Πολιτική αλλαγή…

Το κοινό αίτημα, για πολιτική αλλαγή, μέσα στή βαθιά πολιτική κρίση που περνάει η χώρα, μπορεί να ικανοποιηθεί, κάτω από δύο βασικές προϋποθέσεις: Πρώτη προϋπόθεση: Να συνειδητοποιήσουμε, σύμφωνα με την άποψη που διατυπώθηκε από το Βασίλειο Μαρκεζίνη, πως «το σύγχρονο ελληνικό κράτος έχει μετατραπεί σε στάβλους του Αυγεία, και χρειάζεται κάθαρση, με την απομάκρυνση από το πολιτικό προσκήνιο, όλων όσοι ευθύνονται γι’ αυτό το κατάντημα της χώρας». Αν αυτό δεν γίνει, τότε, «η πολιτική αλλαγή» που ζητάμε, δεν θα είναι, όπως μας επισημαίνει στο βιβλίο του «Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας», ο πιο αυθεντικός Αμερικανός πολιτικός αναλυτής του αιώνα μας, Χάουαρντ Ζιν, «εργαλείο μεταβολής της κοινωνίας», αλλά «απλή και συνηθισμένη διαιώνιση της άρρωστης πραγματικότητας», όπως αυτή που ζήσαμε -και ζούμε- από το 2004 μέχρι και σήμερα.

Δεύτερη προϋπόθεση: Να παραδεχτούμε πως η Ιστορία για ένα λαό είναι η ακένωτος πηγή από την οποία αντλούμε στοιχεία γονιμοποιά -κεντρίσματα -για να αντιμετωπίσουμε το παρόν και να προγραμματίσουμε το μέλλον. Μόνο έτσι θα αποφύγουμε να είναι η πολιτική αλλαγή μια αδικαιολόγητη «φάρσα», σαν αυτές τις « αλλαγές» και σαν αυτές τις «φάρσες» που ζήσαμε και ζούμε από το 2004 μέχρι και σήμερα.

Το πρώτο ιστορικό παράδειγμα είναι η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843. Η χώρα τότε βρισκόταν σε δεινή οικονομική θέση, στα πρόθυρα πτώχευσης λόγω αδυναμίας εξυπηρέτησης του υπέρογκου χρέους από δάνεια. Η άσκηση της εξουσίας γινόταν με ένα σύνταγμα που μας είχαν επιβάλει οι ξένοι και καθιέρωνε την απόλυτη και «ελέω θεού» μοναρχία. Τι πέτυχε η Επανάσταση; Μετέβαλε, με την «Α’ εν Αθήναις Εθνικήν Συνέλευσιν», έστω και τυπικά, την απόλυτη μοναρχία σε μοναρχία συνταγματική• και από τότε η πλατεία στην οποία αυτή εκδηλώθηκε ονομάστηκε Πλατεία Συντάγματος.

Ποιο είναι για μας το κέντρισμα από αυτό το ιστορικό γεγονός; Εμείς σήμερα, κατ’ όνομα έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία• στην ουσία όμως ούτε κοινοβουλευτική είναι, ούτε δημοκρατία, αφού δεν ισχύει η διάκριση των εξουσιών και η προβλεπόμενη, από το Σύνταγμα, «λαϊκή κυριαρχία»• είναι μια απόλυτη και ανεξέλεγκτη πρωθυπουργική μονοκρατορία στην οποία ο κάθε τυχαίος που γίνεται, με καλπονοθευτικούς νόμους, και με τις γνωστές ξένες επεμβάσεις, πρωθυπουργός, κάνει ό,τι θέλει, διορίζει όποιον θέλει χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν. Ποιο είναι, λοιπόν, το ιστορικό κέντρισμα; Η αποκατάσταση της πραγματικής Δημοκρατίας, για να υπάρξει Πολιτική αλλαγή, όχι τυπική, όπως αυτή του 1843, αλλά αλλαγή ουσιαστική που χρειάζεται ο τόπος.

Το δεύτερο παράδειγμα μας το προσφέρει η Επανάσταση στο Γουδί, το 1909. Ποιά ήταν η πολιτική κατάσταση τότε; Τα πολιτικά κόμματα διαλυμένα ή σε στασιμότητα. Οι πολιτικοί ηγέτες σε ανυποληψία. Η κυβέρνηση σήμερα, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, δεν εκφράζει παρά το 20%-22% της προτίμησης του εκλογικού σώματος. Τι πέτυχε εκείνη η Επανάσταση;

Άλλαξε το πολιτικό σκηνικό: απομάκρυνε τους αποτυχημένους πολιτικούς από το πολιτικό προσκήνιο. Επέφερε έτσι την πλήρη εθνική αφύπνιση, ύψωσε το φρόνημα του λαού, που ζήτησε πραγματική πολιτική αλλαγή απαλλαγμένη από την παραπαίουσα πολιτική ηγεσία εκείνης της εποχής, και άνοιξε νέες σελίδες στην πολιτική ιστορία της χώρας. Αυτή ακριβώς η εθνική αφύπνιση μας χρειάζεται και σήμερα, ώστε όλοι μαζί, να χαράξουμε μια νέα εθνική πορεία προς τον εκσυγχρονισμό της κοινωνικής ζωής και την -ανύπαρκτη ουσιαστικά - εθνική μας ανεξαρτησία.

