Όταν η Τέχνη τυφλή αναζητά την Έμπνευση…

on .

TATLIN PYRGOS

• Για ακόμη μια φορά φαίνεται πως ο χριστουγεννιάτικος στολισμός στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων θα απασχολήσει την τοπική κοινωνία.

Ήδη η πρόθεση της Δημοτικής Αρχής να στήσει, αντί δέντρου, τον πύργο του… Tatlin (!), δημιουργεί πολλά ερωτηματικά και εύλογες αντιδράσεις σε πολίτες, που δεν αντιλαμβάνονται τις χριστουγεννιάτικες… καινοτομίες της Δημ. Αρχής.
Όπως αναφέρεται στην μελέτη προμήθειας εορταστικού στολισμού «στην κεντρική πλατεία θα εγκατασταθεί κατασκευή από σιδηροσωλήνες (σκαλωσιές) με θέμα ερμηνεία πάνω στον πύργο του tatlin…».
Τι είναι όμως ο «Πύργος του Τατλίν», ο οποίος φέτος θα στολίσει την κεντρική πλατεία της πόλης;  «Σχεδιάστηκε ως κτίριο που θα στέγαζε τα γραφεία της Τρίτης Διεθνούς στην επαναστατική Ρωσία του 1919. Παρ’ όλο που δεν χτίστηκε ποτέ, έμεινε στην ιστορία σαν σύμβολο του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, αλλά και της σύνδεσης ανάμεσα στην προλεταριακή επανάσταση και τα πρωτοπόρα ρεύματα της σύγχρονης τέχνης…».
Τώρα, ποια σχέση έχει το χριστουγεννιάτικο δέντρο με όσα θέλησε να συμβολίσει «ο πύργος του Τατλίν», την απάντηση δίνει η παροιμία… «όση έχει ο Φάντης με το ρετσινόλαδο»! Δηλαδή καμία!
••••
Με αφορμή λοιπόν τον σχεδιαζόμενο από τον Δήμο Ιωαννιτών χριστουγεννιάτικο στολισμό, αναγνώστρια του «Π.Λ.» γράφει:
«Στην Ελλάδα των τεχνών, η Τέχνη τυφλή πια αναζητά μια παλιά της γνώριμη την Έμπνευση. Αυτή η κυρία σαφώς και δεν στεγάζεται στις τεχνητά φωτιζόμενες γκαλερί, πολύ περισσότερο στα μπαούλα του παρελθόντος. Η έμπνευση έχει φτερά και πετά στο κατόπι της Ζωής. Αλλοίμονο σ’ εκείνον που η σκέψη του δόλια τον ξεγελά, δήθεν πως στα χέρια του σαν λάφυρο την κρατά!
Σ’ αυτή την ομάδα των εξαπατημένων «καλλιτεχνών», προφανώς ανήκουν οι συμπολίτες μας που αποφάσισαν να στολίσουν την πόλη μας τα Χριστούγεννα, με τέχνη που δανείστηκαν από τα χρονοντούλαπα της Ιστορίας.
Η έμπνευση όμως τη στιγμή που ραντίζει τον καλλιτέχνη δεν βλέπει παρελθόν και μέλλον, παρά μόνον παρόν. Το έργο τέχνης που καπηλεύονται κάποιοι σήμερα, δόθηκε από τον καλλιτέχνη σε μια στιγμή της Ιστορίας που κρίνονταν απαραίτητο. Δεν φανταζόταν φυσικά ο καλλιτέχνης πως στο μέλλον το έργο του θα αντικαθιστούσε το πνεύμα των Χριστουγέννων, πώς να το φανταστεί άλλωστε….
Τα Χριστούγεννα είναι μια θρησκευτική γιορτή και είναι λογικό και απόλυτα σεβαστό να μην γιορτάζεται από τους αλλόθρησκους και άθεους. Κανένας όμως δεν έχει το δικαίωμα να βεβηλώσει την γιορτή αυτή. Στην Ελλάδα η γιορτή αυτή είναι συνδεδεμένη με τις καλύτερες αναμνήσεις όλων μας, τις οποίες κάποιοι προσπαθούν τεχνηέντως να διαγράψουν. Επιπλέον είναι βαθιά ριζωμένη στο αίμα των Ελλήνων η λέξη που για τους τεχνοκράτες φαντάζει ουτοπία, η «πίστη». Η πίστη δεν είναι αφηρημένη  τέχνη, απεναντίας, έχει υπόσταση. Είναι ο Χριστός και ο Σταυρός του, που κάθε Έλληνας τιμά και προσκυνά.
Να σας θυμίσω ότι το κοινό στο οποίο αναφέρεστε είναι Έλληνες – Γιαννιώτες. Να σας θυμίσω ότι η μάνα που θα βγάλει τα μικρά παιδιά της βόλτα στην κεντρική πλατεία, είναι η κόρη, η εγγονή, η ανιψιά, η απόγονος των γυναικών που έγραψαν ιστορία πρόσφατα σχεδόν στο Ζάλογγο, στο Σούλι, στα βουνά της χιονισμένης Πίνδου και παλιότερα στα βάθη της λίμνης. Με ένα ΟΧΙ τόσο ηχηρό που σταμάτησε στρατιές αρμάτων και τεράτων. Η πόλη αυτή έχει ένδοξο παρελθόν και ηχηρό παρόν, δεν χρειάζονται πτυχία για να αγαπήσει μια μάνα το παιδί της και να θυσιαστεί γι’ αυτό, αναμερίζοντας τις Σειρήνες από τον δρόμο του.
Μπορεί οι ρασοφόροι ηγέτες της ορθοδοξίας να μην καταπιάνονται με τα πολιτιστικά δρώμενα, αφήνοντας ανενόχλητους να περιδιαβαίνουν οι γενίτσαροι της τέχνης και της μόδας, αλλά ο Χριστός είναι στο σπίτι κάθε Έλληνα και τα παιδιά μας χρειάζονται αναμνήσεις να θωρακίσουν τις αξίες αυτού του τόπου και εμείς είμαστε εδώ για να τις δώσουμε.
Όσο για τα μηνύματα που κάποιοι θα ισχυριστούν ότι προσπαθούν να δώσουν, θα απαντήσω ως εξής: «Η αγάπη και η ειρήνη είναι το μεγαλύτερο μήνυμα και το διδάσκει ο Χριστός».
«Μολών Λαβέ»
Διδαχτείτε λοιπόν όλοι εσείς το πνεύμα της ουτοπίας από τον καλλιτέχνη.  Ουτοπία για τον Έλληνα είναι να πιστεύετε ότι δεν «πιστεύει», ότι δεν έχει λόγο, ότι δεν θα απαντήσει…
(Με σεβασμό στον καλλιτέχνη και το έργο του)».
(αναγνώστρια του «Π.Λ.»)

ΙΟΝΙΑ ΟΔΟΣ