Μικροκοπολιτικά παιχνίδια με τον Άγνωστό Στρατιώτη!

Όλα τα παράξενα του κόσμου, όπως έλεγε και ο Καζατζάκης, μπορούν να συμβαίνουν στην ελληνική πολιτική ζωή. Σ’ αυτά εντάσσω το ζήτημα της διαχείρισης του ιερού χώρου «Άγνωστος Στρατιώτης». Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση συγκρούονται για το πώς πρέπει να προστατεύεται αυτός ο χώρος και αν υπάρχουν όρια στη χρήση του. Πράγματι είναι μια ακόμη πολιτική πράξη που δημιουργεί στους πολίτες ερωτηματικά για τις σκοπιμότητες του κάθε πολιτικού φορέα.

Σε καμιά περίπτωση δεν θα μπω στον πειρασμό να υποστηρίξω το δίκιο του ενός ή του άλλου, γιατί πιστεύω ότι η αντιδικία σ’ ένα τόσο ιερό χώρο και για ένα σύμβολο εθνικό δεν έχει θέση και δημιουργεί καταστάσεις επιζήμιες, ηθικές και πατριωτικές, για το σύνολο των πολιτών. Και συμβαίνει αυτό, γιατί τα εθνικά σύμβολα, όπως είναι η σημαία, τα αρχαιολογικά μνημεία, οι ιστορικοί τόποι, ενώνουν τους Έλληνες και καλλιεργούν σ’ αυτούς αληθινά και γνήσια πατριωτικά αισθήματα.

Δυστυχώς όμως η κυβέρνηση με βιασύνη έφερε στη Βουλή σχετική διάταξη, η οποία δύσκολα μπορεί να γίνει αποδεκτή από κάθε σοβαρό και συνετό πολίτη. Η νομοθετική της πρωτοβουλία κρύβει σκοπιμότητες μικροκομματικές που μάλλον αμφισβητούν τον σεβασμό προς τον ιερό χώρο του Μνημείου. Η χρονική στιγμή και η ευθύνη της συντήρησης από το Υπουργείο άμυνας μάλλον συσκοτίζουν τις προθέσεις, παρά φωτίζουν τη διάθεση για επίλυση. Είναι μια απόφαση που βάζει φωτιά σε τμήματα της κοινωνίας και αφήνει μεγάλα ερωτηματικά για το τι στοχεύει η κυβέρνηση.

Βεβαίως και τα κόμματα της Αντιπολίτευσης δεν άφησαν την ευκαιρία να αξιοποιήσουν την κυβερνητική πρωτοβουλία για να κερδίσουν πόντους στο ακροατήριο. Αυτό πάντα συμβαίνει στις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες. Αλλά για το συγκεκριμένο ζήτημά μας έχουν ξεπεραστεί τα όρια της αντιπαράθεσης και κινούνται όλοι στην όχθη της σύγκρουσης.

Φαίνεται πως οι άρχοντές μας δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν τη σημασία και την χρησιμότητα της ιστορικής μας παράδοσης. Και αυτό δείχνει ότι οι περισσότεροι αυτών είναι ανιστόρητοι και παρακολουθούν την Ιστορία μέσα από παρελάσεις και τελετές κατά τις εθνικές γιορτές. Γι’ αυτό και δυσκολεύονται να κατανοήσουν τις διδαχές και τα μηνύματα από το ιστορικό μας παρελθόν. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι και τώρα δεν έχουν διαμορφώσει ένα πλαίσιο αρχών που να επιτρέπουν τη διαχείριση του χώρου στον Άγνωστο Στρατιώτη, όπως επιβάλλει η ιερότητά του.

Εκτιμώ λοιπόν πως αυτός ο νόμος όχι μόνο δεν θα επιλύσει το θέμα αλλά αντίθετα θα οξύνει τις αντιθέσεις και θα πολώσει τα πνεύματα. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και μικρές ομάδες οι οποίες ψάχνουν για αφορμές ώστε να αμφισβητήσουν «το σύστημα» και να συγκρούονται σε κάθε χώρο για να δείχνουν το επαναστατικό τους φρόνημα.

Ύστερα, υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα με τα χαραγμένα ονόματα των νεκρών στα Τέμπη. Μπορεί να είναι υπερβολή η καταγραφή τους εκεί, όμως η Πολιτεία δεν έδειξε την πρέπουσα αντίδραση στην κατάλληλη στιγμή. Τώρα θα είναι και ασέβεια προς τους νεκρούς και πρόκληση προς τους γονείς να σβηστούν τα ονόματα. Άρα λύση θα δοθεί μόνο με την απόφαση του Δικαστηρίου και εφόσον η Δίκη θα είναι δίκαιη και θα αποδώσει τιμωρία στους υπευθύνους και δικαίωση στους νεκρούς.

Για μια φορά ακόμη όλα τα κόμματα δείχνουν ότι δεν έχουν διάθεση να συμφωνήσουν ούτε σε ζητήματα που αγγίζουν τις πατριωτικές χορδές των πολιτών και που αποτελούν το θεμέλιο για την εθνική και κοινωνική συνοχή. Γι’ αυτό οι πολίτες παρακολουθούν με προσοχή τα τεκταινόμενα στο χώρο του Αγνώστου Στρατιώτη και θα αποδώσουν στον καθένα το τίμημα της αξίας του.

Χάρης Λεοντάρης