Ο στοχασμός της ψυχής μέσα από τη γραφή του Γ. Τσόδουλου

Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό όλα όσα συμβαίνουν στο χώρο του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα, αλλά και όλα όσα λέγονται είτε επίσημα στη Βουλή ή και ανεπίσημα στην τηλεόραση και στις εφημερίδες. Την απεργία πείνας του πατέρα, ο οποίος έχασε τον γιο του κατά τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη, τη γραφή των ονομάτων των νεκρών με κόκκινη λαδομπογιά, τα λουλούδια, τα φαναράκια, τις κούκλες και ό,τι άλλο έχουν επινοήσει  οι συγγενείς των θυμάτων και έχουν τοποθετήσει στον συγκεκριμένο χώρο.

Αφού αντιπαρέλθω, λοιπόν, τις λεκτικές αντιπαραθέσεις, τις σκληρές εκφράσεις και τις συχνές ύβρεις, από τη μια εκείνων που προχώρησαν στις ενέργειες αυτές αλλά και των υποστηρικτών τους, και από την άλλη όσων τις αποδοκιμάζουν, θα καταθέσω κάποιες απλές σκέψεις μου. Κατ’ αρχάς με το ίδιο δικαίωμα που προχώρησαν οι συγγενείς των θυμάτων στις ενέργειες αυτές, θα μπορούσαν και οι οικογένειες των υπέρ-εκατό θυμάτων της μεγάλης πυρκαγιάς στο Μάτι, αλλά και των άλλων θυμάτων από την καταιγίδα στη Μάνδρα Αττικής, να καταγράψουν τα ονόματα, να τα στολίσουν και να τα πλαισιώσουν με οτιδήποτε άλλο επινοήσουν ως μνημόσυνο αιώνιο. 

Ας σημειωθεί ότι και στην περίπτωση των γεγονότων αυτών το βάρος της ευθύνης, ως κατηγορία, έπεσε στις ενέργειες, της τότε Κυβέρνησης, όπως και στην περίπτωση των Τεμπών, γι’ αυτό και οι μηνύσεις στράφηκαν κατά των στελεχών της. Στην περίπτωση αυτή, λοιπόν, φαντάζεται κανείς ποια άθλια εικόνα θα παρουσίαζε ο χώρος μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, αλλά και κάτω από τη Βουλή των Ελλήνων; Πέρα απ’ αυτά, όμως, κάνει εντύπωση και το γεγονός ότι όλοι όσοι υποστηρίζουν το δικαίωμα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών για τη χρήση του χώρου, δεν λένε λέξη για τα άλλα θύματα στο Μάτι και στη Μάνδρα.

Και κάτι άλλο. Κατά τους πολέμους της Ελλάδας για την εθνική της ανεξαρτησία, από την Επανάσταση του 1821 έως και το Αλβανικό μέτωπο του 1940 υπήρξαν άγνωστοι ήρωες, που πότισαν με το αίμα τους τα ελληνικά χώματα. Υπήρξαν, όμως, και πάρα πολλοί γνωστοί, που τους έκλαψαν μητέρες, σύζυγοι και παιδιά. Όλων αυτών τα ονόματα δεν θα ήταν δίκαιο και ηθικό να έχουν καταγραφεί σε στήλες πλάι στον Άγνωστο Στρατιώτη; Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, εγώ δεν εγκρίνω μια τέτοια ενέργεια, γιατί θα ήταν ένα πολύ άσχημο θέαμα, κάτω από τη Βουλή των Ελλήνων να υπάρχουν σε στήλες αλλά και στο δάπεδο χαραγμένα σε μάρμαρο ή ανεξίτηλα γραμμένα στις πλάκες του δαπέδου χιλιάδες ονόματα νεκρών, όπως στα νεκροταφεία. Ο λόγος για τον οποίο τα αναφέρω όλα αυτά είναι, για να αποδείξω πόσο εσφαλμένη είναι η άποψη όσων αγωνίζονται και φωνασκούν ή και υβρίζουν, προκειμένου να μείνουν ανεξίτηλα τα ονόματα των θυμάτων των Τεμπών, που έχουν καταγραφεί μπροστά από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Θα τελειώσω με μία επιπλέον επισήμανση. Πλάι στον απεργό πείνας πατέρα, στους συγγενείς των νεκρών των Τεμπών και στις ενέργειές τους στο Μνημείο, συγκεντρώνονται καθημερινά πλήθη πολιτών, που φωνάζουν, διαμαρτύρονται, σηκώνουν πανό, καταγγέλλουν την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό και κάνουν ό,τι μπορούν, για να υποστηρίξουν τη νομιμότητα των ενεργειών αυτών. Και, δυστυχώς, τις ενέργειες αυτές –για πολιτικούς λόγους, νομίζω– τις υποστηρίζουν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Από την πλευρά της, εξάλλου, η Κυβέρνηση προχωρεί στην ψήφιση νόμου για την ασφάλεια, καθαριότητα και αυτονόμηση του χώρου.

Και στις δυο περιπτώσεις οι ενέργειες αυτές πιστεύω πως είναι άστοχες. Είναι κρίμα που τα κόμματα της αντιπολίτευσης πέφτουν τόσο χαμηλά, για να κολακεύσουν τους ψηφοφόρους τους. Σε ποια χώρα του πολιτισμένου κόσμου επιτρέπεται να γίνονται αυτά, που βλέπουμε να συμβαίνουν στη χώρα μας; Έχω βρεθεί σε ευρωπαϊκά κράτη και μπορώ να βεβαιώσω ότι ο χώρος του αντίστοιχου Μνημείου και προστατεύεται και διατηρείται καθαρός. Αντί, λοιπόν, τα κόμματα να έχουν ένα ευρύτερο όραμα και μια οικουμενική προοπτική, καταγίνονται με ενέργειες άστοχες και τόσο ευτελείς. Ο λαός, όμως, τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά και στις δημοσκοπήσεις κρατάει τα κόμματα της αντιπολίτευσης πολύ χαμηλά! Από την άλλη πλευρά ήταν άστοχη και η ενέργεια της Κυβέρνησης να ψηφίσει νόμο για το Μνημείο – Και μάλιστα αυτή την περίοδο που τα πνεύματα είναι οξυμμένα. Για αυτονόητα θέματα δεν απαιτείται νομική κατοχύρωση. Δυστυχώς, όμως, και στις δύο περιπτώσεις δεν πρυτανεύει η κοινή λογική.

Παναγιώτης Γεωργούλας