Μία υποθετική συνάντηση του Καβάφη με τον Τσίπρα…

Ο Τσίπρας εδώ και καιρό παλεύει για να βρεθεί σε πρώτους ρόλους στην πολιτική, γιατί θυμάται τις μεγάλες δόξες του παρελθόντος και δεν μπορεί να βολευτεί μακριά από την εξουσία. Τώρα διαλύει και τον ΣΥΡΙΖΑ για τρίτη φορά, αφού προηγουμένως ως πρωθυπουργός ευτέλισε την Αριστερά, προκαλώντας στη χώρα μεγάλες και αγιάτρευτες πληγές, όπως για παράδειγμα είναι η «Συμφωνία των Πρεσπών».

Ομολογώ ότι έχει πετύχει τώρα να κυριαρχεί στις καθημερινές ειδήσεις και εύκολα μπορεί κάποιος να υποψιαστεί τα σχέδια και τις επιδιώξεις ορισμένων προυχόντων, οι οποίοι θέλουν τον Τσίπρα σε πρώτη θέση, για να μπορέσουν ευκολότερα να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Και σ’ αυτή την επανεμφάνιση φαίνεται να προκαλεί ενδιαφέρον το βιβλίο που έχει «γράψει» για το νέο όραμά του. Αλλά είναι αλήθεια ότι ο τίτλος του βιβλίου «Ιθάκη» προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις τουλάχιστον σε όσους έχουν διαβάσει τον ποιητή Καβάφη.

Το ποίημα του ποιητή είναι βαθυστόχαστο και με τρόπο φιλοσοφικό δείχνει πόση σημασία έχει για τον άνθρωπο το να θέτει στη ζωή του υψηλούς στόχους. Βεβαίως τα νοήματα και τα μηνύματα του ποιήματος απευθύνονται σε ανθρώπους που διακατέχονται από ανώτερα ιδανικά και από βαθύ στοχασμό. Και εύλογα γεννάται το ερώτημα αν ο Τσίπρας έχει μελετήσει τον Καβάφη ή κάποιος λόγιος από την παρέα του του υπόδειξε αυτόν τον τίτλο.

Ας υποθέσουμε ότι ο ποιητής Καβάφης συναντά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τον Τσίπρα, σε μια πνευματική εκδήλωση, έχοντας ακούσει ότι πρόκειται να κυκλοφορήσει ένα πολιτικό βιβλίο με τον τίτλο του ποιήματός του «Ιθάκη». Καταρχήν, αστειευόμενος βέβαια, θα του διάβαζε από το ποίημά του «Η Σατράπεια» τούτους τους στίχους:

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος

για τα ωραία και μεγάλα έργα

η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα

ενθάρρυνση κ’ επιτυχία να σε αρνείται.

Ο Τσίπρας θα αντιλαμβανόταν την ειρωνεία του ποιητή και θα αντιδρούσε αμέσως με ύφος ηγεμόνος και θα του έλεγε τούτα περίπου:

- Αναγνωρίζω κ. Καβάφη ότι είστε ένας μεγάλος ποιητής. Όμως άλλο η πολιτική και άλλο να γράφεις στίχους. Εγώ κυβέρνησα πέντε χρόνια την Ελλάδα και άφησα μεγάλο έργο. Επιγραμματικά σου θυμίζω το τρίτο μνημόνιο, την Συμφωνία των Πρεσπών, το σκάνδαλο Novartis, το Υπερταμείο, τη Σύμβαση 717 για τους σιδηροδρόμους, απελευθέρωσα τους εγκληματίες και πάρα πολλά άλλα. Επομένως δεν σε καταλαβαίνω τι εννοείς με τη φράση «άδικη τύχη…».

Ο Καβάφης θα αντιλαμβανόταν ότι έχει μπροστά του έναν πολιτικό που δεν γνωρίζει τι σημαίνει αυτοκριτική και ότι πάσχει από μεγαλομανία. Και με ύφος σοβαρό θα του έλεγε: «Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα, τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί». Και με νόημα θα συμπλήρωνε στίχους από το ποίημά του «Η ΠΟΛΙΣ»:

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα…

Ο Τσίπρας θα θύμωνε απ’ αυτά τα λόγια. Θα συγκρατούνταν όμως και θα του μιλούσε με υποκρισία: - Εγώ σε θεωρώ, όπως μου λένε, μεγάλο ποιητή και μου άρεσε ο τίτλος για το βιβλίο, όπως μου επέμεινε φίλος μου καθηγητής. Όταν το διαβάσεις, να μου γράψεις.

- Μια συμβουλή έχω να σου δώσω, θα του έλεγε ο Καβάφης. Θα άνοιγε ένα βιβλίο και θα διάβαζε το ποίημά του «ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ»:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου

 όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις.

Ο Τσίπρας θα ένιωθε αγανάκτηση και θυμωμένος θα του γύριζε την πλάτη. Αλλά και ο Καβάφης, απογοητευμένος από τον συνομιλητή του, θα έφευγε ψιθυρίζοντας: «Για τα αλλού - μη ελπίζεις - δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό»…

Χάρης Λεοντάρης