Μέτρα ανακοινώνονται, αλλά προβλήματα δεν λύνονται!

Μια παράδοξη κατάσταση βιώνουμε διαρκώς τον τελευταίο καιρό, καθώς τα προβλήματα των πολιτών μεγεθύνονται, κυρίως όσα σχετίζονται με την ακρίβεια, αλλά και με την ασφάλεια, αλλά το ανησυχητικό είναι πως διαπιστώνεται ότι έχει διαμορφωθεί ένα χάσμα μεταξύ της αντίληψης της κυβέρνησης και της κοινής γνώμης για όσα συμβαίνουν.

Χάσμα το οποίο αποτυπώνεται σαφέστατα σε όλες τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση αλλά και σε όλους τους θεσμούς γενικότερα καταρρέει και η δυσαρέσκεια είναι μεγάλη.

Κι όμως, η κυβέρνηση θεωρεί πως κάνει ό,τι είναι εφικτό, ότι εξαντλεί κάθε περιθώριο που διαθέτει, αλλά οι πολίτες όχι μόνο δεν το θεωρούν επαρκές, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις δεν το αντιλαμβάνονται καν και υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για την ζωή τους.

Γιατί υπάρχει λοιπόν αυτό το χάσμα αντίληψης μεταξύ κυβέρνησης και πολιτών;

Την απάντηση τη δίνει η πραγματικότητα. Μέτρα ανακοινώνονται, αλλά το πρόβλημα συνεχίζει να υπάρχει. Τα μέτρα δεν λύνουν τα προβλήματα, είναι είτε ανεπαρκή, είτε εντελώς άσχετα με το πρόβλημα.

Για παράδειγμα, στα οικονομικά, το μηνιαίο εισόδημα δεν φτάνει για να καλυφθούν οι ανάγκες των νοικοκυριών. Το κόστος ζωής είναι τόσο μεγαλύτερο και αυξάνεται πολύ πιο γρήγορα από τους μισθούς, που όχι μόνο δεν βελτιώνεται η οικονομική κατάσταση των εργαζομένων, αλλά συνεχίζει να χειροτερεύει.

Στην αγορά εργασίας, η κυβέρνηση πανηγυρίζει που έχει μειωθεί η ανεργία. Ωστόσο, οι νέοι δεν βρίσκουν δουλειές ανάλογες των προσόντων τους και όσοι έχουν σπουδάσει και είναι αρκετά ικανοί αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό.

Οι επιχειρηματίες προτείνουν μέτρα που θα επιταχύνουν τις επενδύσεις και τον ρυθμό ανάπτυξης μαζί και ο ΣΕΒ και η ΕΕΝΕ, αλλά η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει κανένα από αυτά. Παίρνουν άλλα μέτρα που δεν λύνουν το πρόβλημα.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις πνίγονται επειδή όλα τα έσοδά τους τα απορροφά το κράτος μέσω της φορολογίας προτού ακόμη εισπραχθούν. Κι αυτό χειροτερεύει διαρκώς. Κανείς δεν πληρώνει στην ώρα του τους προμηθευτές του και το κράτος προεισπράττει τον ΦΠΑ εξαντλώντας τη ρευστότητά τους. Μετά βίας επιβιώνουν όσες μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν κλείνουν.

Στον τομέα της ασφάλειας, η εγκληματικότητα βρίσκεται σε πρωτοφανή για την Ελλάδα επίπεδα. Οι μαφίες κάθε είδους δρουν ανενόχλητες. Στην Κρήτη είχαμε τώρα το μακελειό στα Βορίζια και το αντιμετωπίζουμε ως κάτι νέο, ενώ αυτό συμβαίνει στη λεβεντογέννα Κρήτη διαχρονικά.

Στη Δικαιοσύνη κανείς δεν θεωρεί ότι θα δικαιωθεί. Όχι επειδή οι δικαστές είναι άδικοι, αλλά επειδή για να φτάσεις να πάρεις μια τελεσίδικη απόφαση στα χέρια σου χρειάζεται χρόνια και στο μεταξύ χρεώνεσαι ασταμάτητα. Και επειδή δεν έχουν όλοι την ίδια δυνατότητα πρόσβασης, συνεπώς δεν έχουν και την ίδια μεταχείριση.

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πάρα πολλά παραδείγματα που διαμορφώνουν αυτή την απόλυτα δικαιολογημένη αίσθηση ότι η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα και ότι δεν ενδιαφέρεται για τους πολίτες και τα προβλήματά τους.

Πού εδράζεται λοιπόν η πεποίθηση της κυβέρνησης πως κάνει ό,τι μπορεί; Επειδή ανακοινώνει κάθε τόσο μέτρα τα οποία, όμως, ποτέ σχεδόν δεν λύνουν το πρόβλημα; Δεν εξετάζεται δηλαδή το αν το πρόβλημα θα λυθεί με αυτά τα μέτρα, επιδιώκεται μόνο να παρουσιαστεί ότι κάτι έγινε, ότι η κυβέρνηση πήρε μέτρα κι ότι δεν έμεινε απαθής.

Για κάθε πρόβλημα η κυβέρνηση έχει ένα πακέτο μέτρων που δεν λύνουν το πρόβλημα. Κι έτσι, σε έναν φαύλο κύκλο πολιτικής, οι υπουργοί θεωρούν ότι έκαναν το καθήκον τους και οι πολίτες θεωρούν (δικαίως) ότι η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα!