που ετοιμάζονται από Σαμαρά, Τσίπρα, Καρυστιανού και άλλους, εκτιμώ πως δεν έχουν τίποτε να προσφέρουν παρά μονάχα να ικανοποιήσουν τις προσωπικές τους εμμονές, τις φαντασιώσεις τους και τις προσωπικές φιλοδοξίες. Άλλωστε, φαντάζει ως κωμωδία να παρουσιαστεί με νέο κόμμα ο Τσίπρας, ο οποίος διέλυσε τον τόπο, έσβησε το κόμμα του και έρχεται τώρα με την ιδιότητα του «ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ» κι ας μην έχει γράψει ή διαβάσει στη ζωή του ούτε μια σελίδα.

Επιτέλους, ας ξυπνήσουν τα υπαρκτά κόμματα, ουκ ολίγα, και να δώσουν λύσεις στα προβλήματα του κόσμου, πριν τελειώσουν οι αντοχές του και χτυπήσουν την καμπάνα των επικίνδυνων μεταβολών.