Το τρίτο παράδειγμα μας το προσφέρει η λεγόμενη μεταπολίτευση, και συγκεκριμένα η πολιτική ζωή της πατρίδας μας, το έτος 1989.Η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης ανάγκασε τα τρία κόμματα εξουσίας- με αρχηγούς τον Κων/νο Μητσοτάκη, τον Ανδρέα Παπανδρέου και το Χαρίλαο Φλωράκη-να σχηματίσουν οικουμενική κυβέρνηση, με πρόσωπο κοινής αποδοχής τον οικονομολόγο και ακαδημαϊκό Ξενοφώντα Ζολώτα, όπως βλέπετε στην παρατιθέμενη εικόνα. Σε παρόμοιο αδιέξοδο βρισκόμαστε και σήμερα. Η κυβέρνηση που κυβερνάει έχει χάσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, αφού, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, το 76% έως 79% του ελληνικού λαού ζητάει πολιτική αλλαγή• η ασκούμενη πολιτική της σημερινής κυβέρνησης: εκτός του ότι απορρίπτεται από τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, και από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, επικρίνεται, σε όλα τα βασικά της σημεία, με επίσημες δηλώσεις και από τους δύο πρώην πρωθυπουργούς και προέδρους του κόμματος που κυβερνάει. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Κυβέρνηση, λοιπόν, κοινής αποδοχής, με τη συγκατάθεση των πολιτικών κομμάτων, για μια, εκ των προτέρων, προσδιορισμένη χρονική περίοδο, ικανή να παρθούν, με κοινή συμφωνία, όλα τα απαραίτητα μέτρα για άσκηση μιας εθνικής πολιτικής• αυτή θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο στο οποίο μας έχουν φέρει τα πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν - και κυβερνούν- τη χώρα• ταυτόχρονα δε θα δώσει στα υπό διάλυση ή σε στασιμότητα πολιτικά κόμματα τη δυνατότητα να ανασυγκροτηθούν και με συγκεκριμένα προγράμματα να προσέλθουν στις εκλογές και να ζητήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού. Είναι κοινά αποδεκτό πως, με τη σημερινή τους κατάσταση, απορρίπτονται από την πλειοψηφία του λαού στο σύνολό τους.

Το τέταρτο παράδειγμα που συνηγορεί σε μια τέτοια λύση, μας το προσφέρει η γειτονική Ιταλία, με το σχηματισμό της «κυβέρνησης εθνικής ενότητας» του Μάριο Ντράγκι, το 2021, καθώς βρέθηκε και αυτή στην ίδια κατάσταση με τη δική μας.

Επαναλαμβάνω δε ότι τα παραδείγματα που αναφέρθηκαν θα προσαρμοστούν στα δεδομένα της σημερινής εποχής• και τούτο γιατί «κάθε γενιά δουλεύει τον κλήρο της, με δικά της ενορμήματα• όμως το εσωτερικό της ανάπτυγμα είναι αδύνατο, δίχως μεγάλα ιστορικά ενοράματα, τα οποία συδαυλίζει η πνευματική ηγεσία του λαού». Αυτή πρέπει, επί τέλους να βγει από το καβούκι της ανώδυνης θεωρίας και να ακολουθήσει το δρόμο της επώδυνης πράξης• «να εξασφαλίσει-κατά το Δημήτρη Γληνό-στον πολίτη το φως που χρειάζεται για το ξάνοιγμα της δικής του σκέψης, ώστε να μην παρασέρνεται από τα δολώματα της προπαγάνδας και της πλύσης του εγκεφάλου. Πνευματική ηγεσία σε επίπεδο εθνικό-πολιτικό, όχι σε επίπεδο κομματικό-προσωπικό, όπως, κατά καιρούς συνέβη, με διάφορες «επιστημονικές επιτροπές» ή «επιστημονικά συμβούλια», που διορίστηκαν από πολιτικούς ηγέτες άσχετους με την επιστήμη, με την ιστορία και τον πολιτισμό αυτής της χώρας• για τους σκεπτόμενους πολίτες και για το εθνικό σύνολο συνεπώς τα μέλη αυτών των «επιτροπών» και αυτών των «συμβουλίων», δεν εκφράζουν τίποτε άλλο, εκτός από τον εαυτό τους και από αυτούς που τους διόρισαν, στις «επιτροπές» και στα «συμβούλια».