«Τα του Καίσαρος» για τους υδρογονάνθρακες

Δε γίνεται να μην αποδώσουμε στην κυβέρνηση εύσημα για τις πρόσφατες εξελίξεις στο θέμα των υδρογονανθράκων. Να θυμόμαστε όμως ότι ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, την περίοδο 2012 - 2015, που χάραξε την πολιτική στο συγκεκριμένο θέμα, όπως και συνολικά στη στρατηγική που ακολουθεί η Ελλάδα στην Ανατολική Μεσόγειο, και που για ένα διάστημα η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε εγκαταλείψει.

Οι νέες συμφωνίες για την παραχώρηση, έρευνα και ανάπτυξη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, αποτελούν εξελίξεις καίριας σημασίας για την Ελλάδα, τόσο όσον αφορά την εγχώρια αγορά ενέργειας όσο και όσον αφορά την εξωτερική πολιτική. Εντάσσονται ταυτόχρονα στον κυβερνητικό σχεδιασμό και στην ευρύτερη Αμερικανική πολιτική, που επιθυμεί μεγαλύτερη παραγωγή ενέργειας σε συμμαχικές χώρες και απεξάρτηση από τρίτους. Ιδιαίτερα νοτίως της Κρήτης, η συμμετοχή αμερικανικών εταιριών ενισχύει τις εθνικές θέσεις και ακυρώνει τα τουρκικά αφηγήματα περί «Γαλάζιας Πατρίδας».

Στον εσωτερικό μας εθνικό πολιτικό διάλογο, όμως, πρέπει να είμαστε ακριβείς, δίκαιοι και αντικειμενικοί. Οι εξελίξεις αυτές δεν απαιτούν έμπνευση, ούτε μέρος πάγιας στρατηγικής της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Αποτελούν συνέχεια της πολιτικής που – ευτυχώς πρόλαβε – να χαράξει τη διετία 2012-2015 ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος είχε ολοκληρώσει τότε τη χάραξη και τους διαγωνισμούς παραχώρησης των οικοπέδων, βλέποντας πολύ μπροστά.

Στη συνέχεια ακολούθησε η αυτοκαταστροφική λαϊκή επιλογή της «Πρώτης Φοράς Αριστερά», η οποία πάγωσε πλήρως το πρόγραμμα υδρογονανθράκων (μία ακόμη από τις αναρίθμητές λανθασμένες επιλογές εκείνης της εποχής). Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που ακολούθησε, υιοθέτησε ένα ακραία πράσινο αφήγημα που περιελάμβανε στόχους για την πλήρη ηλεκτροποίηση του στόλου οχημάτων της χώρας, την επιδότηση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, την τοποθέτηση φορτιστών σε κάθε δρόμο, κ.ο.κ., σε σημείο που προβεβλημένα στελέχη της κυβέρνησης έκαναν δηλώσεις κατά των εξορύξεων, λέγοντας ότι οι υδρογονάνθρακες είναι παρωχημένοι. Στο ίδιο πνεύμα μπήκε στο συρτάρι και ο περίφημος αγωγός East Med (Ελλάδας - Κύπρου Ισραήλ).

Συνολικά οι δύο κυβερνήσεις (Τσίπρα και στη συνέχεια Μητσοτάκη) έχουν προκαλέσει στο ζήτημα σχεδόν μία δεκαετία καθυστέρησης. Γι’αυτό και είναι χαρμόσυνη η στροφή της κυβέρνησης στο θέμα και η επιστροφή στην πολιτική που είχε χαράξει ο Αντώνης Σαμαράς. Στο ίδιο πνεύμα είναι χαρμόσυνη και η στροφή των κεντρώων στελεχών της ΝΔ, τα οποία λάμβαναν επαμφοτερίζουσες θέσεις όταν το 2014 και 2015 διεξαγόταν σφοδρή αντιπαράθεση για το θέμα (αντιπαράθεση με τους διάφορους που αντιδρούν κατά των εξορύξεων, αλλά και κατά των ανεμογεννητριών, ηλιακών πάρκων, υδροηλεκτρικών, κ.ο.κ., και μάλλον θέλουν να καίμε ξύλο).

Στην εξωτερική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο μπορούμε να διαπιστώσουμε περίπου τα ίδια. Οι τριμερείς Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου και Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ είχαν, αν όχι εγκαταλειφθεί, τότε έστω παραμεληθεί, σε βαθμό τέτοιο που και η Αίγυπτος αλλά, μέχρι τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023 (από τη Χαμάς, που στηρίζει η Τουρκία), και το Ισραήλ, είχαν εισέλθει σε τροχιά επαναπροσέγγισης της Τουρκίας. Φαίνεται και εκεί να υπάρχει επιθυμία επιστροφής στην πολιτική που είχε χαράξει ο Αντώνης Σαμαράς, με αναθέρμανση σχέσεων με Αίγυπτο και Ισραήλ. Μακάρι…